zaterdag 10 augustus 2019

Indian Summer of Herfst van je leven?

Stormachtig
Toevallig staan we vanochtend samen onze lief uit te zwaaien, de buurvrouw en ik. Zij buiten, in haar opstartoutfit. Ik binnen, eveneens in comfortabel ochtendkloffie. Het waait flink en ineens zie ik haar druk gebaren richting straat. Op mijn nog blote voeten schiet ik naar buiten en jawel hoor. Rakelings achter de auto valt de zoveelste dode tak uit één van de enorme bomen die onze straatkant rijk is. Prachtig hoor, die bomen. En ik houd ervan. Alleen is er helaas aan deze in ruim 36 jaar helemaal geen onderhoud gepleegd, met als voorspelbaar gevolg: overlast. Zo breken spontaan takken af, zo groot dat ze straat, stoep en inrit versperren, om nog maar te zwijgen over dat straat en stoep inmiddels meer weg hebben van een golfslagbad en de losliggende stoeptegels door de inmiddels immense onder- en bovengrondse wortelstelsels.

Tijd voor actie dus, bedacht ik me en klom in de pen (nadat ook onze buren al menig telefoontje hadden gepleegd, met helaas nog niet het gewenste resultaat). En, hoe ingewikkeld kan het zijn hè, zou je denken, een boomkeuring, een (wettelijk verplichte) onderhoud-/snoeibeurt en het in orde maken van de groenstrook en stoep? Toch ziet het er naar uit dat het net allemaal iets gecompliceerder is dan wij vermoeden. Zelfs het antwoord, dat eigenlijk geen antwoord is, kwam namelijk deze week via een wel heel verrassende en rare route bij mij terecht; dat belooft nog wat, al wordt het hopelijk niet al te stormachtig.

Seizoenen
En dan te bedenken dat we onderhand bijna de herfst weer ingaan. Het was vanochtend zelfs op het nieuws en ik geloof het wis en waarachtig, als ik zo naar buiten kijk. Tja, waar een mens al niet druk mee kan zijn. Zo vroeg laatst een goede 'oude' vriend aan me wanneer je eigenlijk in de herfst van je leven zit? En, als ik hem dat dan ging vertellen, of ik het dan wel zo voorzichtig mogelijk wilde doen. Ik moest lachen om zijn berichtje. We gaan al zo’n 36 jaar terug in de tijd en 'spreken' elkaar af en toe via facebook. Toch ook best een heleboel seizoenen, als je even snel rekent. 

Ook daar houd ik van, de seizoenen. Heeft denk ik ook iets te maken met het feit dat ‘het gevolg van de tijd en verandering de enige constante is’ zoals men in de volksmond zegt. Een garantie die er altijd is, dat alles altijd verandert. Veranderingen die overigens door het hersenverstand niet altijd worden opgemerkt, zo heb ik mij ook laten vertellen. Best logisch dus dat terwijl je echt in de herfst van je leven zit, je zelf het gevoel hebt nog in de bloei van je leven te zijn…

Herfst van het leven
Ach ja, oud worden willen we allemaal, maar oud zijn kan nog wel eens tegenvallen in de praktijk; een realiteit waar echter niet aan te ontkomen is. Het ouder worden brengt nu eenmaal zowel op lichamelijk als mentaal vlak vaak grote veranderingen teweeg. En hoe je daarmee omgaat, je op voorbereidt, bepaalt in grote mate je fysieke en psychische welzijn. Adviezen om je op dat moment voor te bereiden kunnen dan ook een wereld van verschil maken en voor een aangename oude dag zorgen in die welbekende herfst van je leven.

En dus klim ik vandaag weer in de pen richting gemeente. Hetzelfde geldt immers ook voor ons ouder wordend groen, stoepen en wegen in de buurt. Ook die hebben toch af en toe een onderhoudsbeurtje nodig, in het kader van 'een goede en gezonde oude dag'? Eén geluk hebben we. Zowel de buren als wij zijn optimistisch ingesteld, staan positief in het leven en hebben humor. Dat scheelt een ‘slok op een borrel’ zeker als je met gemeentes in de slag gaat.

En, o ja, mijn goede 'oude' vriend? Die heb ik inmiddels voorzichtig laten weten dat hij zich bevindt in een prachtige nazomer, overigens net als wij en onze buren. En nu dus maar duimen dat er bij onze gemeente ook ambtenaren zijn met een beetje humor en positieve inslag; we gokken namelijk allemaal op een gezonde en bovenal hele lange Indian Summer...

woensdag 7 augustus 2019

Leven lief



Tijd
'Hoe doet die tijd dat toch?'
vroeg iemand me lang geleden.

En ik moest het antwoord schuldig blijven...

N
og steeds heb ik geen idee.
Tijd, die onvermijdelijke opeenvolging
van tijdstippen, van momenten. 

Het waren er velen, de afgelopen 10 jaar.
Tijdstippen, momenten,
als de dag van gisteren, 

het leven even stil
op z'n kop...

Vandaag, 10 jaar geleden...

En sindsdien
zoveel gebeurd
zoveel gezien
zoveel gevoeld
zoveel gehoord
zoveel gedaan
zoveel van alles

met iedere dag weer 
nieuwe hoop en vertrouwen
dat er nog velen volgen❤





woensdag 31 juli 2019

Weer


Weer
Ja, gezellig, laten we het weer eens over het weer hebben… maar we kunnen het ook niet doen. Er helpt namelijk toch ‘geen lieve moeder aan’, zou mijn lieve moeder zeggen. Grappige uitdrukking eigenlijk, als je bedenkt dat deze zelfs in het Latijn bestaat (moest ik ook even opzoeken hoor). In het boek Proverbia Communia (Latijn voor ‘algemene spreekwoorden’) uit 1495 staat: 'Daer en es gheen liefmoederen aen', met als toelichting de Latijnse spreuk: ‘Non dic care pater quia non parcit neque mater’. Voor diegene die het graag wil weten, het betekent zoiets als: ‘Zeg niet lieve vader, want hij ontziet je niet, net zomin als je moeder’. In latere eeuwen kwamen overigens weleens varianten voor als: ‘Er was geen lieve vaderen of moederen aan.’ Inmiddels zijn echter de vaders uit de uitdrukking verdwenen. Waarschijnlijk omdat men dacht dat moeders eerder bezweken voor vleierij dan vaders... tja, wat zal ik zeggen. Ook is het mogelijk dat het belangrijker was om je moeder te vleien dan je vader, omdat kinderen vroeger meer met hun moeder dan met hun vader te maken hadden (bron: Taaladvies).

Bij ons thuis was het in ieder geval wel zo. Mijn moeder was er nagenoeg altijd. Mijn vader bij het avondeten, daarna slapend op de bank en uiteraard op zondag, want zaterdag was de voetbal... Vleierij was dan ook niet echt aan hem besteed… of echt niet. Werd later overigens wel omgedraaid, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Kantoor
Op mijn werkplek was het trouwens de afgelopen tijd nog best uit te houden. Hoewel ook daarover de meningen uiteenlopen en er op kantoor al jaar en dag steen en been geklaagd wordt over de klimaatbeheersing. En, ach ja, ook weer niet geheel (of geheel niet) onterecht. Zeker met betrekking tot de werkplekken aan de voorkant met ramen zonder zonwering en de hele dag die prachtige koperen ploert erop. Helaas, maar dan houden witte lamellen én het 'warmtewerend glas' waar de verhuurder zo fier op is, temperaturen zoals afgelopen week echt niet tegen. Tot midden vorige week ging het nog wel aardig. Daarna was het ook bij ons niet meer koel te krijgen. En hadden we vorig jaar nog voor een klein kapitaaltje elektrische staande waaiers aangeschaft (en netjes opgeborgen na de zomer), moesten we dit jaar toch echt nog even rap een aantal nieuwe aanschaffen; de dozen waren er nog wel... en zo blijf ik me iedere keer weer verbazen...

Thuis
Zelf was ik donderdag thuis aan het werk, met als fijne bijkomstigheid een relatief koele werkplek waar het redelijk toeven was. Het scheelt enorm als je alle ramen dicht houdt en verduistert tijdens dit soort warme dagen. En, eerlijk is eerlijk, aan het einde van de dag een duik in ons fijne zwembadje, was dan toch ook wel heel erg fijn. De nieuwe pomp liet eerst een paar dagen op zich wachten, ondanks een driedubbele check van de website door mijn lief, maar het was het wachten waard; 'Octopus (het buurzwembad) zou er jaloers op zijn...'. Mijn lief heeft het er zelfs over om een metertje of wat groter te gaan volgend jaar. Naja, aan de pomp zal het in ieder geval niet liggen. En ach, we hebben nog even om erover na te denken nietwaar. Ik zag overigens net alweer ergens code geel voorbijkomen met het bericht: 'Het gaat regenen, onweren en hagelen: Typisch Nederlands zomerweer...'. 


Daar zou ik het nu dus over kunnen gaan hebben, wat dat dan precies is... ik kan het ook niet doen. Behalve dan misschien nog even benoemen dat ik in ieder geval (heel stiekem) wel heel erg blij ben met deze dan schijnbaar 'typische Nederlandse zomertemperaturen'... dat dan weer wel!

zaterdag 20 juli 2019

Binnen of buiten

Plannen
Serieus? En ja hoor, daar gaan mijn geweldige plannen voor het weekend, denk ik, als ik naar buiten kijk. Naja, één ding lukt in ieder geval wel en dat is de 'hangers' voorzien van een goede slok water, zoals ik mijn lief heb beloofd vanochtend. Ik hoef ze alleen maar even onder het afdak vandaan te halen en midden in de tuin te zetten...


Ik was alleen echt oprecht van plan heel veel te gaan doen buitenshuis. Simpelweg omdat er af en toe zo'n weekend voorbijkomt. Zo eentje waarin de ramen weer eens een ouderwetse goede lapbeurt krijgen. Of de voortuin, onlangs met 'bloed, zweet en tranen' door ons opgepimpt, een onkruid-trek-ronde ondergaat. Gisteren speciaal nog de GFT-container laten legen, al zaten er maar twee zakjes -uiteraard biologisch afbreekbaar- in. En zo staan er nóg wel wat dingen op mijn -weekend-alleen-thuis- lijstje, terwijl mijn lief zich helemaal op zijn nieuwe hobby stort. Zo af en toe hebben we dat. En ik had me er dan ook zelfs op de een of andere manier misschien wel een klein beetje op verheugd; even lekker therapeutisch onkruid trekken of zo. Soms best lekker toch, na een paar intensieve, mooie en bijzondere weken.

Schakelen
Ach ja, het zij zo. Inmiddels regent het toch echt pijpenstelen, knettert het er flink op los en lijkt het net alsof de bomen in de straat wild zwaaien om te vertellen dat er echt weer 'code geel' is afgegeven voor alle provincies. Tja, daar zit ik dan... en ik zie ineens in mijn ooghoek een figuur op een fiets, voorovergebogen over het stuur, in korte broek met bergschoenen en glimmende regenjas door de straat fietsen. Ach gossie, denk ik. Best een leuke baan, postbode, lekker buiten ... maar niet met dit weer. Maar ja, zo zijn er nog wel meer en even dwalen mijn gedachtes af naar wegwerkers, tuinmannen en andersoortigen waar ik op dit moment niet mee zou willen ruilen. En misschien wel nooit...

Nu ben ik gelukkig niet zo heel snel voor één gat te vangen en dus ga ik er eens heel rustig voor zitten. Ik klik mijn zoutlamp aan, in de hoop dat deze misschien wel wat … Ach, ik weet het eigenlijk niet en staar dus maar een tijdje stilletjes voor me uit. Er is ook echt helemaal niets of niemand te bekennen buiten en ik schrik van een lichtflits en de daaropvolgende donder, net op het moment dat ik denk dat het onweer wegtrekt. Misschien even op buienradar kijken Heleen, dat ben je er zo achter hoe lang de buien blijven hangen boven midden-Nederland. Hoewel, voorlopig ga ik toch niet naar buiten en ben ik natuurlijk prima in staat mijn plannen om te gooien, zogezegd even te schakelen. Moet wel lukken, doe het tenslotte al mijn hele leven... 

Van buiten naar binnen
Ik besluit dan ook gewoon maar eens binnen aan de slag te gaan. Ik lach hardop in mezelf als ik de altijd aanwezige kronkels in mijn hoofd opmerk. Geweldig die inzichten, al zijn ze soms ook lekker dubbelzinnig. Moet namelijk opeens denken aan 'binnenwerk', maar dan in een hele andere context. Ook leuk, hoewel niets met interieur te maken.
Dus niet in plaats van de buitenramen de binnenramen lappen, maar toch eindelijk besluiten dat bijzondere boek 'Het intentie effect, the power of 8' uit te lezen en kijken wat ik ermee moet... of niet.

En terwijl de zoutlamp met haar zachte, warme gloed prachtig afsteekt tegen de donkere luchten buiten, voel ik dat het vandaag binnen best goed komt.

woensdag 26 juni 2019

11

Ze kon het altijd zo lekker stellig zeggen, als we het over carnaval hadden of zo. Ze had er -net als ik- niets mee, al kon ze zo nu en dan best (te) gek uit de hoek komen, want humor had ze. Bij tijd en wijle behoorlijk zwartgallig en altijd recht voor z'n raap, tot het laatste moment. En ik vroeg het dan ook nooit, waarom het zo was wat ze zei. Want ach, als je klein bent, is wat je moeder zegt gewoonweg waar. En misschien wist ze het best, in ieder geval dat het zo genoemd wordt omdat het alleen te delen is door zichzelf en omdat het tussen 10 (het volmaakte) en 12 (het heilige) staat. Dat het zowel een ongeluks- (het overtreedt de volmaakte 10) als een geluksgetal is; twee keer 1: het symbool van eendracht… al vraag ik me af of ze die laatste heeft geweten, ze zou er nu -net als ik- een beetje meesmuilend om lachen. 

En ook nu weer -terwijl ik denk aan al die gekke momenten toen, hoe het ging en hoe het is gegaan, en dat het ook best gek is haar alweer 11 jaar te missen- hoor ik haar stiekem fluisteren in mijn oor: 'Ach lieve kiend, maak je niet druk, 11 is nou eenmaal het gekkengetal...'



zondag 9 juni 2019

Meer herinneringen...

Voorbij
Het zit er weer op. En binnen 'een poep en een scheet', zou mijn moeder zeggen, zit je weer in het bekende ritme van de wekker om half 6, ontbijtje maken, je lief afzetten bij het station en doorrijden naar je eerste afspraak. Voor je het in de gaten hebt, word je opgeslokt door de drukte van alledag en weet je na je eerste werkdag nog vaag hoe fijn de vakantie was. Het zijn dan ook misschien wel de fijnste herinneringen, die vakantieherinneringen. Uit mijn kindertijd heb ik er trouwens niet zo heel veel. Mogelijk zijn de meesten ook wel vervaagd, al heb ik er gelukkig nog wel een paar: het 'klere-end' op de fiets naar strand Nulde (altijd wind tegen), een spannende Witte Wieven-tocht of als 12-jarige van de Veluwe naar Engeland, op familiebezoek, met als indrukwekkend hoogtepunt in zo'n originele rode Londense dubbeldekker stappen … en dan vooral niet te lang staren naar de man met de tulband, omdat je zoiets nog nooit gezien had in je leven.

Vakantie
Ook dit jaar maakten we weer nieuwe herinneringen. En op een leeg momentje van de dag verschijnt er spontaan een glimlach als ik daaraan terugdenk. De voorbije weken hadden dan ook alles wat een vakantie nodig heeft: qualitytime, zonneschijn, plezier, avonturen, lekker eten en drinken, rust, niets hoeven. We genoten en hadden het goed, met als bonus drie weken prachtig weer. Ook de dagen thuis, in en om het huis, samen de tuin onder handen nemen, fietsen, zwerven en ontdekken in eigen land… in één woord heerlijk. Herinneringen om te koesteren, om à la minute happy van te worden.

'Weet jij nog wat we als eerste deden toen we van de boot stapte?', vroeg mijn lief gisteren toevallig. Hij lacht als ik antwoord. Daar ik nogal van de details ben zeg maar, gaf ik net niet het antwoord dat hij bedoelde, maar uiteraard wel het juiste. Voordat we namelijk vanaf de boot doorliepen naar 'Zeelen' om onze elektrische fietsen te huren - een luxe die we onszelf graag permiteren in vakantietijd - hadden we als eerste de bagage in een kluisje van rederij Doeksen gedaan. We hadden immers de eerste boot vanuit Harlingen genomen, aangezien je wat ons betreft nooit te vroeg op het eiland kunt zijn.

Vlieland
Een aantal jaren geleden waren we er voor het eerst, in januari, in een huisje inde duinen. En tja, waar iedereen al voor waarschuwde, gebeurde ook met ons. We raakten ‘besmet’ met het ‘Vlierus’; ‘het verlangen om, nog voordat je weg bent, alweer terug te willen zijn op het eiland.’ 

Dit keer kozen we voor een huisje in een 'glop' en wisten we dat we pas rond de klok van 16.00 uur de sleutel konden halen bij het VVV. Uiteraard geen probleem, want geloof mij, vanaf het moment dat je voet aan wal zet, kun je je prima vermaken op het eiland. Het lijkt ook wel alsof er iets met je gebeurt. De geur en geluiden van het Wad, de zeewind, je voelt gewoon dat stress, zorgen en alles waar je je op dat moment druk over maakt, verdwijnen. Als ik heel eerlijk ben, dat gebeurt bij mij eigenlijk al op het moment dat ik op de boot stap in Harlingen. De auto laat je achter en met een beetje geluk heb je -net als wij- -prachtig weer en kun je 1,5 uur (letterlijk) uitwaaien op het dek. 

Wat was het weer geweldig! Een heerlijke week met stuk voor stuk geweldige momenten. Van de tocht met de Vliehors naar het drenkelingenhuisje, de huisgemaakte en sublieme cranberry cheesecake bij Leut, een dagje fietsen en lunchen met vrienden op Terschelling, verjaardag van mijn Lief tot aan struinen langs de branding, heerlijk uit eten, geocaching in de duinen en de mooiste zonsondergang ooit; van begin tot het einde onvergetelijke belevenissen. En hoe leuk is het dan om er af en toe aan herinnerd te worden, terug te kunnen kijken en herbeleven en zo "een brug te slaan tussen het eroderende vakantiegevoel en de harde realiteit", zoals ik gisteren las. En dan 'harde' met een knipoog...

'Gelukkig hebben we de foto's nog!' Want ook deze vakantieherinnering is weer één van de mooiste...


zaterdag 1 juni 2019

Herinneringen...



Het geven om
het missen van
het weten dat
iets nooit meer kan

die stilte daar
waar ze niet hoort
geluid verstomt
toch is 't waar

De tijd die heelt
zoals men zegt
wat later blijkt
toch net niet echt

't ontbreken van
nou juist die één
te moeten missen
wat doe je dan

je laat een traan
en gaat weer door
want, hé
je gaat er gewoon voor

't verdriet verstilt
zo ook de pijn
omdat je weet
tijd stemt ook mild

dus ga je verder
denkt weer eens aan
degenen die
zijn voorgegaan

al die momenten
die mooie tijden
een zachte glimlach
een nieuwe lente

't gemis blijft groot
't is altijd daar
en toch, ik zeg je
ook dat is waar

de tijd verstrijkt
komt tijd, komt raad
en dus maar net
hoe je 't bekijkt 

herinneringen 
in soms een beeld 
in soms een woord
het is aan jou 
zo zegt ze voort...