Dromen

Dagen kan ik dromen
loop ik in gedachten mee
had zo graag je meegenomen
nog één keer naar die zee

Steeds weer die beweging,
angsten en geen rust
Wat nog over is gebleven
denkbaar, nog één keer naar die kust

Ik weet het, water en de wind
dat nog een keer te voelen
Want ach, wie weet
stopt één moment het woelen

Kijken naar het water,
al is het maar voor even,
omdat simpelweg
niets uitmaakt in dit leven

De wind, die lucht
de stilheid van jouw wezen
die kracht niet meer
alleen wel af te lezen 

Nu en dan zo nodig, verstoken van, daar willen zijn
't is niet veel groter, en oprecht, bescheiden klein

Altijd weer iedereen,
zoveel of niets te zeggen
over alles,
hoef jij niets uit te leggen

Soms eenvoudig zwijgen,
je blik meer dan genoeg
't stil zijn van jouw woorden
wellicht net nog te vroeg

Dan vraag je me: Waarheen? Waar ben ik dan?
Tot dan en zolang nodig
doe ik met liefde wat ik kan...

vandaag of morgen...

Zaterdag, een week geleden

gaat het nog best
zo op z'n tijd
doen mijn handen slechts

wat die van jou
altijd zo goed zelf deden

smeer ik het brood en vraag je

of het je een beetje smaakt

Woensdag, vier dagen terug

hoge koorts, in bed

gissen naar een oorzaak

gevolg voor jou

zoveel meningen als mensen

vraag ik me heel stil af

zo afhankelijk te zijn

en zie hoe het je raakt

Zondag, die dag vandaag

verjaardag, toch geluk(t)

nieuw jaar tikt aan

alsof het niets is

ben je wel, maar misschien ook niet

blijft voor ons immer een raden

weet dat er ook daar altijd iemand is

die met warme zorg over je waakt

En zo is morgen

nogmaals een onbekende morgen

was ook eergisteren

best goed geweest

de dag aan jou

moment voor velen

gun ik je zo

en dat je ook die keuze zelf maakt

*liedje*

Als het beestje...

'Gewoon zitten en aan de gang gaan.' Een uitspraak van Aaf Brandt Corstius. Ik weet niet eens meer waar ik hem las. Maar waar is hij wel, althans voor mij. Als ik moet wachten op inspiratie, komt er vaak niets. Als ik gewoon ga zitten, beginnen mijn vingers automatisch te bewegen en verschijnen de letters als vanzelf op mijn beeldscherm.

Ook vandaag mis ik de inspiratie. Hoor ik wel de hele week al flarden van woorden in mijn hoofd. Komen snippers van zinnen steeds voorbij en denk ik, goh, misschien is het wel tijd dat ik dat eens opschrijf. Gewoon wat ik erbij voel, wat het met mij doet en zo... het woord 'mantelzorger'; ik kan er namelijk nog steeds niet echt aan wennen.

Als ik zoek naar een passend synoniem, kom ik ook niet verder. Kun je nagaan, denk ik dan, dat is dus niet te vinden. En ook ik weet geen betere benaming hoor, die in mijn beleving beter aansluit bij de definitie. De vraag is dus misschien wel, is het wel te benoemen?

Het SCP(Sociaal Cultureel Planbureau) definieert het in ieder geval als volgt: Mantelzorg is alle hulp aan een hulpbehoevende door iemand uit diens directe sociale omgeving. Mantelzorgers zijn dus mensen die langdurig en onbetaald zorgen voor een chronisch zieke, gehandicapte of hulpbehoevende persoon uit hun omgeving. Dit kan een partner, ouder of kind zijn, maar ook een ander familielid, vriend of kennis.

En dus voel ik me geen echte mantelzorger, sorry. Wat overigens niet wegneemt dat het geweldig voelt als hetgeen je doet, gewaardeerd wordt. Hoe blij verrast ik dan ook was vrijdagmiddag toen ik bij thuiskomst een schitterend boeket bloemen vond van de familie van mijn vriendin, in het kader van 'mantelzorgdag'. Maar ook dat ik iedere keer weer geraakt ben als ik van mijn vriendin een cadeautje en een lieve kaart krijg, wetende dat dat met alle liefde en zorg gedaan is.

Maar ja, en ik benoem het maar gewoon, ik voel me er dan ook altijd een beetje ongemakkelijk bij. Ik vind namelijk zelf niet dat ik mantelzorg. Ik verkeer namelijk in de luxe positie dat ik dit kan doen, omdat ik bijvoorbeeld geen gezin met kinderen heb te verzorgen; een beslissing die ik overigens lang geleden door omstandigheden toen nam, waar ik trouwens nooit een seconde spijt van heb gehad, mocht iemand daar nog aan twijfelen. Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat ik 'iets anders' te doen heb in het leven, al wist toen natuurlijk nog niet wat...

Mantelzorg overkomt je, daar kies je niet voor, zoals een moeder laatst vertelde toen ze sprak over de zorg en constante begeleiding die haar zoon nodig heeft: 'Alles wat ik doe en regel dat doe ik automatisch, omdat ik zijn moeder ben. Dat doe je gewoon als moeder!'

Wat ik echter doe voor mijn lieve vriendin, doe ik vrijwillig, heb ik zelf voor gekozen. En ja, natuurlijk, ook alles wat ik doe en regel, doe ik automatisch, is voor mij gewoon, omdat we al 35 jaar vriendinnen zijn. Maar toch, het voelt voor mij niet als 'mantelzorg'. We zijn vriendinnen en vanuit die band doe ik wat ik doe en hoop ik eveneens op een positieve manier een verschil te kunnen maken. Allereerst natuurlijk voor haar, maar daarnaast ook voor haar omgeving en misschien wel ver daarbuiten; anderen inspireren -waar mogelijk- dat ook te doen, op eigen wijze en naar eigen kunnen. Ik ken namelijk maar weinig dingen die mij zoveel voldoening geven als het helpen van iemand. Schijnt ook iets te maken te hebben met het stofje 'oxytocine' dat vrijkomt in je hersenen en zorgt voor het gevoel van vertrouwen, waardering en verbondenheid! 

Los van mijn werk, anderen inspireren het verschil te maken door bijv. de manier waarop we allemaal samenwerken, gebruik te maken van hun talenten, is mijn doel dus ook -het liefste iedere dag- iemand te helpen zonder daar iets voor terug te verwachten. Gewoon omdat het goed voelt en omdat ik daar blij van word; daar kom ik in ieder geval mijn bed voor uit!

En ach, aan de andere kant, wat maakt het uit hoe iemand het noemt. Mijn moeder zou nu dan ook beslist gezegd hebben: 'Als het beestje maar een naam heeft lieve schat, doe vooral maar gewoon je ding... .' En eigenlijk ben ik dat roerend met haar eens en tegelijkertijd eveneens benieuwd: Waar kom jij eigenlijk je bed voor uit en waarom?

... en zoals jullie weten, plaats ik niet zo heel vaak dit soort foto's

maar deze zegt voor mij alles...gemaakt tijdens een klein feestje *klik hier*

Alles doet er toe...

Vorig jaar danste je nog...

"Mag ik je wat vragen?
Heleen hè...?"

Ik 'hmmhmm' bevestigend

een diepe zucht 

wat je wilde vragen

blijft stilletjes achterwege

Vragende ogen
angstige blik
Bang dat je 't niet meer weet,

mijn naam misschien vergeet?

Jouw hand reikt naar de mijne
gezicht omhoog, je lacht

zoekt, voelt, verbindt

blij dat je me nog altijd vindt

"Mag ik je wat vragen?

Helena hè?

Wat nou als...?

kan 't zo moeilijk verwoorden

weet ook niet zo goed

of ze het wel hoorden"

"Maar, blijf je, echt?

Komen ook?

Straks nog?
Als je weggaat...?"

"Mag ik je wat vragen...?"

Zo komen er steeds meer
flinters en flarden 

hier en daar een geweldig volzin
schieten we geregeld in de lach

hebben we door al jouw vragen
de meest bijzondere gesprekken

beleven we keer op keer

de meest mooie momenten

en geef je niet op

samen te zoeken

naar waar je me bewaart

want

Alles doet er toe... *klik hier*

Vergankelijkheid versus het moment

Er is een woord dat de laatste paar weken nogal irritant in mijn hoofd zit. Wellicht heeft het met de periode van het jaar te maken, dan kan. Maar ik lijk er maar niet vanaf te komen. In bijna alles zie, hoor en voel ik: vergankelijkheid. Of, zoals synoniemennet aangeeft: 'sterfelijk, broos, onbestendig, eindig, voorbijgaand, wat voorbij gaat...'.

En uiteraard weet ik het, dat niets permanent is, niets voor altijd is, alles per definitie tijdelijk is. Toch zijn er van die momenten dat je net iets harder dan anders met je neus op juist die feiten wordt gedrukt. Dat je je ineens realiseert, of al een hele tijd, dat je alles eigenlijk ordinair kunt zien als een soort product met beperkte houdbaarheid. Pfff, je zou er bijna depressief van kunnen worden.

Gelukkig ben ik dat niet, al gebeurt het me wel zo nu en dan (gisteren) dat ik in de auto rijd, een nummer hoor op de radio en dan ineens de tranen over mijn wangen lopen. Blijft iets vreemd, al heeft het vaak wel te maken met die tijdelijkheid van alles, dat dan weer wel. Maar goed, het is wat het is én het hoort er nu eenmaal bij. 

En zo verstrijkt de tijd, waarin mensen en dingen anders worden, verdwijnen, zonder dat we er ook maar iets aan kunnen veranderen. Dat besefte ik me weer eens heel duidelijk toen ik vorige week de handdoeken van mijn lieve moeder door mijn handen liet gaan; oud, bijna versleten... bijna verdwenen. Nog steeds, negen jaar na ook dat onontkoombare afscheid, 'doen' ze het nog best goed, bedacht ik me, terwijl ik voorzichtig de losgeraakte draadjes verwijderde, en de tijd even stil leek te staan...
 

Toch wil ik ook daar niet te lang bij stilstaan. Ook ik wil juist 'open blijven staan voor het onvoorspelbare ogenblik, genieten van het moment', zoals ik net (herkenbaar) in een mooi stuk tekst las over 'tijd en vergankelijkheid'.

Het sluit af met een prachtige alinea die ik dan ook graag deel: 'Voor degenen die niet in de eeuwigheid geloven, valt er misschien een ander soort eeuwigheid te ontdekken: niet de oneindig durende tijd, maar de eeuwigheid van een ogenblik. In het ogenblik, op het scharnierpunt tussen verleden en toekomst, concentreert zich immers alle tijd. Wie dat beseft, ervaart de tijd zelf soms zo intens dat zij stil lijkt te staan, al is het maar voor even...' Bron: Bas Nabers, filosoof

In het moment leven, ieder moment ervaren, ervan genieten, want net als zonnestralen -je kunt ze niet opslaan in een potje- zijn momenten niet te vangen. 

Hoewel? Als ik dan weleens kijk naar de foto's, vind ik eigenlijk heel stiekem -ondanks niet te vangen zonnestralen- dat dat me af en toe niettemin best lukt. Is een moment, een uitzicht of gezichtsuitdrukking dusdanig mooi, dat het zich als vanzelf laat vangen, in ieder geval laat vastleggen voor ... misschien wel toch de eeuwigheid; staat in ieder geval de tijd even stil en doe ik net of we alle tijd hebben!

*klik hier*

meerdere gezichten

Met een 'koffie verkeerd' in mijn hand staar ik stilletjes vanuit de keuken naar buiten. Het is nog vroeg. Aan de overkant, tussen de huizen door, zie ik de lucht voorzichtig roze/rood kleuren. De neiging snel een broek en trui aan te schieten en naar buiten te gaan, onderdruk ik; net even té vroeg, bedenk ik me. Zoals meestal wordt het dan ook de krant en daarna de pc. Al word ik daar deze ochtend ook niet echt vrolijk van. Wat ik toch al niet was, maar dat terzijde. 

Ik maak mezelf een tweede kop koffie en staar weer even, op dezelfde plek als een uurtje daarvoor, naar buiten. Het zacht roze is intussen overgegaan in egaal licht blauw; alles wijst op weer een mooie zondag... 

Een gewone zondagochtend, de elfde dit jaar, maar dat doet eigenlijk niet ter zake. Voor een rustig achtergrondmuziekje heb ik de tv aangezet. Eigenlijk meer een dingetje van mijn Lief dan van mij, muziek. Maar, soms kan ik het best hebben, al vind ik stilte ook heerlijk, op de zondag. Dit keer echter hoor en zie ik mensen muziek maken en voel dat ik er kriegelig van word. Ergens in de verte hoor ik mijn moeder: 'kattengejank'. Maar ach, ook dat doet niet ter zake, het schiet alleen zo ineens door mijn hoofd, zoals zoveel dingen 'zo maar' door mijn hoofd schieten de laatste tijd. Voornamelijk dingen over 'afscheid', en zo. Alhoewel, bedacht ik me zojuist, ook dingen die te maken hebben met het hebben van 'twee gezichten' of misschien zelfs wel meerdere... waar ik dan 'zo maar' weer tegenaan loop en eigenlijk helemaal niets mee kan. Ach, het maakt in ieder geval dat ik me blijf verbazen en verwonderen, over mensen, het leven, alleen helaas niet altijd in de meeste positieve zin van het woord.

Afijn, daar ga ik het vandaag niet over hebben, want hé, de zon schijnt! En daar word je blij van!

Waar ik in ieder geval heel blij van word, is mijn lieve vriendin. Door de Alzheimer soms veel méér gezichten dan ze ooit had willen hebben misschien wel. Gezichten ook waarvan ik er haar met alle liefde een paar had willen besparen... als ik angst in haar ogen zie verschijnen wanneer ze afdwaalt van waar ze mee bezig is en voor zich uitstaart, zoals gisteren tijdens het ontbijt. Haar serieuze gezicht als ze me weer aankijkt en vraagt: 'maar is het beschadigd, Heleen? (soms lukt mijn naam nog wonderwel). En als ik vraag wat er dan beschadigd is volgens haar, antwoord ze: 'Mijn hersenen...toch...?'

Zo maar een momentopname en gelukkig duurt het nooit lang of haar gezicht klaart weer op. Zeker als ik een foto van haar kleinzoon laat zien, babbelt ze honderd uit over zijn laatste bezoek, hoe heerlijk ze het vindt als hij er is. Ook de wandeling even later in de rolstoel, op zoek naar de zwanen en schapen, genietend van de buitenlucht en het samen liedjes (meezingen) ... in het stiltegebied, levert even later weer hilarische momenten op... waar we alle twee heel blij van worden.

Haar gezichten leg ik dan ook vast, om niet te vergeten en wetende dat wát ik zie meer dan echt is... en daar kan ik altijd iets mee! 

Ik ben...

'Ik ben... wat ik mij herinner.'
Zo maar een paar woorden die ik kreeg van iemand die zich met hart en ziel inzet voor o.a. het welzijn van mijn vriendin en nog tien of elf andere bewoners. Maar ook een zinnetje dat in mijn hoofd bleef hangen, de daarop volgende dagen.

‘Ik ben, wat ik mij herinner.’ Tja... hoe waar. Mooi ook, zeker. 

Maar wat nou, bedacht ik later, als je je (bijna) niets meer herinnert? Wie ben je dan (nog)? Ben je dan nog iets, of iemand? Of...?

En terwijl mijn bonuskind een eigen compositie laat horen op de piano, zijn eigen stem, gaan mijn gedachten kort naar gisteren; een gezellige dag met mijn vriendin. Hoe anders en ontspannen was het weer dan een week of twee geleden, toen we ook even een boodschap deden. We bij terugkomst zeker een half uur met z'n tweetjes in de auto zaten, op het parkeerterrein bij haar thuis. Ik er alleen maar kon zijn voor haar, haar handen in die van mij, terwijl ik zag dat haar intense verdriet haar boosheid van dat moment verschrompelde; ook ik bracht haar weer daar waar ze eigenlijk niet wil zijn. Op mijn: ‘Vertel me maar wat ik nu voor je kan doen’, antwoordde ze toen snikkend: ‘helemaal niets Heleen, je hoeft helemaal niets te doen, want je doet het al, je luistert en hoort wat ik zeg’... al had ik zo toch echt mijn twijfels...

Gisteren bemerkte ik dezelfde verwardheid en voelde ik haar onrust toen ik opnieuw haar wereld binnenstapte. Gebogen zat ze in haar stoel, in de huiskamer, aan de lange eettafel vol met mensen, koffie en gebak. Vast iemand jarig, dacht ik, toen ik door het raam keek, op zoek naar iemand die me kon binnenlaten; de code van de buitendeur weigerde. Eenmaal binnen stond ze met een betraand gezicht in de gang, in dezelfde gebogen houding als waarin ik haar zojuist zag zitten.

Op het moment dat ze me echt ziet, klaart haar gezicht op. Ik krijg een dikke zoen en twee armen om m'n nek. 'Ik heb je zo gemist', zegt ze, terwijl ze zachtjes haar hoofd op mijn schouder legt en we even stilletjes zo blijven staan. Langzaam lopen richting haar kamer; de anderen begroet ik later wel...

We hadden een heerlijke middag, in het tuincentrum, want dat wilde ze graag; nieuwe schoenen komen later wel. En mogelijkerwijs kwam dat omdat ik -meer dan anders- het tempo verlaagde. Maar wellicht ook omdat ik -meer dan anders- onderzocht wat ze echt wilde, wat haar verwachtingen waren, waar ze zat… in haar wereld. Een aantal keren helder benadrukte dat we, als we klaar waren in dat tuincentrum, we hier ook weer terugkwamen. Hierop keek ze me met een schuine blik, uitdagend aan en zei: 'ja ja, ik weet het wel...dat ik hier woon...'. 

Ach, weet je, het blijft iedere keer een zoeken en misschien heb ik gisteren ook wel gewoon -net iets meer dan anders- echt naar haar geluisterd...

*klik hier*

  

21 september...

Als je niet meer weet dat je vergeet

en alles om je heen lijkt te vervagen

Als je niet meer weet dat je vergeet

het je niet meer lukt de beelden te verjagen

Als je niet meer weet dat je vergeet

de verwarring alleen maar toeneemt

Als je niet meer weet dat je vergeet

je zelfstandigheid nog verder afneemt

Als je niet meer weet dat je vergeet

het begrijpen verder achteruit gaat

Als je niet meer weet dat je vergeet

je soms zo maar wat voor je uit praat

Als je niet meer weet dat je vergeet

je steeds meer vervreemdt van je omgeving

Als je niet meer weet dat je vergeet

en alles lijkt op een hele andere beleving

 Als je niet meer weet dat je vergeet

het verleden meer en meer gaat herbeleven

Als je niet meer weet dat je vergeet

voor je gevoel nog zoveel hebt te geven

Als je niet meer weet dat je vergeet

het bekende je steeds vaker laat verrassen

Als je niet meer weet dat je vergeet

je het idee hebt altijd te moeten verkassen

Als je niet meer weet dat je vergeet

en je noemt jezelf soms een fantast

Als je niet meer weet dat je vergeet

terwijl je alleen maar zoekt naar wat houvast

Als je niet meer weet dat je vergeet

je voortdurend dwaalt in je verleden

Als je niet meer weet dat je vergeet

je toekomst hier is

misschien wel in dit heden

dan blijft herinnering 

wellicht het mooiste woord

en zal ik dan ook blijven zorgen 

dat jouw stem helder wordt gehoord...

*klik hier*

Als je nog kunt zingen...

Mooie woorden, prachtige zinnen stapelen zich weer op... in mijn hoofd. Ik heb vrij en dus wat tijd over. Wellicht is dat het wel, waardoor ik hele alinea's schrijf... in gedachten. Ik hoor en zie te veel. Heb misschien gewoon wel even te veel tijd... om na te denken.

Ik wandel ook, met mijn vriendin. En als iemand zegt: 'Wat fijn, kan ze lekker nog even haar hoofd leegmaken voor het slapengaan', zeg ik 'Ach ja, wie weet...' en denk ik, was dat maar waar... 

Ik loop door ons heerlijke huis, op blote voeten. Zet de tuindeur wagenwijd open en voel een frisse bries zachtjes langs mijn benen gaan. En ik denk, bye bye Indian Summer, hoe fijn was het ook weer dit jaar; heb van je genoten, maar ja, voor alles is een tijd.

Ik maak nog een paar foto's, van onze zonnebloemen en bedenk wat een prachtig beeld ze eigenlijk neerzetten, van tijd, van het leven, van een einde, maar ook van een nieuw begin...

Ik vind een quote en deel hem met de wereld, over dromen. Mijn eigen dromen, soms klein en soms simpelweg enorm. Ik geloof erin, blijf er ook in geloven, dat 'als je het in je dromen kan, je het ook in het echt kunt' en glimlach dan ook als ik lees: 'was dat maar waar!'. 

Ik maak nog een koffie als mijn oog valt op 't kleine ronde, glazen asbakje, van mijn moeder, bij de koffiekopjes, en denk aan hoe ik haar soms zo onwaarschijnlijk mis, al acht jaar, en al zeven jaar niet meer rook.

Tussendoor neem ik de telefoon op, soms meerdere keren op een dag. En op de vraag 'Of ik tijd heb?', antwoord ik: 'Maar natuurlijk, geef haar maar.' Mijn vriendin; de mist in haar hoofd zo ongelooflijk variërend, de grip op de wereld soms zo kwijt. De ene keer lukt het prima, de andere keer iets minder, haar geruststellen. Verdrietig realiseer ik me hoe hard het dementieproces gaat, niet alleen in tijd. En heel even laat ik zelfs de gedachte toe aan 'wat nou als'... geen herkenning van mijn gezicht, mijn stem...

In alle vroegte pluk ik nog wat onkruid tussen de stenen uit en wied het stukje grond onder onze enige echte perenboom; hadden we er vorig jaar nog 43, doen we het dit jaar toch echt alle drie met één fantastische stoofpeer bij de rode kool. Tja, #wie het kleine niet eert!

Mijn e-mail check ik ook, uiteraard onder de parasol en ik bedenk me dat ik -waar nodig- straks wel reageer. Als de brievenbus kleppert, is het tijd voor een heerlijk koud glas ranja, volgens mijn lief steevast 'siroop'. Even later zit ik verbaasd en ontroerd met een heel lief kaartje in mijn handen, 'omdat woorden niet nodig zijn'. Dank je wel I. voor het lieve cadeautje. 

En zo maakte ik nog meer foto's, deze week. Misschien wel juist omdat ik denk dat van alles wat er gebeurt -op zo'n 'wonderlijke woensdag' of een 'zangerige zaterdag'- in ieder geval iets bewaard moet blijven. Zingen kan ze namelijk ook nog steeds, mijn vriendin. En al gaan ook hier soms woorden wat verloren van onze 'happy day', liepen we toch echt, arm in arm, swingend te 'gospelen' op de dijk...

Dus wat mij betreft:

ook daar geloof ik in en blijf ik in geloven!

Als je nog kunt zingen, zing dan mee... *klik hier*

Mijn vriendin: zo maar een zaterdag

Weet je, ik heb er gewoon geen moment bij stilgestaan, dat het moment zou komen en ik haar help met verschonen, simpelweg omdat het haar zelf niet meer lukt. Gisteren was het er ineens en hoorde ik net voordat we de deur uitgingen: 'Wil je me nog even helpen Heleen... volgens mij gaat er iets niet helemaal goed nu.' Ach ja, ik heb het ooit bij zoveel vreemden gedaan, dus waarom nu ook niet, me onderwijl realiserend hoe snel en onherroepelijk meneer Alzheimer te werk gaat; de realiteit.

Als we klaar zijn, fris gewassen, inclusief tanden gepoetst, haren gekamd en lippen gestift, krijg ik een dikke knuffel en zegt ze dat ze blij met me is, 'maar ook omdat we nu naar het tuincentrum gaan hoor...'.

'Owh, kijk eens Heleen...' hoor ik ineens achter me, 'dat zijn wij!' en ze wijst naar het schilderij aan de muur, achter de kassa. De kassière, bij wie ik onze broodjes kroket sta af te rekenen, schiet in de lach en terwijl ze mij de pinbon geeft, gaat haar hoofd nog even van mij naar mijn vriendin, en weer terug. 'Jawel hè', zeg ik, 'klopt best aardig, toch?' en ik grijns wanneer ik twee van die verlegen roze blosjes op haar wangen zie verschijnen als we richting ons tafeltje lopen.

Zaterdag, mijn vriendin en ik zitten in een best knus restaurantje van een klein tuincentrumpje bij haar in de buurt; het is tenslotte bijna lunchtijd. Terwijl we wachten op onze bestelling, bel ik ook nog even snel 'het huis' met de mededeling dat ze dit keer niet op ons hoeven te wachten met de wentelteefjes...

Ik schenk de cola in voor mijn vriendin en laat haar de foto zien die ik net gemaakt heb van het schilderij. 'Vind je het een goed idee als ik hem inlijst en op je kamer hang?' 'J a  h o o r, 'Roe...' en al komt ze niet helemaal uit de naam, schatert ze het uit. 'Roe...' is één van de lieve zorgzusters die mijn vriendin tot aan vorig jaar december thuis verzorgde. Ze komt ook nog steeds op bezoek en de opmerking: 'Vind je het een goed idee' roept bij mijn vriendin dan ook altijd nog leuke herinneringen op. Soms gooi ik hem er expres in. Vandaag ging hij echter geheel ongemerkt, maar zorgde ook nu weer voor een hilarisch moment.

Ineens zie ik dat haar ogen vochtig worden. 'Hé, 'wat gebeurt er nou dan toch?' vraag ik rustig. Ze herpakt zich gelijk en zegt: 'Nou ja, woensdag was ook al zo gezellig en nu denk ik, waar heb dit nou weer aan verdiend? Het lijkt wel of ik jarig ben; jij maakt altijd overal zo'n feestje van...'. 
Ik heb zo snel niet echt een pakkend antwoord en net als ik beaam dat het inderdaad heel gezellig was, zie ik dat ze zachtjes huilt. Ik zie de mensen naast ons wat ongemakkelijk kijken en verschuiven op hun stoel en voel ik wat priemende blikken achter mij. Terwijl ik een zakdoekje geef en haar hand pak, zegt ze ineens uit het niets: 'Maar snap jij nou eigenlijk waarom ik mijn broer en zus niet zie, dat vind ik nou toch zo jammer. Dan zouden we dit soort dingen ook kunnen doen'; haar werkelijkheid. Ik bevestig haar gevoel en zeg dat ik haar snap, maar besluit ook ter plekke dat ik niet helemaal meega in haar emotie; uitleggen heeft helaas vaak geen zin meer, afleiden des te meer, ook dat is de realiteit.

'Hé, kijk me eens aan', zeg ik, 'weet je nog... als je lacht ben je echt veel mooier...'. Door haar tranen heen schiet ze in de lach, wrijft haar ogen droog en zegt: 'Oké, ben er klaar mee...'. Ondertussen vraag ik of haar nieuwe BH lekker zit, diegene die we woensdag hebben gekocht. 'Heb ik die aan dan?' En terwijl ze checkt -ook dat weer wat vage blikken van het publiek oplevert- knikt en humt ze bevestigend en kletsen we nog heel eventjes door over woensdag; de twee prachtige, nieuwe BH's, een heerlijk broodje haring, lekker even op de bank in slaap vallen, onder het genot van verhaaltjes van Toon H, èn dan ook nog de poes die spontaan bovenop je komt liggen, waardoor ik twee snurkers had i.p.v. één...

Ze lacht inmiddels weer breeduit als ik vraag of ze mosterd op haar kroket wil en daarna het broodje zo in haar hand leg dat ze er gemakkelijk vanaf kan happen. Tja, soms gaat 'helpen' gewoon ook heel ongemerkt en als ik het tijd vind om wat te drinken, zeg ik dan ook gewoon 'cheers', terwijl ik mijn glas omhoog houd... pakt ze vanzelf ook haar glas en proosten we volmondig saampjes op het goede leven; gewoon onze waarheid, op dat moment...

  

Foute inschatting... of zo

Laat ik eens anders doen, bedacht ik met net. Ik begin gewoon eens -in plaats van dat ik ermee afsluit- met een oude bekende, de #blijmaker (even klikken voor een groter plaatje); een kleine mengeling van belevenissen in beeld van de afgelopen twee weken, niets meer en niets minder. En misschien ook wel een goede typering voor de maand juni, in HuizeHenS, als ik er nog iets langer over nadenk...

Zo ook in ieder geval dit weekend; een mix, allegaartje, samenraapsel van van alles en nog wat. En volgens mij overkomt het ons allemaal wel eens, een foute inschatting maken... of zo. Wellicht is 'fout' overigens iets te sterk aangezet en was het meer een kwestie van 'niet helemaal goed gepland'. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat het helemaal 'fout' was, want uit diezelfde inschatting kwamen toch ook weer andere elementen, die dan weer wel als positief kunnen worden gezien ... of zo. 

Ach ja, het heeft vanzelfsprekend ook gewoon, zoals altijd, alles te maken met mijn eigen beeld van de wereld... dat nu eenmaal niet altijd naadloos aansluit bij het beeld dat de wereld van zichzelf heeft... iets met verwachtingspatronen ook... en zo... als ik nog te volgen ben; kan me zo voorstellen van niet, maar dat hoeft deze keer ook niet echt. Conclusie is eenvoudigweg dat ik net een iets ander idee in mijn hoofd had voor het afsluitende weekend van onze korte vakantie, maar hé, who cares ... 

En daarom - en ook omdat de link het vorige keer niet deed - hieronder in fotoshots de brief van mijn vriendin, waar we nog steeds rete trots op zijn en nog steeds heel blij van worden :-) 


Het leuke is ook nog dat ik kan melden dat er vorige week een pakketje in de bus lag met zeven posters, met daarop 'een aantal van de mooiste fragmenten uit de brieven...' (even klikken op de foto voor een groter formaat)

En dan nu de brief zelf; niet de mooiste scans, maar ik schat zo in dat ze zo aardig te lezen zijn... en zo niet, tja, dan weet je in ieder geval intussen waar dat aan kan liggen...

  

Mijn vriendin

Zoals altijd pak ik als eerste de krant van de deurmat. Loop door naar de keuken en maak de melk warm voor de koffie. Geef Mies een kattensnoepje, die -zoals altijd- heel rustig op het Ikea-trapje zit te wachten; mijn zaterdagochtendritueel.

Het schemert nog. Voor zover ik kan zien, miezert het een beetje. Zo maar even kijken wat het weer doet vandaag, voordat ik straks mijn vriendin ga halen. Winkelen in de regen lijkt me niet zo'n heel strak plan.

Eenmaal in mijn luie stoel, met een dampende 'koffie verkeerd', sla ik de weekendbijlage van de krant open en lees -zoals altijd- als eerste 'Mijn ma' van Hugo Borst. Ik realiseer me hoeveel overeenkomsten er eigenlijk al zijn met mijn vriendin, die toch behoorlijk wat jaartjes jonger is...

Ze was nogal somber deze week. Toen ik dinsdagavond belde om te horen hoe het ging, zei ze dat ze een onbestemd gevoel had en ze wist niet precies waarom. Ze vond het dan ook prima als ik haar de volgende dag kwam opvrolijken. Gelukkig kan ze nog redelijk goed aangeven hoe ze zich voelt... als ze de juiste woorden vindt. Soms vertelt ze hele verhalen, waaruit ik dan probeer te filteren wat ze bedoelt. Meestal lukt dat, soms gewoon ook niet.

Tja, er is geen ontkomen aan. Ik zie steeds meer laadjes dichtgaan, flarden nevel verschijnen die de mist in haar hoofd dikker en dikker maakt. Heldere momenten worden korter en volgen elkaar steeds minder snel op. Haar vertellen wordt ingewikkelder en daardoor soms lastiger te volgen.
Maar, ondanks dat, hadden we woensdag weer een geweldige middag, terwijl een whapp-bericht van de avond ervoor iets anders deed verwachten.

En ja, ze was verdrietig en terneergeslagen, misschien wel meer dan anders; een blaasontsteking bleek daar achteraf ook aan bij te hebben gedragen. Ik moest ook iets meer moeite doen haar af te leiden, maar dat lukte uiteindelijk prima; de foto's van haar lachende kleinzoon en onze (te) gekke vakantie in Joegoslavië, dertig jaar geleden, doen het nog altijd goed.
We hebben die middag heerlijk gewandeld en ze genoot zichtbaar van onze gesprekken en elke vogel, eend, hond, schaap dat we tegenkwamen...


Intussen is het zondagmorgen. Lees ik de rest van de krant -zoals altijd- en denk met een glimlach terug aan de dag van gisteren; een mooie dag, samen met mijn Lief en mijn vriendin. Gezellig gewinkeld in ons kneuterige dorp, en zonder regen! 
Missie meer dan geslaagd dus en bij het terugbrengen naar 'daar waar we nu heengaan, woon ik toch?' benadrukte ze nogmaals dat ze een superdag had gehad... 'de volgende keer alleen wel weer graag voor kleren Heleen...' terwijl ze zo trots als een pauw wegliep op haar nieuwe stappers...