Schuldig

Soms heb ik van die dagen. Die van 'gemiste kansen' en zo. Dat ik dan achteraf een beetje baal en me schuldig voel, want ik had toch eigenlijk wel met dat mooie weer moeten wandelen, fietsen, in de zon moeten zitten of op z'n minst in de tuin aan het werk moeten zijn...

En gisteren was zo'n dag. Voornamelijk ingegeven door het feit dat ik, voordat ik 'nog even ging liggen', het de rolgordijn liet zakken en daar in de tuin mijn op leeftijd zijnde, zeer kranige buurman op z'n knieën zag liggen. Met respect en toch ook wel enigszins jaloers (wetende dat ik het niet eens meer hoef te proberen), voelde ik me dus ook best schuldig. Sjips, dacht ik, weer is hij me voor dit jaar; zijn tuin eerder Paas-klaar dan de onze. Ik bedacht me ook wat hij wel niet zou denken of zou zeggen tegen zijn vrouw, mijn net zo kranige op leeftijd zijnde buurvrouw -die vast op dat moment de achtertuin onderhanden aan het nemen was- als ze wisten dat ik gewoon op bed ging liggen, in plaats van met dit mooie weer....

Ach, tja, even bijkomen, -slapen, na een veel te lange vrijdagavond, met veel te gezellige familiemensen, na een lange dag werken en toch ook wel een bewogen week, had geloof ik toch net iets meer prioriteit gisteren. Zelfs toen de zon scheen. En zo heb ik dan ook, schuldgevoel of niet, een uurtje of drie heerlijk gelegen, beetje gedoezeld, beetje geslapen, beetje gedroomd en me opgeladen voor het Paasweekend.

Pasen, de één heeft er veel mee, de ander helemaal niets. Hier vullen klanken van Jesus Christ Superstar dezer dagen de huiskamer. Maar uiteraard komt ook Bach's Matthaüs Passion aan bod, hoewel we dat soms ook als te heftig ervaren, wat dan weer hele andere redenen heeft. Mijn bonuspuber zegt tussen neus en lippen door dat hij wel gelooft dat Jesus heeft bestaan, maar dan wel het aardse en niet zozeer wat hij allemaal gedaan heeft. Tja, ook dat kan. Ik heb er niet zoveel moeite mee of en op welke manier iemand tegenwoordig Pasen viert. Ik zit er denk ik een beetje tussenin. Het christelijke verhaal maakt onderdeel uit van mijn jeugd. Maar paaseitjes zoeken eten en gezellig samen zijn met mensen die me lief zijn, daar geniet ik ook van.

Onze samenleving is nu eenmaal veranderd, divers en steeds meer mensen hebben geen binding meer met de christelijke feestdagen. Veel weten tegenwoordig ook niet meer waarom we nu eigenlijk Pasen vieren. En weet je wat nou het mooie is, het kan hier ook allemaal gewoon. Je kunt in Nederland een Passion opvoeren; gelovigen en niet-gelovigen samen bij elkaar, naast elkaar, ongeacht geloof of achtergrond, hoe geweldig is dat.

Ik hoop dan ook met heel mijn hart dat dat nog heel lang zo blijft; leven en laten leven, onze vrijheid koesterend en onze medemens liefhebbend. En, zoals ik vandaag las: 'zodat de verschrikkelijke gebeurtenissen van de afgelopen tijd ons niet verdelen, maar juist verenigen...'

Zo zag ik laatst een prachtig filmpje waarbij ik in eerste instantie dacht, tja, als het zo simpel zou zijn. Maar in tweede instantie dacht ik, tja, wat hebben we eigenlijk te verliezen...

Mad world... klik hier

 

Mooi, moe, bang, bijzonder...

Ik heb het koud en ook mijn voeten willen van geen warmte weten, lijkt het. Iets met vermoeidheid, geloof ik. Of misschien ook niet.
En toch ben wel ik het wel, gewoon een klein beetje moe. Heb ook slecht geslapen.

Banger ben ik ook trouwens, een beetje. Ondanks dat ik overal hoor dat juist nu niet te zijn. We vooral onze ruggen recht moeten houden...
Tegelijkertijd lees ik dat we beter wel mensenmassa’s moeten vermijden, extra waakzaam moeten zijn tijdens religieuze feestdagen en festivals. En tja, zoals het dan wel vaker gaat bij mij, als ik het dan even niet meer weet, hoe ik me moet voelen en zo, volg ik toch maar m’n gevoel, en dus ben ik gewoon vandaag even net iets banger dan ik twee dagen geleden was...

Toch schreef ik ook een paar dagen geleden dat ik me bedacht laatst dat ik een mooi en best bijzonder leven leef. En heus niet omdat het hier altijd feest is. Ondanks dat ik me nl. ooit heb voorgenomen me vooral te focussen op het positieve, wil dat natuurlijk niet zeggen dat er hier nooit iets negatiefs gebeurt. Ook hier overschrijdt het aantal toegestane huiselijke decibellen wel eens de norm (bij mij dan hè). Tja, soms zeggen we nu eenmaal wel eens dingen waar we een seconde later spijt van hebben. Toch? Ach ja, af en toe weet je wel eens even niet wat je nou eigenlijk precies wil zeggen, en wil je toch iets zeggen, of zoiets.

Evengoed durf ik stellig te beweren dat het mooi is en bijzonder, mijn leven. Zeker de afgelopen maanden. Of misschien wel juist de afgelopen maanden, waarin ik onderdeel was van nog meer markante levens. Wat een liefde en kracht heb ik gezien en gevoeld, de afgelopen tijd. En eigenlijk is het met geen pen te beschrijven, het proces van leven met de dood. Dat van dichtbij mee te maken, voor iedereen weer zo anders...

En gisteren dan toch het afscheid van één van die lieve mensen, die de wereld meer dan mooier kleurde, of zoals een andere lieve vriendin zei: 'she has left the building, but not our hearts'.

Maar niet alleen het proces van doodgaan gaf mij nieuwe inzichten. Ook dat andere proces, misschien onder de streep niet eens zo heel veel anders, maakt dat ik regelmatig wordt verrast met de meest onverwachte momenten. Mooi en bijzonder, zoals laatst, toen ik mijn vriendin met Alzheimer langzaam in slaap zag sukkelen op de klanken van mijn stem. Of ik haar nog even wilde voorlezen, was haar vraag, nadat we gezellig ons frietje hadden opgegeten; haar lunchkeuze op mijn: ‘Wat dacht je vandaag van een gezond broodje filet American?’ Toen ook nog poes Mies zich zachtjes bij haar neervlijde, was het plaatje compleet. Een tevreden zucht en een glimlach volgde; drie kwartier later deed ze haar ogen pas weer open...

Daarna volgde er zo’n prachtig moment; één van die bijzondere gesprekken die we af en toe hebben. Laten we het er op houden dat ik weer gesterkt ben in mijn overtuiging; ze is nog lang niet gek en voelt feilloos aan dat er iets gaande is, al kan ze het allemaal niet meer zo snel bevatten en in de juiste woorden vatten. Ze voelt dat er gaten vallen en daar baalt ze van. Ze weet dat wat ze denkt, niet altijd klopt en daar baalt ze nog meer van. Zo zie en hoor ik haar worsteling en dus leid ik haar af. Maak een grapje en even later lacht ze weer door haar tranen heen. Ik krijg een knuffel en een zoen als ze zegt dat ze 'blij is het er even over te kunnen hebben, want dat doet ze niet met iedereen. 'Al wil ik ook geen huilebalk worden hoor, want dan moet je er wat van zeggen…’

Ik schenk haar nog een cola in en bedenk me ter plekke hoe bijzonder het is dat ik ook met haar leven een stukje mee mag reizen. En ook met haar hoop ik nog lang het leven te vieren. Mooie gesprekken te voeren, proostend, met in plaats van champagne en chocolade of appeltaart, zoals in de afgelopen 16 maanden, zo nu en dan voor haar een glaasje port, genietend van de zon, een broodje haring, huilend en lachend om het leven en straks om het moment waarop ze het allemaal echt niet meer weet…

gewoon mooi (klik hier)

Een sprankje...

Een sprankje lentegevoel, symbool van de hoop ook, las ik zojuist; het sneeuwklokje.

Ik heb het de afgelopen dagen meer dan gevoeld, de lente! En misschien ook wel een stukje hoop. Heb ze met eigen ogen aanschouwd, in grote getale zelfs, dit weekend op Terschelling (-:

En wat voor weekend! In één woord, van begin tot het einde, een groot(s) cadeauweekend, niets meer en niets minder. Met de complimenten voor mijn Lief, die alles geweldig geregeld heeft! Zo is vijftig worden echt geen straf hoor jongens, in een super relaxt huis, met lieve mensen en meer dan genoeg lekker eten en drinken. En, natuurlijk niet te vergeten, het meest schitterende weer wat je je eind februari ook maar zou kúnnen wensen.

Als ik er aan denk, wil ik terug. Het brede strand afstruinen, op zoek naar dat ene mooie schelpje. De wind die mijn ogen laat tranen en soms een woest spel speelt met mijn haren. Gedachten die worden opgetild en meegenomen. Het gevoel te kunnen ademen, de ruimte...
Zou ik dan toch misschien, in een vorig leven, of zo...? Misschien ben ik wel jutter geweest? Wie zal het zeggen. Ik weet in ieder geval wel dat ik me op de eilanden als een vis in het water voel. Maar dat heeft dan misschien wel weer meer met mijn sterrenbeeld te maken, of zo...

En ach, wat maakt het ook uit hè, ik leef tenslotte in het hier en nu, waar ik het overigens uitstekend naar mijn zin heb, laat dat helder zijn. Waar poes Mies ook weer blij was om ons te zien. Al had ook zij wederom niets te klagen met de liefdevolle verzorging van onze grote kleine buurman. Waar bij thuiskomst nog méér felicitaties en cadeautjes te vinden waren en waar we als afsluiting nog maar eens een laatste keer culinair uit de bocht vlogen met een overheerlijk frietje.

Intussen ligt de was alweer schoon te wachten op iets van een strijkbout (die heel geduldig is). Hoef ik morgen pas weer te werken. Onderneem ik een zoveelste poging om van een hardnekkige verkoudheid af te komen en voelt mijn Lief zich ook niet zo heel fris, fit en fruitig. Kortom: terug naar de realiteit.

Gelukkig schijnt vandaag ook hier een beetje de zon! En ach, anders hebben we altijd de foto's nog...

 

 

 

Gewoon #jarig #feestweekend

De zon schijnt...

en intussen heb ik al een keer of wat een nieuwe openingszin getikt en weer gebackspaced (is dat een woord? Ja, en zo niet dan vanaf nu...).
 
Eigenlijk weet ik dan ook niet zo goed wat ik moet zeggen.

Ik zit met een vage, het lijkt wel vastgeplakte glimlach voor me uit te staren. Neem nog een kop koffie. Sta nog weer eens op om naar buiten te kijken. Misschien wel om nog eens te checken of het echt zo is wat ik zie.
 

De zon schijnt! En hoe! En er hangen overal slingers... en ballonnen... en 'mijn' stoel is versierd... en ik ben gisteren al zo enorm verwend door mijn feestgezelschap...

Het is een feit, ik ben jarig; 18.250 dagen oud (lees ik net)... en de zon schijnt... op Terschelling...

En weet je, ik houd gewoon mijn mond en geniet me gewoon nu al helemaal te pletter...
 

Mijn vriendin

Zoals altijd pak ik als eerste de krant van de deurmat. Loop door naar de keuken en maak de melk warm voor de koffie. Geef Mies een kattensnoepje, die -zoals altijd- heel rustig op het Ikea-trapje zit te wachten; mijn zaterdagochtendritueel.

Het schemert nog. Voor zover ik kan zien, miezert het een beetje. Zo maar even kijken wat het weer doet vandaag, voordat ik straks mijn vriendin ga halen. Winkelen in de regen lijkt me niet zo'n heel strak plan.

Eenmaal in mijn luie stoel, met een dampende 'koffie verkeerd', sla ik de weekendbijlage van de krant open en lees -zoals altijd- als eerste 'Mijn ma' van Hugo Borst. Ik realiseer me hoeveel overeenkomsten er eigenlijk al zijn met mijn vriendin, die toch behoorlijk wat jaartjes jonger is...

Ze was nogal somber deze week. Toen ik dinsdagavond belde om te horen hoe het ging, zei ze dat ze een onbestemd gevoel had en ze wist niet precies waarom. Ze vond het dan ook prima als ik haar de volgende dag kwam opvrolijken. Gelukkig kan ze nog redelijk goed aangeven hoe ze zich voelt... als ze de juiste woorden vindt. Soms vertelt ze hele verhalen, waaruit ik dan probeer te filteren wat ze bedoelt. Meestal lukt dat, soms gewoon ook niet.

Tja, er is geen ontkomen aan. Ik zie steeds meer laadjes dichtgaan, flarden nevel verschijnen die de mist in haar hoofd dikker en dikker maakt. Heldere momenten worden korter en volgen elkaar steeds minder snel op. Haar vertellen wordt ingewikkelder en daardoor soms lastiger te volgen.
Maar, ondanks dat, hadden we woensdag weer een geweldige middag, terwijl een whapp-bericht van de avond ervoor iets anders deed verwachten.

En ja, ze was verdrietig en terneergeslagen, misschien wel meer dan anders; een blaasontsteking bleek daar achteraf ook aan bij te hebben gedragen. Ik moest ook iets meer moeite doen haar af te leiden, maar dat lukte uiteindelijk prima; de foto's van haar lachende kleinzoon en onze (te) gekke vakantie in Joegoslavië, dertig jaar geleden, doen het nog altijd goed.
We hebben die middag heerlijk gewandeld en ze genoot zichtbaar van onze gesprekken en elke vogel, eend, hond, schaap dat we tegenkwamen...


Intussen is het zondagmorgen. Lees ik de rest van de krant -zoals altijd- en denk met een glimlach terug aan de dag van gisteren; een mooie dag, samen met mijn Lief en mijn vriendin. Gezellig gewinkeld in ons kneuterige dorp, en zonder regen! 
Missie meer dan geslaagd dus en bij het terugbrengen naar 'daar waar we nu heengaan, woon ik toch?' benadrukte ze nogmaals dat ze een superdag had gehad... 'de volgende keer alleen wel weer graag voor kleren Heleen...' terwijl ze zo trots als een pauw wegliep op haar nieuwe stappers...

Het mooiste...

Alweer bijna op de helft van februari; schrikkelmaand, maand van de liefde en voor mij de maand van jarig zijn. Hoe leuk is dat?!
Echter, het gevoel ingehaald te worden door de tijd, de dagelijkse dingen, knipoogt weer vrolijk om de hoek. Ach, gelukkig hebben we weer een dagje extra deze maand, nietwaar?

Ik ben alleen wel onrustig. Lijk iets vaker te zuchten (dan nodig misschien wel) en mijn chaotische 'ik' laat net iets vaker van zich horen dan ik dan weer nodig vind. Misschien ligt het ook gewoon wel aan de tijd van het jaar, het jaargetijde, de leeftijd; je zal het tenslotte maar worden, vijftig...

Het gekke is hè, op de dag dat ik 49 werd, had ik er nog niet zo'n last van. Leeftijd heeft me sowieso altijd weinig te zeggen gehad. Ik heb dan ook echt geen moment gedacht vorig jaar dat na 49, die vijftig aan de beurt is. En wat ik dan zou ga doen, en zo. En of ik iets ga doen, of zo.

Ik zie om me heen vijftigers vaak de meest leuke en exotische dingen verzinnen. Boeken een reisje naar de Seychellen, organiseren een feest met vrienden en bekenden, die ze de laatste paar jaar eigenlijk alleen nog maar op social media spreken (maar dit is nu eenmaal het moment elkaar weer eens te zien en te beloven dat het nooit meer zo lang zal duren...). Geven een chique diner of gaan toch voor die ene, stiekem lang gekoesterde wens en volgen -omdat het nu eenmaal zo cool is- die workshop paaldansen...

Allemaal leuk, lief en aardig, ik schiet toch meer in een soort van lethargisch nietsdoen, laat maar zitten-gedoetje. Heb juist helemaal niet de neiging tot 'laten we eens iets geks doen, omdat ik nu toevallig die magische halve-eeuw-grens passeer', maar wil wel iets doen, of zoiets.

Naja, ik ben natuurlijk niet helemaal wereldvreemd, dus ook ik vink de laatste tijd wat lijstje af in mijn hoofd. Vraag me regelmatig af of ik moet blijven doen wat ik nu doe, en voor hoe lang dan? Blijven we wonen waar we wonen? Gaan we richting stad, of wordt het uiteindelijk toch Drenthe of Twente? Komt er een hond en wanneer dan wel? Heb ik de afgelopen jaren gedaan wat ik echt wilde doen, zo niet, wat ga ik daar aan doen dan? En misschien wel de meest ultieme vraag: Ben ik geworden wie ik wil zijn...?

Afijn, gelukkig, nog voordat mijn onrustige chaos zich verder kan uitbreiden, grijpt mijn brein in en hoor ik mezelf hardop denken: 'Maar lieve schat, doe nou maar gewoon en vergeet vooral nooit:    

Kleur (in) je leven

Als ik aan kleur denk
en ik denk aan jou

denk ik aan rose
en turquoise blauw

Vooral die laatste,
jouw immer favoriet

de kleur die jij nog steeds

het allerliefste ziet

Maar ook denk ik dan
aan wat je altijd graag deed
al merk ik steeds vaker
dat je dat soms niet meer weet

gaan mijn gedachten naar
breien en bakken 
maar eveneens naar jouw spullen
in al die dozen en zakken...

Want op het moment dat het 
alleen niet meer gaat
beslist iemand anders
waar jij het meeste
bij bent gebaat

soms kan het dan lijken
alsof kleuren letterlijk verdwijnen
om op een later moment
gelukkig weer te verschijnen

dan zingen en dansen we
want niemand ziet het toch
pakken we de kwast en schilderen
misschien wel net als van Gogh

je blik en je glimlach
als de kleuren verschijnen
het moment dat je weet
het hoeft niet binnen de lijnen

'Wauw, ik kan het nog,' zeg je,
'hoe wist je dat nou?'

'Dat is niet zo moeilijk,' zeg ik 
'want deze kleuren zijn nu eenmaal
van jou...'