Verhalen

 

De verhalen liggen op straat...
Zo maar een rond spokend zinnetje in mijn hoofd.

Verhalen die voorbij schieten, flarden, klein, groot, soms heel snel en soms blijven ze even hangen.

Soms vervagen ze... net als bepaalde herinneringen, omgeven door een mistige sluier. Hoe hard ik ook mijn best doe om ze te onthouden. Zoals de stem van mijn moeder... 

En dan ineens een foto op mijn telefoon. Sinds een tijdje heb ik er ook eentje, tot groot genoegen van mijn lief. Een iPhone. En ook nog roze. Ach ja, hoe ouder hoe gekker, zou mijn moedertje zeggen. En rechts bovenin verschijnt dus af en toe zo'n fotootje. Vaak eentje die niet meer direct op mijn netvlies zit. Ik kijk naar haar en haar blauwe plekken van het vallen. Ook háár stem vervaagt en toch hoor ik haar nog zo goed: "Heleen ik ga dood, ik heb Alzheimer' Als de dag van gisteren. En de stilte die volgde, oorverdovend. 
Gelukkig kan ik me voor haar en haar wereld toen nog laten horen. En dat zal ik ook altijd blijven doen, in welke vorm dan ook.

Ik fietste in alle vroegte naar mijn werk. Werd ingehaald door diverse vette fietsen met van die dikke banden. Stuk voor stuk bestuurd door jongens, mannen -voor zover ik kan zien- met grijs/zwarte afgezakte joggingbroeken en het kruis ergens tussen de knieën. Gebogen schouders, onderuitgezakt op het zadel, bilnaad bijna zichtbaar, mobiel verstopt in net zo'n vaal zwarte hoody, vastgeklempt tussen schouder en oor ... en ik hoor mezelf zachtjes zuchten, nog net niet met rollende ogen: 'Ja hoor, weer zo één... Ja joh, scheur maar lekker door hoor...sukkel'. En net op het moment dat er een echt lelijke gedachte door mijn hoofd schiet (ben net mens), zie ik dit gastje ineens uitwijken voor een naaktslak die langzaam zijn weg baant over ons fietspad... Ik schiet in de lach, 'ach jeetje, dat dan weer wel, hoe zoet.' (en hé, laat mij lekker in die waan dat het bewust was oké...).

Hier en daar kwamen er ook zo maar nog wat mooie en soms heel toepasselijke quotes op mijn paadje:  "Als iets bij gisteren hoort, laat het dan daar. Draag de les met je mee, niet de last.." Geen idee van wie, maar ik keur hem goed. Meer in het 'nu' leven. Ik had het er vandaag nog met een lieve vriendin over, hoe ingewikkeld én simpel dat soms is. Maar hé, alles valt te leren.

En wat dacht je van de filosofie van Anthony Hopkins: "Wat mensen over mij zeggen, zijn mijn zaken niet.Ik ben wie ik ben en doe wat ik doe.Ik verwacht niets en accepteer alles.En dat maakt het leven gemakkelijker." 
Meer dan toepasselijk deze week. En ik besloot dan ook zo maar vandaag dat dit voortaan ook mijn filosofie is. Iets met #beter-goed-gejat-dan-slecht-verzonnen nietwaar :-)

Geef de tijd aan de tijd

‘Dai tempo al tempo’
'Geef de tijd aan de tijd..'

En op haar sterfdag las ik:
'Tijd vind je niet zo maar.
Als je iets graag wil,
maak je er tijd voor vrij.'

Het bracht me terug bij mijn ontelbare keren:
'Sorry, geen tijd...'

was vroeger vaak mijn antwoord.
'Dan maak je maar tijd' 

bulderde zij er dan achteraan.
En geloof mij als ik zeg
dan deed je simpelweg

heel snel wat ze je vroeg.

Geef de tijd aan de tijd
en jaren vliegen zo maar voorbij
inmiddels 18

met herinneringen die vervagen
dat ik er soms van schrik

Gelukkig sommige ook juist 

meer en meer helder

zoals wie ze koos om te zijn, 

toen, ook als ze het (nog) niet wist.

En wie ze was

draag ik bij me

neem ik voor altijd mee

in de tijd.

Stilte

Vanochtend toen ik mijn telefoon opende, 

zag ik de column van Sinan Can.

Even kippenvel... en ik deel hem dan ook graag. 

Omdat dat wat hij schrijft, zo klopt, 

en precies past in deze periode,

of misschien eigenlijk al veel langer  

voor mij in ieder geval...

Gelukkig nieuw jaar

 

maar drie woordjes

gezegd

gemeend
gewenst
met liefde
op veel manieren

glimlach

gezien
 gegeven

met hoop
met grote kracht
gezondheid

geruisloos
gedragen

weer gevonden
in iedere dag
goud
gevoeld
geraakt
net genoeg
niet om gevraagd
gekregen
gehouden
geloven
elke dag
meer dan klein
groot
geluk
mijn wens
voor jou
en voor mij

IJskoffie

Het was ergens in augustus dat ik met haar in gesprek raakte. Een trouwe bezoekster van ons mantelzorgcafé, iedere 2^e vrijdag van de maand. 
In de pauze boog ze zich iets naar me toe en fluisterde dat ze eigenlijk vond dat ze er niet echt thuis hoorde. Ze was immers geen mantelzorger meer, vond ze. Zo had ze zichzelf ook nooit genoemd. Misschien ook wel nooit zo gezien zelfs. Ook vertelde ze dat ze vond dat er soms best wel een beetje geklaagd werd in de groep. Dat vond ze lastig. En juist daarom liet ze zich af en toe toch horen, zei ze, om anderen te laten zien dat er ook nog dingen wél konden. Dat er altijd iets mogelijk bleef, hoe klein ook. 

Tja, iets in haar doen en laten, haar kleine verschijning, guitige ogen en licht Indisch accent, raakte me.

Haar man woonde inmiddels niet meer thuis. Maar, hij had het goed waar hij nu woonde, verzekerde ze me. Al miste ze hem wel hoor. Ze ging nog steeds een paar keer per week naar hem toe en dan aten ze samen. En, tot voor kort nam ze hem nog mee naar het dorp, in de rolstoel. Dan zaten ze samen op het terras bij Job’s koffiekamer; alle twee met een eigen ijskoffie. Maar dat ging niet meer vertelde ze. Ze had de kracht niet meer om zijn rolstoel te duwen. En nee, vrijwilligers waren er ook niet. Ze keek even weg, haalde adem en zei toen zacht: "En ik gun het hem zo hè… en mezelf ook hoor… misschien nog een keertje zo’n heerlijke ijskoffie in het najaarszonnetje. Daar geniet hij zó van…"

Mijn hoofd draaide intussen op volle toeren en ik vroeg haar of ik met haar vraag aan de slag mocht. Ze glimlachte en bijna verlegen antwoordde ze: ‘Weet je het zeker? Ik zeg het niet om zielig te doen hè.”

Een kleine maand later, tijdens onze mantelzorgconferentie, maakte ze kennis met een lieve vriendin van me. Toen ze haar wens uitsprak, wist ik al dat juist zij degene was die dit kon en zou willen doen. Sportief, lief, gewend aan lange(ere) wandelingen én ervaring met Parkinson en dementie. Het klopte gewoon. En zo gebeurde het. Iets kleins. Iets simpels. Een match made in heaven...

Vandaag vierden we zijn leven en namen we afscheid van hem.
Toen we de kapel binnenkwamen, kregen we een hele dikke en liefdevolle knuffel van haar. En het eerste wat ze zei toen ze me vastpakte: "Toch nog één keer gelukt hè… en wat is het een mooie herinnering. Dank je wel en zo fijn dat jullie er zijn."

Ach ja, en zo is soms zoiets kleins precies groot genoeg!

De donkere dagen...

Een paar keer per week denk ik, 'Jaaa, daar schrijf ik een verhaaltje over...' en dan gewoon niet doen. Maf toch (of toch niet). Er valt namelijk zo veel te vertellen. Ik kan een boek schrijven, of drie. Maar ja, ook dat roeptoeter ik al een paar jaar haha. Naja, wie weet hè. Is het me ooit gegund - of gun ik het mezelf - om dat te doen.

En zo, tegen het einde van het jaar, ga ik ook niet al die verhalen ineens wél vertellen. Althans, niet hier. Zou ik dat wel doen, wordt dit blog simpelweg te lang. Maar goed, gisteren 40, vandaag nog 39 dagen tot en met 31 december en dus Advent. Heerlijk hoor, ik houd van rituelen en tradities.

Dus, ach ja, vandaag gewoon een klein verhaaltje over iets dat afgelopen week op mijn pad kwam. Het principe kende ik, alleen nu had het ineens ook een naam én gezicht. Een traditie die overwaaide uit het hoge Noorden (Scandinavië): Wichtelen met Bjarne het wichelmannetje. In het kort komt het erop neer dat je voor een beetje licht en warmte zorgt in je omgeving door bijv. een kleine attentie, in welke vorm dan ook, zonder dat de ander weet dat jij het gedaan hebt. Nou, volgens mij kunnen we daar in deze rare tijden allemaal wel iets van gebruiken.

Wichtelen dus, een tijdloze traditie van vriendelijkheid. Daar zeg ik in ieder geval volmondig 'Ja' tegen. En laat nu die donkere dagen voor Kerst maar komen!

Als hebben komt...

 

"Als hadden komt, is hebben weg... "

Eén van haar vele gevleugelde uitspraken.

En hoe waar is toch deze. 

17 jaar is 'hebben' weg, is zij weg.

Het besef van 'nooit meer'
zeilt regelmatig zo maar de hoek om.
Vaak juist op die momenten...

17 jaar zonder haar
mijn eigenwijze, lieve, stoere moeder

Nooit meer is voor altijd zonder haar glimlach

Nooit meer is voor altijd zonder haar guitige blik

Nooit meer is voor altijd zonder haar scherpe tong

Nooit meer is voor altijd
zonder haar soms ongepaste grappen
(waar ze zelf het hardst om lachte)

Nooit meer is voor altijd zonder kopje thee met melk

Nooit meer is voor altijd zonder antwoord op mijn vragen
Nooit meer is voor altijd zonder zoveel nooit meer
Nooit meer is voor altijd verleden tijd

Nooit meer is eigenlijk veelstelang.

Hart & Hoop

De foto en tekst staan los van elkaar, maar misschien ook wel niet. Ik maakte hem afgelopen vrijdag, terwijl ik wachtte op mijn lief.
Toen ik hem maakte, dacht ik aan een tekst die ik een tijdje geleden las van Sinan Can, journalist en filmaker. Een tekst geschreven
naar aanleiding van een hele andere foto, eentje met Elon M., waar nogal veel om te doen was in de media.

Een tekst die voor mijn gevoel geschreven is vanuit het hart,  alles te maken heeft mét het hart en hoe belangrijk het is ook jouw hart gezond te houden, in álle opzichten...

Sinan Can: Ik geef toe: het zijn sombere tijden. En ja, ook ik somber zo nu en dan. Ik maak me zorgen. Waar gaan we heen? Wat staat ons te wachten? Maar ik denk dat dat menselijk is. Velen die voor ons leefden, maakten zich dezelfde zorgen. Ook zij keken naar de toekomst met een mengeling van angst en hoop. En ja, we staan voor enorme uitdagingen. Maar misschien is niet wanhopen op zichzelf wel de grootste uitdaging van allemaal.

Het is makkelijk gezegd, dat weet ik. Maar wat als we het niet voor onszelf doen? Wat als we het doen voor elkaar, voor onze omgeving? Het leven is een cyclus. Dingen herhalen zich, telkens weer, in andere tijden, op andere plekken, met andere mensen en onder andere omstandigheden. Maar het patroon blijft. Het is de rode draad die niet breekt. Dat is het leven. En voor je het doorhebt, is het voorbij. Daarom is tijd zo kostbaar. Tijd kun je niet stilzetten, niet vasthouden, niet stoppen. Het glipt door je vingers.

Misschien is dat waarom ik van tijd tot tijd de woorden van Virginia Woolf erbij pak. Ze schreef ooit:

“Wat er ook gebeurt, blijf leven. Sterf niet voordat je dood bent. Verlies jezelf niet, verlies je hoop niet, verlies je richting niet.
Blijf leven, in jezelf, met elke cel van je lichaam, met elke vezel van je huid.
Blijf leven: leer, studeer, denk, lees, bouw, ontdek, creëer, spreek, schrijf, droom, ontwerp.
Blijf leven, blijf leven in jezelf, blijf leven buiten jezelf. Vul jezelf met de kleuren van de wereld, vul jezelf met vrede, vul jezelf met hoop.
Blijf leven met vreugde.
Er is maar één ding dat je niet mag verspillen in het leven, en dat is het leven zelf.”

Misschien is dat de les. Niet de zorgen laten overwinnen, maar kiezen voor leven. Voor hoop. Voor elkaar. Want uiteindelijk is dat waar het leven om draait.

Woorden die mij hoop geven, die ik in mijn hoofd wil prenten, aan de muur wil hangen, zodat ik ze iedere dag kan lezen én simpelweg te mooi om voor mezelf te houden. Deze deel ik dan ook dus graag met jullie, gewoon op deze mooie zondag, die weer prachtig begon en nog veel meer moois in petto heeft...

Tussen Kerst en Oud & Nieuw

 

Tussen Kerst en Oud & Nieuw

Tussen het vallen van licht en het rijzen van tijd,

zweeft een stille adem, een pauze vol belofte.

Het oude jaar, een fluistering, vervliegt,

terwijl het nieuwe zich hult in sluier van mysterie.

Hoop ontkiemt in de winterkou,

zoals sneeuwklokjes dromen van de lente.

Een dans begint, teder en traag,

tussen wat was en wat worden zal.

Liefde weeft haar onzichtbare draad,

langs scheuren in het hart,

langs dromen die nog wachten,

langs de stilte die verbinding ademt.

Beweging roept, als een zachte storm,

en nodigt ons uit om te breken en te bouwen,

om los te laten wat zwaar is,

en te omarmen wat licht maakt.

De wereld danst in het ritme van hoop,

onder de sterren, in het eeuwige spel.

Wij, reizigers van het moment,

vinden onszelf in het midden van alles.

Dus dans met mij,

tussen gisteren en morgen,

waar nu de enige waarheid is.

Laat onze stappen sporen achterlaten

van liefde, van licht, van leven.

Bron: Dansklooster PS ik vond hem te mooi om voor mezelf te houden...

 

"Geen mens is zo aanwezig als de persoon die wordt gemist." 

Best bijzonder dat ik deze tekst nu weer tegenkwam. Juist op het moment dat ik gemis als een zachte streling langs mijn wang voelde. 

Ik was bezig met het avondeten. Deed de koelkast-koude stoofpeertjes over in een ander schaaltje. Pakte het op om... Tja, waarom eigenlijk? In een flits zag ik mijn moeder in onze oude keuken zo'n zelfde schaaltje op het zwarte kacheltje naast het fornuis zetten en hoorde: 'Dan kan de kou er alvast uittrekken...' Ach ja, heel even weer dat bekende golfje gemis.

Glimlachend zette ik het schaaltje weer neer, naast onze zwarte keramische kookplaat. Nog tijd genoeg om de kou eruit te krijgen. 

Nog tijd genoeg om herinneringen de revue te laten passeren terwijl ik verder ging met de voorbereiding van het avondeten, de dag voor haar geboortedag, vandaag 29 oktober, exact 95 jaar geleden.

 

Zomaar een bankje in the middle of bijna niets. Met mijn ogen open, zie ik de plek weer voor me. Achter het bankje zo’n boerderij waar ik ons eergisteren zie wonen. Voor, een weiland met rode klaprozen, witte margrietjes en blauwe korenbloemen; mijn favoriete combi. We kwamen het tegen in onze vakantieweek, het lijkt alweer zo lang geleden.

En, begrijp me goed hè, ik doe het helemaal zelf. Niemand anders is schuldig, als er al over schuld te praten valt, op het moment dat mijn leven in een sneltreinvaart schiet, een TGV was er trouwens niets bij deze week. Gelukkig zat ik dus zelf achter de pedalen en voordat mijn wagon dreigde te ontsporen, trapte ik behendig en goed overdacht op de rem. Zo 'n remweg waarvan je denkt, wauw, dat ging fijn. Trots op mezelf en op de rest van mijn medereizigers. Heerlijk, zo’n groepje mensen dat niet schroomt liefdevol hun mond open te doen, ik houd ervan. Want tja, soms lijkt iets te mooi om waar te zijn. En zei je moeder niet altijd dat het dan ook zo is Heleen? In ieder geval gaf ook zij altijd het advies goed op te letten en ogen en oren goed open te houden!

Bijna weekend, en volgend week mag best iets rustiger. Dus schoon ik mijn navigatiesysteem, vertraag en check uit, om mijn reis te vervolgen met het volste vertrouwen dat ik daar kom -of misschien al wel ben- waar ik moet zijn, in ieder geval op dit moment.

Ritme, rouw en rituelen

 

Alles heeft een ritme, het leven, de zee, de seizoenen. Zelfs rouw en verdriet hebben een bepaalde cadans. Het komt en gaat als golven. Niet dat ik alle wijsheid in pacht heb hoor, want ook ik moet het net als iedereen doen met de dingen ik zelf kan vinden. 

Zo kwam ooit Manu Kreize, psycholoog en rouwexpert op mijn pad. Nu ziet hij zichzelf helemaal niet zo, in tegendeel zelfs. "De echte experts zijn mensen die verdriet beleven en mij hun diepste gevoelens toevertrouwen... zij zijn mijn professoren." Hij schreef prachtige boeken en kan buitengewoon warm vertellen over rouw, of rouwarbeid zoals hij het noemt. Ook spreekt hij over 'verlies overleven' in plaats van 'verwerken'. "Een mens raakt het verdriet om een overleden dierbare nooit kwijt. En dat hoeft ook niet. Je hoeft de dode niet los te laten. Jullie relatie eindigt niet, ze verandert alleen van vorm. Wanneer je regelmatig herinneringen blijft ophalen, blijft diegene op een positieve manier leven in je hart..."

Zo is het ook voor mij. En dus haal ik vandaag extra herinneringen op aan mijn lieve moeder. Zestien jaar geleden besloot ze dapper dat ze haar tijd op aarde nuttig (genoeg) besteed had en ze vredig kon sterven. Nooit vergeet ik dan ook die prachtige glimlach die op dat moment op haar gezicht verscheen...

Dromen, durven, doen...

Het was op een zondag ergens eind 2023. Ineens was daar hét zaadje. Zo eentje die in je hoofd gaat zitten... en groeit. De maanden daarna droomden we verder; zullen we, durven we, is het iets voor ons?

Na ons prachtige Noorwegen-avontuur in 2023 besloten we al dat Zweden in 2024 onze volgende vakantiebestemming werd. Hoe, wat en waar precies wisten we nog niet. Een aantal ingrediënten wisten we wel. In ieder geval dichter bij de natuur én uit onze comfortzone (vooral die van mijn lief dan hè). Iets dus met ‘back to nature' of -basic. En zo liepen we die dag dan ook samen met onze buurtjes op de Nordic Days beurs. Al minstens twee keer passeerden we hun gezellig aangeklede tafel met schapenkleden, pruttelende koffiepot op een lichtje en merchandise met glamping, vuur én whisky... Tja... (zaadje😉) Maar ja, ze waren steeds in gesprek, en uiteraard wilden wij niet storen. Aan het einde van ons 'rondje beurs' twijfelden we, nog een poging doen of toch gewoon naar huis? (Maar ja, dat 'zaadje' hè...). 

Naja, en de rest is geschiedenis; een vakantie in Zweden met de eerste week de belevenis van kamperen in een glamping aan de Höga Kusten (inclusief composttoilet😜, buitendouche én fantastisch weer) en de tweede week in Dalarna in een stuga; ook fijn en weer een hele andere beleving.

Inmiddels weer een week thuis, lijken we enigszins te zijn geland. Niettemin komt iedere dag ons geweldige Zweden-avontuur wel een paar keer voorbij. Met name onze tijd bij Glamping Höga Kusten (klik op de link), waar mooie herinneringen gemaakt werden, we genoten van gepassioneerde verhalen, warmte, verbinding en bovenal de goede en liefdevolle verzorging door Nicole en Marco (klik op de link). Niets was te gek om ons verblijf aangenaam en onvergetelijk te maken. Op ons eigen tempo genoten we van de natuur, de rust en de eenvoudige dingen in het leven; een unieke ervaring waarbij – zoals zij het zelf omschrijven – “je wordt ondergedompeld in het ‘kneuterige’ leven van het hoge noorden.” Nou, ik kan je vertellen, helemaal niets kneuterigs aan en groot respect voor deze lieve mensen; zij volgden hun droom, hadden de durf en doen nu wat ze het liefste doen, met alle uitdagingen die daarbij horen.

De stilte

Oudejaarsdag, en ook dit jaar regent en waait het. Net als vorig jaar schalt de Top2000 door ons heerlijke huis. Volumeknop voluit, want ach ja, sommige nummers galm je nu eenmaal zo lekker mee als er toch niemand luistert.
En nee, ook dit jaar geen lange terug- of korte vooruitblik. Wel -zoals altijd- genoeg gedachtes die in mijn hoofd blijven dwarrelen.

December, misschien wel dé tijd om die eens goed op te ruimen. Zicht te krijgen op wat ik achterlaat in 2023 en meeneem naar 2024. Het heeft in ieder geval te maken met verbinding (of niet). Met gewoon eens wat vaker aan elkaar te vragen wat er is in plaats van in te vullen. Hulp durven te vragen en ook durven te geven. Vertrouwen hebben in … en niet alleen in die ander. Vaker de stilte te zoeken, die wat mij betreft af en toe best iets harder mag…

Vandaag, gisteren, altijd

 

Vandaag mis ik je niet meer
en ook niet minder

zoals gisteren hetzelfde was

Vandaag een dag als alle andere
en dus niet anders
zoals ook gisteren was

Vandaag mis ik je niet minder

en ook niet meer

omdat het gisteren was...

Vandaag mis ik jou net als altijd
en dus precies hetzelfde
zoals ook gisteren, jouw geboortedag ♡

Al het goede komt in drieën...

 

‘Hoe gaat het?’ Met een steelse blik kijkt ze de groep rond en zegt: ‘Goed hoor… vrolijk in de war hè’. Ze lacht, zoals ik haar vaker heb zien doen als het over haarzelf gaat. Toch kan zij als geen ander de buitenwereld vertellen hoe het is in haar binnenwereld; ze kreeg als jonge vrouw de diagnose Alzheimer. Eén van haar hartenkreten is: ‘Vooral normaal blijven doen. Je kunt ook vragen of ik hulp nodig heb.’ En vandaag neemt ze afscheid. Een laatste keer geeft ze haar mening in onze adviesraad voor mensen met dementie en hun mantelzorgers. Drinken we met elkaar eerst een ‘lekkere koffie’ en vertelt ze hoe het nu met haar gaat en wat het afscheid met haar doet. Een dubbel gevoel, voor ons allemaal. Een confrontatie met het nemen van moeilijke beslissingen. En wat doet ze dat stoer en dapper. Ze doet me denken aan mijn vriendin Trudie en aan al die moeilijke en mooie momenten die we samen beleefden. Hoe vaak we het hadden over wat als er een toekomst zonder dementie zou zijn. Ze wist dat zij dat niet meer mee zou maken. Ach, hoe graag had ik haar vandaag bij me gehad… We sluiten zoals altijd af met een heerlijke lunch, met voor haar een glas karnemelk met sinaasappelsap. Als ik vertel dat ze daardoor regelmatig over de tong gaat bij ons thuis, schaterlacht ze: ‘Laat ik toch nog iets achter hè…’  

Gisteren de Adviesraad. Vandaag Wereld Alzheimer Dag (daarover later meer) en zaterdag de Herinneringenrit 2023. Al het goede komt in drieën, zeggen we dan! Toch blijft mijn vinger even hangen boven mijn muis. Ik voel een lichte twijfel, al kan ik niet zo goed plaatsen waarom. Ik weet tenslotte waar ik het voor doe. Daar waar ik kan, probeer ook ik een bescheiden bijdrage te leveren aan een betere toekomst voor mensen met dementie en hun mantelzorgers; een beter leven mét en de hoop op een toekomst zonder dementie! Tja, ik ben hier nu eenmaal niet goed in; vragen! En dan ook nog om geld. Intussen maakt mijn hoofd ook overuren. Er hebben al veel lieve mensen gedoneerd, waar we super blij mee zijn! Kom op Leen, niet zo ingewikkeld, hoor ik mezelf hardop denken. Gewoon doen. Klik, en weg met dat bericht. Ooit zei een lief iemand tegen mij: ‘Beknot je vooral niet op je dromen!’ En dat doe ik dan dus ook niet. Want het is toch geweldig als zaterdag blijkt dat we ons streefbedrag hebben verdubbeld :-). En voel je vooral niet verplicht hè, doneren aan het goede doel omdat ik nu toevallig zo nodig samen met Letty als "Team-1-euro-en-een-beetje” de 40 km. ga fietsen voor Alzheimer Nederland. Maar gelukkig, ook ‘vragen staat vrij’, zei mijn lieve moedertje altijd!

En dus doe ik gewoon normaal en vraag ik om je hulp, steun, duwtje in de rug. Maak jij samen mét ons het verschil? Help je mee om de bewustwording over dementie te vergroten en het leven van mensen met dementie en hun naasten te verbeteren? Letty en ik -"Team-1-euro-en-een-beetje” - zijn super blij met elke kleine bijdrage. Want iedere euro is er één is en alle kleine beetjes helpen voor een toekomst zonder dementie… Dank je wel!

Als tijd oneindig is, leven we altijd samen...

 

26 juni 2008 ♱

Het laat zich niet in woorden vatten
de oneindigheid van tijd
in de herrie van 't dagelijks leven
is soms niets meer wat 't lijkt

Het laat zich niet in woorden vatten
het oneindige gemis
na 15 lange jaren
is dat nu wat het is

Het laat zich niet woorden vatten

oneindig ver, soms zo dichtbij
de tijd gaat voort 
wij samen, jij bij mij

Het laat zich niet in de woorden vatten
een reis, een schoonheid, oneindig groot
je was er niet en toch weer wel
in alles wat de natuur ons bood

Het laat zich nooit in woorden vatten
herinneringen aan, oneindig veel
mischien juist daar, in al die weidse stilte
viel ook jouw liefde ons weer ten deel...


PS: Noorwegen wat was je mooi 
en zeker weten dat mijn ma
glimlachend heeft meegenoten...

Mooie momenten en zo

 

Ken je ze? Die momenten waarvan je later denkt, wat was dat mooi, in al zijn eenvoud.

Vorige week had ik zo’n moment. Een ogenblik in een gesprek waarbij ik voelde dat er een brede glimlach op mijn gezicht verscheen. Zo eentje die de hele dag bleef zitten. Geweldig! Met name ook omdat bleek dat het leven, met alle ingewikkeldheden en verdrieten, soms toch zo eenvoudig mooi is. En ook hoe ik me daardoor iedere keer weer laat verrassen. Hoewel, dat zegt misschien veel meer over mij dan over die mooie momenten. Want, zit er niet in iedere dag zo’n mooi moment? Wat dacht je van het feit dat we iedere dag weer wakker worden? Gek hè, want daar ben ik dan weer niet door verrast. Maakt me wel dankbaar, en ik realiseer me steeds vaker dat je ook met een klein gebaar soms iets groots betekent voor iemand anders.

Kleine stappen

 

"Kleine stappen in de goede richting kunnen uiteindelijk de grootste stappen in je leven zijn..."

Deze week neem ik er een paar, kleine stappen, in de goede richting. En eigenlijk kan ik er geen woorden aan geven. Ze zijn simpelweg niet. 

Want, hoe leg ik uit dat de kleine stappen die ik neem, genomen worden met een dubbel gevoel. Omdat ik met pijn in mijn hart, maar ook vol trots, officieel afscheid neem van een groep lieve mensen, geweldige vrijwilligers, die al zo’n 7 jaar met mij oplopen. Hun tijd en energie onbezoldigd geven aan mensen met beginnende geheugenproblematiek en alles wat daarbij komt kijken.

Misschien zijn ze dan ook wel niet nodig, die woorden. Zij laten mij namelijk zien en ervaren, waar ik woorden aan probeer te geven. En, misschien nemen zij ook wel, net als ik, kleine stappen in de goede richting, die uiteindelijk groots blijken te zijn!

Oudejaarsdag

 Regen buiten. Binnen vonkelende kerstboomlampjes en klinkt de Top 2000, zo op Oudejaarsdag.

Mijn gedachten overal en nergens, want “Wat als je maar één herinnering van dit jaar mocht meenemen naar volgend jaar? Welke zou dat dan zijn?” Las ik zojuist. Ogenblikkelijk zit mijn hoofd vol. Kan ik natuurlijk niet kiezen, en vind ik daar iets van. “Welke je ook kiest, het zegt iets over wat je werk of leven zin geeft. Over wat er voor jou echt toe doet." Zo vlak voor het nieuwe jaar blijkbaar een mooi thema. 

Net als: “Wat je vindt, mag je houden. Gewoon, omdat ergens iets van vinden vaak een nutteloze verspilling is van je kostbare energie. Een vervuiling van de ruimte om je heen, van je eigen gedachtes. Hoe heerlijk dus om niet ergens iets van te hoeven vinden!” Ook die las ik deze week.

En ik? Ik vind dat prima, zo op Oudejaarsdag.