ww

Dankbaar II

Als ik op de klok kijk, is het inmiddels net nog geen 06.00 uur. Voor m'n gevoel lig ik al uren te draaien en dus is er maar 1 conclusie; tijd voor koffie.

Het lijkt alsof de wereld niet wil wakker worden. Buiten is het nog pikkedonker. Of misschien komt het wel door al die warme en gezellige lichtjes hier in huis.

De kerstboom staat, de ster hangt en mijn lieve 'meneer' heeft er gisteren voor gezorgd dat ook ons trappenhuis sfeervol verlicht is door guirlandes met lichtjes... uiteraard gedimd. Mevrouw Mies, inmiddels door 'lease'puber omdat we hem blijkbaar niet kunnen vergeten :-) omgedoopt geloof ik tot "Miegiel", ligt rustig naast me op de stoel. Een mooi moment dus weer om terug te blikken...


"Het komt zoals het komt, soms anders dan verwacht...."

Een tekst die april in ieder geval het beste kan omschrijven volgens mij.

'Het' kwam wel degelijk, en inderdaad daadwerkelijk anders dan verwacht.

Emoties die over elkaar heen tuimelden, soms als nooit tevoren worstelend tussen gevoel en verstand. Af en toe het gevoel ingehaald te worden door de werkelijkheid. In plaats van gezondheid en geluk, ineens verlies en ziekte op je stoep.

Het leven valt nu eenmaal niet te registreren, dat weten we al lang. 

En toch blijf ik altijd (en zeker niet tegen beter-weten-in) dromen, bidden, hopen en wensen, dat we "onze wensen durven uit te spreken", zoals iemand ooit tegen me zei in april "...dat is al de helft van het in vervulling laten gaan." :-)

"Het komt zoals het komt.... soms alleen net even anders."

Maar dat geldt natuurlijk ook voor alle mooie dingen, een lach (klik) en hier en daar een traan, (klik) die op ons pad kwamen in mei en juni. 

Onze droom die werkelijkheid werd, mensen om je heen die van je houden..

Drie maanden die voorbij leken te vliegen. Veel gebeurd in korte tijd, dat ik af en toe best wel eens heb gedacht, 'een tandje minder zou ook niet erg zijn...'.

 

klik voor de vergroting op het plaatje

Maar weet je, ondanks die lach en misschien heel eerlijk soms ook net een beetje meer tranen, onder de streep waren ook deze maanden geweldig, en schrijft hier een 'rijk' en dankbaar persoontje.

12-12-12

Dankbaar (1)

Het is weekend, december is net een week oud, en als ik een blik naar buiten werp, oogt de wereld om me heen adembenemend mooi. 
Tegelijkertijd lijkt er ook iets melancholisch in de lucht te hangen.

Alles bij elkaar een mooi moment - en ik heb het tenslotte beloofd, dus waarom niet? Omdat iedereen het doet, of juist niet doet, of zegt dat ze het niet doen omdat iedereen het doet... of iets is die geest? Gewoon een mooi moment om terug te blikken op de eerste 3 maanden van het jaar (en zo iedere week weer 3 maanden, tot de laatste dag van het jaar :-)).


Januari begon hier hectisch, druk en spannend. We verheugden ons misschien daarom wel extra -zoals inmiddels traditiegetrouw de 1e week van januari - op een paar dagen uitwaaien, ergens aan zee.

Eigenlijk zou het Texel worden, maar om de een of andere reden kwam het er niet van die eerste week. Een avondje webstruinen leverde echter een prachtig (wit) hotelletje op, vlak bij de duinen.... ergens in Zeeland; ook leuk, besloten we. 

Dachten we op een mooie, zonnige januaridag eindelijk het Zeeuwse land fietsend te gaan ontdekken (op splinternieuwe, gehuurde, elektrische fietsen), keerden we uren later, een illusie armer en door harde slagregens en windstoten nat en koud tot op het bot- lopend met de fietsen in de hand terug in het hotel. Oorzaak een lekke band en hotelmanagement dat weigerde ook maar een pink uit te steken. Nog voordat we vervroegd het hotel verlieten, hadden we al besloten om nooit meer naar Zeeland te gaan en er volgend jaar maar weer een origineel eiland-uitwaai-trip van te maken....en wat voor een, maar daarover later meer :-).

Ach, het is maar goed dat je niet alles van te voren weet. Het werd in ieder geval een ervaring om nooit te vergeten. 

Daarnaast waren er ook zorgen om mijn schoonvader die in het ziekenhuis lag en de 'leasepuber' die van zijn fiets viel en zijn schouder brak. Gelukkig viel het allemaal mee en was iedereen weer relatief snel 'up and running'.

Maar er speelde nog meer. 

"Je kunt dingen zien en denken: Waarom?
Je kunt dingen dromen en denken: Waarom niet?" 

Plotseling waren we ook met hele andere, niet alledaagse zaken bezig. Concept-aktes en -contracten, afspraken, cijfers, handtekeningen; soms duizelde het een beetje. En zomaar ineens was het echt, stemden de kopers in met ons bod en waren we 'gewoon' een huis aan het kopen.
Wat heel lang niet leek leek te lukken, door redenen waar we geen invloed op hadden, lukte zo maar in februari. Een trots, blij, spannend, gelukkig gevoel voor ons met geen pen te beschrijven!

En laat ik ook de hele lieve, kleine dingen niet vergeten. Lag er zo maar op een middag een pakje in bus met de (voor mij ons) meest dierbare tekst ooit geschreven door mijn 'meneer'... Inmiddels heeft 'zijn' hart een mooi plaatsje gekregen in ons nieuwe huis.

De maand maart; een kleine, snelle achtbaan met heel veel scherpe bochten zo het leek, waar we gelukkig niet zijn gevlogen. 

Uit het niets ineens het bericht dat bij mijn schoonvader helaas toch weer kanker was geconstateerd. En weet je, dan doen uitspraken als 'sluimerende vorm' 'je hebt wel de ziekte, maar bent niet ziek', 'vinger aan de pols door 3-maandelijkse controle' etc. er niet toe. Het is en blijft een eenzaam gevecht, hoe goed iedereen ook zijn of haar best doet. Al zijn er in dit land gelukkig nog steeds wel alle hulpmiddelen en handvatten aanwezig waar je op terug kunt vallen en gebruik van kunt maken als je dat wilt. En met de nodig ups and downs kijken we, denk ik, net als vorig jaar, alweer reikhalzend uit naar de komende lente!

Ook de naderende verhuizing, het inpakken, opruimen, weggooien (gevalletje "Het moet altijd - net als bij spierpijn - eerst erger worden voordat je enige verbetering voelt ziet...") ging tussen alle bedrijven gewoon door.
En, misschien achteraf gezien qua tijd, niet echt heel erg handig, maar blijkbaar vond ik het toch nodig een traject loopbaancoaching in gang te zetten in het kader van: "iemand met zijn eigen schaduw confronteren, is hem zijn eigen licht laten zien... Je bent tenslotte nooit te oud om te leren en zo af en toe eens stilstaan bij jezelf is zo gek nog niet. Ach, of het nu aan de tijd, de coach, of aan mezelf lag, maakt eigenlijk niet zo heel veel uit, maar toen we voor de 4e keer nog steeds bij mijn kernkwaliteiten bleven steken, vond ik het welletjes.

Maar, niet getreurd, mijn werkgever zou mijn werkgever niet zijn, en dus ik hoef me voorlopig geen zorgen te maken en zo mag ik maandag.... (maar daarover later meer).

Januari, februari en maart; ik kijk om, hou mezelf een spiegel voor, sta stil bij keuzes, reacties, gevoelens en weet 1 ding zeker:

"Dankbaar, 

stil kijk ik om me heen 

en zie alles zijn, 

net als ik:

dankbaar, zo stil

geruisloos dankbaar ..."

nooit opgeven

Goh, soms kan ik het best missen, zo'n bad.
Zeker op de dagen dat je gewoon jezelf even helemaal wil onderdompelen, voortreffelijk geurend schuim tot aan je kruin en het water eigenlijk net iets te warm. Lampen uit en kaarsjes aan, glas wijn erbij; de wereld (op zo'n dag even niet 'de jouwe'), helemaal buiten sluiten.

Die wereld ook, die op sommige dagen, zo het lijkt, niet zo heel 'aardig' voor je is, zich ook niet bezig lijkt te houden met wat je leuk vindt, waar je mee bezig bent of wat je van plan was en al helemaal niet met wat er in die dag past, om maar te zwijgen over of je het wel of niet aan zou kunnen...

Op dit soort dagen, terwijl ik eigenlijk misschien wel heel hard had willen wegrennen, gebeurt het gewoon.... en gaat de knop blijkbaar toch gelukkig als vanzelf weer om. 

Goh, wat is die douche, warmer dan warm, de straal net iets harder dan je eigenlijk hebben kunt, dan toch heerlijk. Even je gedachten niet van links naar rechts, alleen de warme waterstralen op je hoofd, proberen je hoofd leeg te maken, en het feit dat je weet dat dat toch niet gaat lukken, maakt dan ook eigenlijk niet uit.

Mijn 'meneer' en ik even later, alle twee bezig met ons eigen ding, beiden verzonken in gedachten. 

Gisterenmiddag gingen we -onverwacht en ongevraagd-even terug in de tijd, ieder op zijn en haar eigen manier; dit keer ging het alleen om een ander.

De wandeling door de gangen voelde enigszins vreemd en toch ook wel weer een soort van griezelig vertrouwd. De gedachten waarmee ik 3 jaar geleden richting de hal liep, waren ineens weer daar. Blijft een vreemd fenomeen; verdriet maar ook de boosheid, al lang een plek gekregen, maar ineens weer zo aan de oppervlakte dat je het kunt voelen en ook weer heel snel kunt uitschakelen gelukkig. De donkere kamers op de hartbewaking leken me aan te staren, alsof ze wilden zeggen: "weet je nog...".
Ik voelde een rilling en hoorde mezelf zeggen: "nee hoor, gaat goed, misschien een beetje vreemd, maar maak je vooral niet druk om mij..."

Een paar uur later konden we opgelucht adem halen en kregen we te horen dat ze weer naar huis mocht; onze collega, met wie ik een paar uur eerder net in overleg zat toen 'het' begon. Een heftige hartritmestoornis, en hoewel extreem vervelend en het gevoel alsof er een trein over je heen is gereden gelukkig niet levensbedreigend. Nog enkele afspraken voor poliklinische vervolgonderzoeken en een pilletje mee 'voor het geval dat' en ze mag weer alles doen wat ze hiervoor ook deed.

Ik stuur nog een whatsapp naar mijn 'meneer', zoals afgesproken.
Hij is toevallig in de buurt en parkeert even later voor de hoofdingang van het ziekenhuis...me nog niet eens helemaal realiserend hoe dit voor hem moet zijn.....

ww

December

Eigenlijk vieren we het nooit 'echt'.
We trekken geen lootjes en gaan onze hersenen zeker niet pijnigen op gedichtjes die toch nooit lijken te lukken, om over surprises nog maar te zwijgen.

En toch, al vieren we het nooit 'echt', kon ik het ook dit jaar niet laten.

De strik om het laatste gedichtje zit vast en met een glimlach stop ik 3 rolletjes papier in 'de zak van Sinterklaas'...(3 stuks inderdaad, want natuurlijk heb ik ook voor mezelf 'gezorgd' en moet ik altijd lachen om de enigszins verbaasde blik van mijn 'lease'puber als hij toch nog even een fractie van een seconde lijkt te twijfelen als hij zich afvraagt hoe ik dan ook aan een gedichtje kom :-)).

Bijna 15, net zo lang als zijn vader en inmiddels zelfs een grotere schoenmaat, maar ach wat was die glimlach weer leuk toen hij vanochtend in z'n pyjama naar beneden kwam. "Goh Heleen, schijnbaar moet ik vanavond in mijn schoen kijken, daar weet jij natuurlijk weer meer van..." (ik schrijf altijd 'iets' op het krijtbord in zijn kamer voordat hij komt, en dit keer dus in dichtvorm ..).

Natuurlijk weet ik 'van niets' en het leuke is, mijn 'meneer' denkt dat ie weet, maar ook die wordt vanavond verrast. 
Tja.... hadden ze het er een paar weken geleden aan de ontbijttafel maar niet uitgebreid moeten hebben, over 'wanneer je het voor het eerst moet gaan doen, en hoe je dat dan doet' ... en zo. En daar kun je me toch leuke gedichten bij maken joh! Wie weet, morgen dus misschien wel een heel dierbaar vader-zoon-moment voor beiden :-).

Sinterklaas, 1 van de leuke gebeurtenissen van december, en dan maakt het toch niet uit hoe oud je bent!

En zo rollen we als vanzelf in de laatste maand van het jaar en gaan we richting weer een heel nieuw jaar voor ons.

En weet je, ik ga het deze maand gewoon eens wel doen, voor de verandering; dankbaar terugkijken op alles, waarom niet!