Alles stond klaar. Ik 's ochtends nog even snel op de fiets verse broodjes gehaald.
Koffiemelk gecheckt op datum (dat krijg je als jij en je man al jaren 'zwart' drinken) en uiteraard de voorraad koffie aangevuld, want als het echt familie is, drinken er maar weinig thee :-).
Ook de soep was onderweg en aan de wijn, nootjes en toastjes zou gedacht worden door de anderen; we zouden niets te kort komen.
Het weer kregen we in ieder geval cadeau, naar het zich leek aanzien!
De bedoeling was in eerste instantie op zondag, alleen kregen we dat gewoon niet voor elkaar. En uiteindelijk maakte dat ook niets uit. De gedachte er achter bleef leuk: met een clubje nichten, die elkaar weer gevonden hadden op facebook, 'Oma's soep eten (dit keer in de achtertuin, en een jaartje of 30 later...).
Op zondagochtend was het altijd vaste prik en ging je naar oma. Eerst nog in haar oude huisje, met het dressoir waar opgezette beesten op stonden.
Ik kan de stilte en de geur van dat kamertje nu nog zelfs voor de geest halen. Vond het altijd iets lugubers hebben, het idee dat die prachtige fazant geleefd had en nu de rest van 'zijn leven' in dezelfde houding, stijf als een plank, stil stond te staan op de kast van mijn oma...
Later werd het oude huisje gesloopt en moest ze verhuizen, woonde ze aan het begin van onze straat. Gezellig, want zo kon ik ook op een doordeweekse dag bij haar binnen wandelen. Het maakte oma nl. niet uit; er stond altijd wel koffie in een pannetje wat ze met liefde wilde opwarmen voor je.
Het leukste vond ik de zaterdagmiddag. Dan mocht je, als je geluk had, meehelpen 'ballen draaien' en rook het zo lekker in het kleine keukentje. Vaak stond ze dan al uren door haar dikke tomaten-groentesoep te roeren en moesten alleen de soepballen er nog in. Niet te groot, maar ook zeker niet te klein. En al kwebbelend, over van alles en nog wat, zaten we dan, ieder aan één kant van de keukentafel, te draaien...want, op zondag kwam de familie bij elkaar. Werd er altijd eerst koffie gedronken en daarna oma's soep gegeten.
Afgelopen woensdag, na een jaartje of 30, zaten we met een clubje nichten, die vroeger ook op zondag bij oma kwamen, onder het genot van krek dezelfde heerlijke soep, rond de tafel te kletsen over van alles en nog wat. Lagen we regelmatig in een deuk van het lachen als we merkten hoeveel verschillen er zijn, maar ook zeker wat er meegaat van generatie op generatie en hoeveel gelijkenissen er dus zijn op heel veel vlakken...en slonk de koffievoorraad gestaag
'Voor herhaling vatbaar' hebben we gezegd. En hopelijk dan uitgebreid met nog meer nichten en neven met hun partners uiteraard. Binnenkort maar eens kijken of we wat gezelligs in gang kunnen zetten...
En in plaats van 'soep op zondag', blik ik -zoals gebruikelijk- even terug naar de hoogtepunten van de afgelopen week.
