Zo maar een rond spokend zinnetje in mijn hoofd.
Verhalen die voorbij schieten, flarden, klein, groot, soms heel snel en soms blijven ze even hangen.
Soms vervagen ze... net als bepaalde herinneringen, omgeven door een mistige sluier. Hoe hard ik ook mijn best doe om ze te onthouden. Zoals de stem van mijn moeder...
En dan ineens een foto op mijn telefoon. Sinds een tijdje heb ik er ook eentje, tot groot genoegen van mijn lief. Een iPhone. En ook nog roze. Ach ja, hoe ouder hoe gekker, zou mijn moedertje zeggen. En rechts bovenin verschijnt dus af en toe zo'n fotootje. Vaak eentje die niet meer direct op mijn netvlies zit. Ik kijk naar haar en haar blauwe plekken van het vallen. Ook háár stem vervaagt en toch hoor ik haar nog zo goed: "Heleen ik ga dood, ik heb Alzheimer' Als de dag van gisteren. En de stilte die volgde, oorverdovend.
Gelukkig kan ik me voor haar en haar wereld toen nog laten horen. En dat zal ik ook altijd blijven doen, in welke vorm dan ook.
Ik fietste in alle vroegte naar mijn werk. Werd ingehaald door diverse vette fietsen met van die dikke banden. Stuk voor stuk bestuurd door jongens, mannen -voor zover ik kan zien- met grijs/zwarte afgezakte joggingbroeken en het kruis ergens tussen de knieën. Gebogen schouders, onderuitgezakt op het zadel, bilnaad bijna zichtbaar, mobiel verstopt in net zo'n vaal zwarte hoody, vastgeklempt tussen schouder en oor ... en ik hoor mezelf zachtjes zuchten, nog net niet met rollende ogen: 'Ja hoor, weer zo één... Ja joh, scheur maar lekker door hoor...sukkel'. En net op het moment dat er een echt lelijke gedachte door mijn hoofd schiet (ben net mens), zie ik dit gastje ineens uitwijken voor een naaktslak die langzaam zijn weg baant over ons fietspad... Ik schiet in de lach, 'ach jeetje, dat dan weer wel, hoe zoet.' (en hé, laat mij lekker in die waan dat het bewust was oké...).
Hier en daar kwamen er ook zo maar nog wat mooie en soms heel toepasselijke quotes op mijn paadje: "Als iets bij gisteren hoort, laat het dan daar. Draag de les met je mee, niet de last.." Geen idee van wie, maar ik keur hem goed. Meer in het 'nu' leven. Ik had het er vandaag nog met een lieve vriendin over, hoe ingewikkeld én simpel dat soms is. Maar hé, alles valt te leren.
En wat dacht je van de filosofie van Anthony Hopkins: "Wat mensen over mij zeggen, zijn mijn zaken niet. Ik ben wie ik ben en doe wat ik doe. Ik verwacht niets en accepteer alles. En dat maakt het leven gemakkelijker."
Meer dan toepasselijk deze week. En ik besloot dan ook zo maar vandaag dat dit voortaan ook mijn filosofie is. Iets met #beter-goed-gejat-dan-slecht-verzonnen nietwaar :-)
