er was eens...

Er was eens een koning die een grote beloning uitloofde voor die kunstenaar die het best in staat was om op een schilderij vrede uit te beelden. Veel kunstenaars sturen prachtige schilderijen.

Uiteindelijk kiest de koning twee schilderijen uit, waartussen hij een keus wilde maken.

Op het ene schilderij is een rustig meertje te zien. De hoge bergen op de achtergrond worden in het water weerspiegeld en boven de bergen drijft een wolkje.

Op het andere schilderij is een storm afgebeeld. Regen valt omlaag in een kolkende rivier terwijl boosaardige bliksemschichten de hemel verlichten. Maar de koning ziet alleen de vogel die in een struik onder een overhangende rots aan het broeden is.

"Dit", zo spreekt de koning. "Dit is het schilderij dat ik zocht. 

Vrede vind je lang niet altijd in prettige omstandigheden. 

Vrede is een kalm hart, midden in de storm van het leven."

Zo maar een verhaaltje, dat ik al een tijdje ken. En gisteren moest ik er ineens aan denken, terwijl ik tijdens een intensief telefoongesprek een verdrietig berichtje kreeg per sms van een lieve vriendin.

Gisteren ook de uitzending 'Sta op tegen kanker'. 
Sorry, maar ik ben er even bij gaan zitten. Ik weet niet of jullie gekeken hebben? Ik niet; kon er niet naar kijken, hoe belangrijk ik het ook vind...

"Vrede is een kalm hart, midden in de storm van het leven...".
Hoe erg ik dat wens voor een aantal lieve mensen, is bijna niet te beschrijven. Mensen die ons na staan, die ons lief zijn, mensen voor wie al een tijdje of soms nog maar net, het leven simpelweg nooit meer hetzelfde zal zijn.

"Vrede is een kalm hart, midden in de storm van het leven..."

Er zijn nu eenmaal geen pasklare antwoorden als angst, paniek, verbijstering, verdriet, boosheid, verzet, kwetsbaarheid, onzekerheid, woede, machteloosheid, zonder rekening te houden met wie of wat dan ook, over elkaar heen buitelen. Als je ongevraagd geattendeerd wordt op de grenzen van je bestaan of die van iemand die je liefhebt, als je bestaan en alle zekerheden aan het wankelen worden gebracht, soms volkomen onverwacht...

En soms he, dan heb ik zo de neiging om toch even dat masker op te zetten, even net te willen doen alsof...., 
tja, alsof wat eigenlijk?

Ach, het is meer, denk ik, dat ik me juist op dat soort momenten realiseer dat als ik om me heen kijk, ik een aantal dingen van het leven die mensen geheel vrijwillig doen simpelweg nooit zal snappen. Misschien valt het me dan ook juist wel meer op, maakt het me boos, maar ook gewoon verdrietig soms, simpelweg omdat ik het niet snap en ik dat soort toneelspel een aantal jaren geleden al heb afgezworen.

Dat het leven oneerlijk is, wist ook ik al even. Dat we daar met z'n allen ook niets aan kunnen veranderen, is ook geen nieuws. 

En juist daarom, denk ik, gaan mijn gedachten zo af en toe met me op de loop, snap ik niet dat mensen er -geheel vrijwillig- soms zo'n puinhoop van maken, en het leven van anderen daarmee tekenen, terwijl anderen - geheel ongewild en ongevraagd - in de ergste storm van hun leven terechtkomen...

Terwijl de muziek (klik op de link) de kamer vult, delete ik de tekst die als vanzelf op mijn scherm leek te verschijnen. Het doet er alleen niet echt toe welke gedachten er op dat soort momenten in mij opkomen. Hoe zeer ik me verbaas, dingen niet begrijp als we het hebben over een zgn. 'bloedband' die blijkbaar voor sommigen een vrijbrief is voor..., broers, moeders, 'blind en doof', toneelspel, waar Shakespeare misschien wel jaloers op zou zijn; 'een wereld' die net doet alsof ze nergens vanaf weet, niets heeft gezien en nooit iets heeft gehoord, als 'ouwe jongens krentenbrood'..... 'bijzonder'. 

"Een kalm hart, midden in de storm van het leven"

daar gaat het om, en die vrede 

wens ik onze lieve vrienden, familie, 

en eigenlijk ons allemaal; 

voor het hier en nu, voor morgen en voor later.

cadeautje

De wereld buiten zit nog dicht als ik de krant hoor vallen op de deurmat. 'Leuk', denk ik, 'er zit vandaag een cadeautje bij...' :-)

De waterkoker lijkt een verwoede poging te doen net zulke mist te creëren als buiten, maar uiteraard weet ik op tijd het 'uitknopje' te bereiken. Ach ja, je moet wat als je voor de 3e keer vergeten bent om koffie te halen; leve de zakjes oploskoffie van ons laatste hotelbezoek.

Ik nestel me in de bank en bekijk het boekje van voor en achter als ik lees: 

Eigenlijk beschrijft dit kleine gedichtje, 1 van de vele mooie van Toon, mijn week in al haar facetten. 

Ik heb er dan ook niets meer aan toe te voegen, of ach, misschien dan toch nog een hele kleine:

Heb een mooi weekend allemaal en wat ga ik genieten van dit mooie geschenk op mijn deurmat!

de denker

genoeg

Pom...pompiedom :-)

Blij

Gewoon een gesprekje op een vrijdagmorgen. We zien elkaar al een paar jaar, vier dagen in de week, maar echt even bijkletsen, gebeurt eigenlijk niet zo vaak. Zij heeft haar ding(en), ik de mijne. En ach, needless to say, we zijn dan ook wel behoorlijk verschillend.

Ze wil alleen graag weten hoe het is geweest, hoe ik het heb ervaren, al is het alweer ruim een maand een geleden. Was ik verrast? Kwamen er 'schokkende' zaken naar voren?
De opmerking: "je hoeft het niet te zeggen hoor als je het niet wilt", doet me even glimlachen. Een van die vele kleine verschillen, zullen we maar zeggen...

Ik vertel dat ik het leuk vond om te doen en, hoewel lang en vermoeiend, het een goed georganiseerde dag was. Gelukkig geen hele grote verrassingen. Lijkt mij in ieder geval ook niet zo voor de hand liggend als je een beetje zelfkennis hebt :-). Frapant was wel dat naar voren kwam dat ik blijkbaar een talent heb voor cijfers (terwijl ik al jaren loop te verkondigen dat ik helemaal geen cijfermatig inzicht heb, en ook niet wil hebben), een groot analytisch vermogen heb, en, zoals bekend, nog wel eens te pragmatisch de 'bocht kan afsnijden'. Niets echt nieuws dus en weer een leuk leerpunt voor de toekomst hetgeen zij overigens volmondig beaamde :-).

En o ja, dat e.e.a. bij mij 'er wel toe moet doen', dat ik daar blij van word zeg maar. Dan moet je niet gelijk denken aan het niveau 'wereldverbeteraar' hoor, want zo'n heilig boontje ben ik echt niet, maar ik word nu eenmaal blij van het feit als ik een stukje met iemand mag 'meelopen', hier en daar een 'zetje mag geven' en zo... en dat je daar dan ook nog later voor bedankt wordt, is natuurlijk helemaal geweldig!

Haar ogen beginnen ineens te stralen als ze zegt: "Weet je waar ik nou blij van word Heleen? Heeft hier helemaal niets mee te maken hoor, van een geheel andere orde, maar vorige week had ik die terugkomdag. Normaal niet echt inspirerend, maar deze keer wel, dat ook even terzijde. Daar was dus die fotograaf, die ik ook ken van die andere bijeenkomsten. Komt hij ineens naar me toelopen en zegt: 'Goh, wat zie jij er vandaag fris, fruitig en stralend uit.' En weet je, dat maakte me nou zó blij, want hij meende het ook nog; mijn hele dag was gelijk goed. Net als jaren geleden, dat ik me dat nog herinner is ook zo bizar. Ik stond in een lift en zegt opeens iemand: 'Goh mevrouw, wat ziet u er toch prachtig uit'. Bijzonder toch he? En natuurlijk weet ik dat het maar 'buitenkant' is, maar toch..." 

Glimlachend herinner ik haar aan het feit dat, al heb je nog zulke mooie (dure, merk)kleding aan, als het aan de binnenkant niet goed zit, kun je niet eens stralen, dus hoezo hebben ze het alleen maar gehad over je 'buitenkant'? :-)

Een brede lach verschijnt als ze zegt: "Dank je wel joh, weer een goeie dag!" 

En kijk, daar werd ik nou weer blij van.

niet helemaal

.... toch niet helemaal een

werkewoordeloze woensdag :-)

update 

uurtje of 15.00 uur...

toch nog iets van nuttigs gedaan :-)

ik zei toch, '... nuttigs gedaan':

update uurtje of 18.00 uur...

appel-perenvulling; een aanrader :-)