Als je nog kunt zingen...

Mooie woorden, prachtige zinnen stapelen zich weer op... in mijn hoofd. Ik heb vrij en dus wat tijd over. Wellicht is dat het wel, waardoor ik hele alinea's schrijf... in gedachten. Ik hoor en zie te veel. Heb misschien gewoon wel even te veel tijd... om na te denken.

Ik wandel ook, met mijn vriendin. En als iemand zegt: 'Wat fijn, kan ze lekker nog even haar hoofd leegmaken voor het slapengaan', zeg ik 'Ach ja, wie weet...' en denk ik, was dat maar waar... 

Ik loop door ons heerlijke huis, op blote voeten. Zet de tuindeur wagenwijd open en voel een frisse bries zachtjes langs mijn benen gaan. En ik denk, bye bye Indian Summer, hoe fijn was het ook weer dit jaar; heb van je genoten, maar ja, voor alles is een tijd.

Ik maak nog een paar foto's, van onze zonnebloemen en bedenk wat een prachtig beeld ze eigenlijk neerzetten, van tijd, van het leven, van een einde, maar ook van een nieuw begin...

Ik vind een quote en deel hem met de wereld, over dromen. Mijn eigen dromen, soms klein en soms simpelweg enorm. Ik geloof erin, blijf er ook in geloven, dat 'als je het in je dromen kan, je het ook in het echt kunt' en glimlach dan ook als ik lees: 'was dat maar waar!'. 

Ik maak nog een koffie als mijn oog valt op 't kleine ronde, glazen asbakje, van mijn moeder, bij de koffiekopjes, en denk aan hoe ik haar soms zo onwaarschijnlijk mis, al acht jaar, en al zeven jaar niet meer rook.

Tussendoor neem ik de telefoon op, soms meerdere keren op een dag. En op de vraag 'Of ik tijd heb?', antwoord ik: 'Maar natuurlijk, geef haar maar.' Mijn vriendin; de mist in haar hoofd zo ongelooflijk variërend, de grip op de wereld soms zo kwijt. De ene keer lukt het prima, de andere keer iets minder, haar geruststellen. Verdrietig realiseer ik me hoe hard het dementieproces gaat, niet alleen in tijd. En heel even laat ik zelfs de gedachte toe aan 'wat nou als'... geen herkenning van mijn gezicht, mijn stem...

In alle vroegte pluk ik nog wat onkruid tussen de stenen uit en wied het stukje grond onder onze enige echte perenboom; hadden we er vorig jaar nog 43, doen we het dit jaar toch echt alle drie met één fantastische stoofpeer bij de rode kool. Tja, #wie het kleine niet eert!

Mijn e-mail check ik ook, uiteraard onder de parasol en ik bedenk me dat ik -waar nodig- straks wel reageer. Als de brievenbus kleppert, is het tijd voor een heerlijk koud glas ranja, volgens mijn lief steevast 'siroop'. Even later zit ik verbaasd en ontroerd met een heel lief kaartje in mijn handen, 'omdat woorden niet nodig zijn'. Dank je wel I. voor het lieve cadeautje. 

En zo maakte ik nog meer foto's, deze week. Misschien wel juist omdat ik denk dat van alles wat er gebeurt -op zo'n 'wonderlijke woensdag' of een 'zangerige zaterdag'- in ieder geval iets bewaard moet blijven. Zingen kan ze namelijk ook nog steeds, mijn vriendin. En al gaan ook hier soms woorden wat verloren van onze 'happy day', liepen we toch echt, arm in arm, swingend te 'gospelen' op de dijk...

Dus wat mij betreft:

ook daar geloof ik in en blijf ik in geloven!

Als je nog kunt zingen, zing dan mee... *klik hier*

mijn wens...

vier dagen onderweg

in de mooie maand september

en ik, ik ben gewoon 

een heel klein beetje stil

terwijl ik luister naar geluiden 

me voorzichtig afvraag

wat het nou toch is

wat ik eigenlijk echt wil

vanochtend vroeg de donder

zojuist de regen en de wind

verwarmen echter ook de zonnestralen

en denk ik na over heel veel wat ik vind

en eigenlijk is wat ik wil

niet eens zo heel belangrijk

maar gaat mijn wens 

veel verder dan mijzelf

ik spreek hem uit voor jou
en geef hem mee

gedragen door de wind

omringd met warme zonnestralen

dat deze maand met alles wat er komt

je geeft wat nodig is

en wat je zoekt 

je dat ook vindt

   

iets met #maan en #mogelijk...

'Het is toch te gek Heleen. We kunnen wel naar de maan, maar voor dit -terwijl ze naar haar hoofd wijst- is er geen oplossing...'. 

Ik hoor een strijdbaarheid in haar stem, die ik al een tijde niet meer gehoord heb; mijn vriendin, met Alzheimer. Het was dan ook weer een bijzondere zaterdag, die 20ste augustus. En toch word ik er ook iedere weer door getroffen. Het verdriet, dat haar zo intens lijkt te overvallen, soms...

We hadden een heerlijk ochtendje. Eerst aan de koffie, met een koekje. En na een tut-kwartiertje in de badkamer, met even wat ‘noodzakelijk gepoets’, begon onze wandeling. Bijna een uur, op ons gemakje. We genoten van alles wat we zagen; mooie luchten en 'onze boomstronk', zoals ze lachend riep, waar ze iedere keer de meest geweldige creaties in ziet.

En toen ineens was het er. Zag ik het gebeuren toen we weer het huis binnenstapten. Een strakke blik naar een andere bewoner, in zijn looprolstoel op weg naar zijn kamer; de omslag in haar stemming, in haar houding. Alsof er een loodzware, donkere deken over haar heen viel.

Ze sloft langzaam richting haar eigen kamer. In het keukentje blijft ze een beetje doelloos staan. Een fluisterend 'ja graag' volgt op mijn vraag of ze zin heeft in een glas van 'mijn' ranja... terwijl ik haar met zachte hand naar haar lekkere stoel leid. Als ik me even later omdraai met de glazen limonade in mijn handen, zie ik dat ze huilt; grote, dikke tranen. Ik parkeer de limonade even op de salontafel en schuif mijn eigen stoel een stukje dichter bij die van haar. Leg zacht haar handen in de mijne en vraag of ze kan aangeven wat er nu gebeurt. Snikkend begint ze te vertellen; een verhaal waarvan je achteraf denkt, had ik het maar opgenomen, dan konden anderen het ook uit haar mond horen.

Wonderlijk helder spreekt ze uit hoe bang ze soms is, hoe onveilig dat voelt. Het besef de regie te verliezen en vaak de wereld om haar niet (meer) te snappen.
Ik beweeg mee en spiegel wat ze zegt, op dezelfde toon. Ik hoor 'oud zeer'; haar beleving 'er te moeten zijn voor iedereen’. Vooral wanneer er veel vreemde mensen zijn, zoals de afgelopen week, als er een bewoner wegvalt. Het gevoel niet begrepen worden, als ze -in haar perceptie- een zoveelste poging doet te toetsen of haar werkelijkheid klopt met de realiteit, maar geen gehoor vindt. Tja, en leg haar dat maar eens uit, als ze in de war is, als zorgzuster, die weinig tijd heeft, om welke reden dan ook…

Ik ben in elk geval blij dat ik er voor haar kan zijn. Haar wereld kan binnengaan, het gesprek met haar aanga en luister, zonder te oordelen. Door erkenning te geven, zie ik dat ze opfleurt en voel ik aan haar handen dat ze ontspant. Somberte maakt plaats voor een vrolijk lach als ik een compliment maak, dat ze het fantastisch doet, en herinneringen ophaal met 'weet je nog 'oudje'.

En zo vervliegt de tijd, waarin ze me ook nog even krachtig laat weten dat ze vindt dat ze veel te jong is om 'niets te doen'. 'Misschien kunnen we samen wel iets verzinnen, want dat lukt me echt niet meer alleen Heleen...'.  En dan ineens hoor en zie ik ook weer haar vechtlust, die ik zo goed van haar ken, als ze zegt: 'Maar ja, ik heb nou eenmaal die extra handicap, dat ik niet zoveel meer kan, maar daar ga ik echt nog niet naar leven hoor, wat er is nog van alles mogelijk, toch...?'

Even later knutselen we aan een prachtige verjaardagskaart voor haar broer en glimlacht ze van oor tot oor als ze haar naam onder de kaart zet, met een klein beetje hulp van mijn hand…

Tja, dan kan ik in ieder geval niet anders dan haar met een dikke zoen helemaal gelijk geven!

 

Lanterfanten

De zomer zomert gestaag door. En zo ook het zeuren en zeiken, gestaag, over het weer en zo. En dat het vooral toch geen zomer is. Of over gemiste medailles, de teleurstellingen op de Olympische Spelen, en zo. Terwijl ik er intussen toch echt een stuk of tien voorbij zag komen, in de kleur goud nog wel. Ach, ik vind het eigenlijk wel prima allemaal. Behalve dan natuurlijk dat zeuren en zeiken; ik wen er nooit aan! 

Aldus, in plaats van al dat gezeur en gezeik, vinden jullie het vast niet erg als ik het -zoals gewoonlijk- toch weer net even anders bekijk...

En daarom 'Blij zijn & Blij blijven'; ik werd het in ieder geval de afgelopen tijd van een gezellig #klompenpad-avontuur met mijn lief en bonuskind. Maar ook het project #nieuwe-kledingkast toverde een brede glimlach op mijn gezicht; mede mogelijk gemaakt door uithoudingsvermogen, inzicht en engelengeduld van mijn lief. Het grappige is dan, dat daarmee tevens een einde kwam aan het tijdperk 'appeltjesgroene-muur' in de slaapkamer van de puber. 




Uiteraard waren er ook de opmerkelijke en speciale momenten met mijn vriendin. Terwijl de Alzheimer genadeloos zijn werk doet, blijf ik mijn best doen iedere keer weer te bedenken wat 'gunstig' is voor haar; kleuren, geuren, mooie foto's, muziek. Ooit namelijk gelezen dat iedereen dat kan leren... En het klopt, een gunstige omgeving wekt gunstig gedrag op. Ze laat het me iedere keer opnieuw zien, tijdens onze gezamenlijke zoektocht naar eigenlijk gewoon een stukje prettiger leven, misschien wel, op dat moment. 

Vandaag was bovendien ook prettig; spontaan besloot ik 's ochtends om 's middags vrij te nemen. En na een waardevol teamoverleg vanochtend, zo eentje waar je energie van krijgt en blij van wordt, was het vanmiddag dan ook heerlijk een beetje lanterfanten; goud... en de zon scheen!

WW 10 augustus 2016

Belangrijk

'Is het belangrijk...?'

Ik trok nog weer eens een kaartje, die ochtend, ergens deze week. Pff, wat moet ik hier nu weer mee? Dacht ik, terwijl ik stilletjes naar het scherm voor me staarde; het antwoord kwam dan ook pas veel later die dag. 

Hoe belangrijk is het, om niet gelijk te reageren? Gewoon even te wachten; nadenken voordat... En weet je, de oplossing komt toch wel, geloof me. Tamelijk handig is ook waarschijnlijk als je een Lief hebt, zoals ik, die je dát op de juiste momenten nog wel eens influistert, als je het zo af en toe eens vergeet, zoals ik...

Belangrijk. Zoek er een ander woord voor en je krijgt 'gewichtig, van belang, invloedrijk, doorslaggevend'. Maar ook 'merkwaardig, serieus, wezenlijk, tot aan innerlijk en echt'. Waarmee ik maar wil zeggen, je kunt er alle kanten mee op.

Hoe belangrijk zijn de dingen eigenlijk, die er zoal gebeuren gedurende een dag? Of hoe belangrijk maken we ze misschien wel? En zijn ze, als je net even anders kijkt, wellicht een stukje minder belangrijk, of zelfs helemáál niet belangrijk. Ach, mijn hoofd tolde er in ieder geval een beetje van, van al die (on)belangrijke zaken die zich op leken te stapelen de afgelopen weken.
Echter, bijzonder blij met lieve, wijze mensen om mee heen, die me zo nu en dan het spiegeltje voorhouden, kwam ik dan ook uit op 'innerlijk en echt'; zeker tegen het licht van 'net even anders...'. 

Is het belangrijk? Een dag, dat jaar? Mensen en dingen (uit het oog) verliezen en er weer nieuwe voor in de plaats krijgen? Is iets toeval of toch voorbestemd? Bestaat toeval, of valt iets je toe? Maakt het eigenlijk zoveel uit? Volgens mij niet zo heel veel. Is het meer wat je er zelf mee doet wat telt. Dan krijgt wat er gebeurt in ieder geval een betekenis!

Zo kreeg voor ons het leven, op die bewuste dag van 7 augustus, 7 jaar geleden, een geheel andere en vooral nieuwe betekenis. Stopte niet alleen het hart van mijn Lief even met kloppen, maar bleek het ook -met de kennis van nu- de start van misschien wel een echte reset, van dat leven... 
Ook stopte ik toen met mijn vrijwilligerswerk; er was simpelweg even geen ruimte. Daarentegen is dat er nu weer wel en breekt er morgen dan ook, na precies 7 jaar (en een dag), wederom een nieuwe periode aan en start ik als vrijwillig coördinator maatjesproject mantelzorg dementie; in ieder geval voor mij belangrijk.

En uiteraard keek ik vandaag ook nog even naar de symboliek van het getal 7; een heilig getal, met de grootste magische kracht. Symboliseert de kosmos, de heelheid van de mens; zoekt antwoorden op het mysterie van het leven', met als sleutelwoord 'innerlijke wijsheid'.

Tja...

Hoe belangrijk is het? Als je weet dat 'Een slechte dag altijd kan opklaren', zoals zo mooi beschreven staat in de Positieve Poeh; de wijze woorden van Poeh. Ik las er woensdag nog uit voor aan mijn lieve vriendin, terwijl ze tot rust kwam op de bank, lekker opgekruld onder een dekentje. En terwijl haar waarheid die dag, maar ook de laatste tijd, niet mijn werkelijkheid is, hadden we het toch weer goed met z'n tweetjes. Dus ach ja, hoe belangrijk is het? 
Misschien wel net zo belangrijk als dat moment waarop je terugkijkt, over een jaartje, of misschien wel 7, en je zeker weet dat je toen die dag, maakt niet uit welke, de juiste keuze maakte... 

We won't stop dreaming *klik hier*

 

Zeg het met ...

Wat gebeurt er toch veel, in veertien dagen. En ieder dag dacht ik wel een keer (of twee): Ik moet schrijven, schrijf het nou toch op...

Maar ja, het bekende verhaal hè; tijd maken. Het lukt de ene keer nu eenmaal beter dan de andere.

En zo volgden de gebeurtenissen elkaar in rap tempo op, de afgelopen twee weken. Was ik plots -na ruim 25 jaar- op zoek naar een andere kapper. Tja, soms kom je ineens tot de ontdekking dat iets wellicht al even 'over datum is'. En ach, waar er ergens een deur dicht gaat... Woensdag a.s. staat er in ieder geval een nieuwe kapper(beleving) op het programma; ik heb er zin in!

Waar ik ook wel zin in had, was onze vakantie, begin september. Filosofeerden we er een paar weken geleden nog flink op los, over hoe, wat en wanneer ongeveer, en zo. Kwamen we vorige week helaas tot de ontdekking dat het dan ook wel handig is als die periode geblokt staat… in verband met een eventuele nieuwe opdracht, en zo… van mijn lief… die 22 augustus begint...
Euh, laat ik maar zeggen dat ik jullie eind september vertel waar dit alles goed voor was, want daar moet het toch iets mee te maken hebben, toch?

Gelukkig waren er deze twee weken allicht ook weer genoeg mooie, leuke en gezellige momenten. Je weet wel, van die gebeurtenissen die eigenlijk stuk voor stuk blogwaardig zijn… Naja, afijn, één ding is zeker, het zijn in ieder geval belevenissen waar ik vrolijk van word. En jullie weten het ondertussen, die dingen deel ik graag, omdat ik immers liever het mooie zoek en benoem!

Zo was er een moment dat mij blij ontroerde, vorige week zaterdag toen ik bij mijn vriendin was. We zaten lekker buiten, kletsend over de afgelopen week en smullend van al het lekkers en moois, toen ineens één van de zorgzusters voor mijn neus stond. Ze bracht ‘even’-op haar vrije dag- een prachtige bos sneeuwbollen uit eigen tuin. Toen ze de dag ervoor met zo’n zelfde bos op het werk kwam, riep mijn vriendin spontaan; ‘Owh zo’n bos zou ik nou graag aan Helena willen geven’; geweldig lief, van alle twee.

En had ik al verteld dat mijn bonuskind ‘gewoon even’ zijn propedeuse haalde? Zo stoer, leraar Aardrijkskunde in spe. Onnodig te vertellen dat we trots zijn en dat we dit op gepaste manier vierden met een prachtig tour door de Amersfoortse grachten, een verfrissend drankje op een gezellig terrasje, met als afsluiter een heerlijk etentje.

Vorige week zondag fietsten we gezellig met vrienden door het mooie landschap van Doesburg. En hoe kan het ook anders, maar op de een of andere manier komt er bij ons dan ook altijd wel iets van ‘horeca’ om de hoek kijken *knipoog*, zoals een spontaan wijnproeverijtje. Gelukkigerwijs was de tocht lang genoeg om nog wat calorieën te verbranden, al kwamen die er ’s avonds op het terras wel weer heel snel bij, geloof ik. Ach, het was dan ook voorlopig onze laatste uitspatting. 
Sinds maandag ‘bakkeren’ we er met z’n tweetjes lekker op los. En, eerlijk is eerlijk, het bevalt uitstekend en we voelen ons fitter. Voordeel daarvan is weer een aantal prachtige fietstochten in de avonduurtjes, waar we intens van genieten, zoals eigenlijk van alles om ons heen.

En o ja, deze week staat er overigens nog een geheel andere beleving op het programma; iets met #vrijwillig, #coördineren #dementie #maatjesproject... maar ik beloof plechtig dat ik daar dan weer een aparte blog aan wijd!