maandag 7 augustus 2017

Opmerkelijk

'Een nieuwe morgen wordt aan niemand beloofd'.

Opmerkelijk toch dat ik juist vandaag weer zo'n tekstje tegenkom over het feit dat de tijd zo snel voorbij gaat, eigenlijk zonder dat je het in de gaten hebt. En dat het dus belangrijk is om leuke dingen te doen, dat lekkere taartje te eten, lol te maken met je kinderen, vrienden en familie en juist nu die kans in je leven te nemen om dat te doen wat je altijd al had willen doen. Het klinkt zó simpel hè...

Gedachteloos scrol ik verder. Denk intussen glimlachend terug aan de dag van gisteren; oude bekenden, ook weer nieuwe gezichten, en hoe plezierig het altijd weer is even bij te kletsen met vrienden en familie. Grappig toch dat bijna iedereen op zo'n moment de mening deelt hoe gezellig het zou zijn als je elkaar vaker ziet. Desalniettemin geldt ook hier blijkbaar het principe dat dat net iets simpeler klinkt dan het is. Desondanks beloofden we elkaar ook deze keer weer dat afspreken zeker gaat lukken...

Ondertussen hang ik nog een was op. Twee. En eet hetzelfde aantal rijstwafels. Maisrijstwafels, dat dan weer wel. Mijn koffie wordt ongemerkt koud en op de een of andere manier kom ik niet tot wat ik wil doen op deze maandag. Een dag waarvan ik ergens vorige week besloot dat ik hem best zomaar vrij kon nemen.

Eigenlijk een heel gewone dag. Zonnig ook, en dus hangt een gedeelte van de was inmiddels wapperend buiten. Niets lekkerder dan een schoon bed, opgemaakt met beddengoed, gedroogd door de wind en de buitenlucht. Toch? En ach, dat het tegen de hooikoorts nou net níet zo lekker is, lap ik hierbij heel even heerlijk aan mijn laars.

Eenvoudigweg dus wat alledaagse dingen op een schijnbaar doorsnee dag waarop sirenes loeien, zoals iedere eerste maandag van de maand. De gebruikelijk test, zodat als er ooit - onze lieve Heer verhoede- een ramp gebeurt, we worden gewaarschuwd.

Ongemerkt dwalen mijn gedachten af... 
Acht jaar geleden alweer, op eenzelfde doodgewone doorsnee *zevende augustus*, loeiden de sirenes ook. Toen echter was het een vrijdag, en zeker geen test... terwijl de zon langzaam onderging...

Ook toen beloofde niemand ons een nieuwe morgen, juist verre van, maar kregen we er -wonder boven wonder- gelukkig een veelvoud!


maandag 24 juli 2017

Rommel

Rommelige gezelligheid
Dat vind ik rommel namelijk, gezellig. En, ik geef het toe, ik ben een rommelkont; zoals mijn moeder me al vroeg noemde. Tot ergernis wellicht van menigeen, in ieder geval van mijn Lief en soms ook van mijzelf, laat ik hier en daar nog wel eens iets slingeren. Volgens geleerden heeft dit trouwens alles te maken met 'uitstelgedrag' of ook wel 'geen keuzes (willen) maken'. Ach ja...

Ongetwijfeld een kern van waarheid in te herkennen. Maar ja, wat moet ik er mee. Met die wetenschap in mijn achterzak krijg ik namelijk niet mijn zolder opgeruimd of dat gemakkelijke 'gooi-maar-neerhoekje' in de keuken. Om nog maar te zwijgen over onze enigszins rommelige voortuin.

Een en ander wordt ongetwijfeld ingegeven door het 'straktrekken' van de voortuin van onze buren de afgelopen week. Neemt niet weg dat ook wij al tijden van plan zijn 'iets' te doen aan die van ons. We hebben alleen simpelweg nog geen keuze gemaakt over wat en hoe en wanneer en door wie. En hoewel we best van tuinieren houden, ontbreekt ons vaak de tijd, de energie, de zin, etc. Met onze ‘oude’ buurtjes hadden we overigens ooit het idee om samen ‘iets’ te doen. Het kwam er alleen nooit van. Och, blijkbaar zat het ons beiden ook niet echt in de weg. 

Nieuwe buren
Maar ja, dan heb je ineens nieuwe buren, die ook nog eens heel voortvarend te werk gaan, zowel binnenshuis als buitenhuis, zoals de nieuwe buurman een paar weken geleden vertelde, toen we toevallig wél tijd, puf en nog ruimte in de groencontainer hadden. We zeiden nog gekscherend: ‘Als ze toch bezig zijn, laat ze dan ook gelijk die boom op die hoek meenemen… en we horen wel wat het kost.'

Donderdag was het dan zo ver. Klokslag 06.40 uur denderde groot materieel ons anders zo rustige straatje in; alsof ze drie in plaats van één tuin onder handen kwamen nemen. Met brullende motoren werden vrachtauto met laadbak, inclusief grijparm en een Volkswagenbus met rammelende aanhanger voor onze huizen geparkeerd. Om 07.06 uur volgde een appje van de nieuwe buurman (hij had blijkbaar mijn telefoonnummer netjes opgeslagen, dat ik een tijdje geleden alweer op het welkom-in-de-buurt-en-veel-woonplezier-kaartje had geschreven; je weet tenslotte nooit waar het goed voor is…): 'Goede morgen, ik heb het gevraagd van jullie boom. Hij heeft niet de juiste zaag bij zich en de stronk is waarschijnlijk te groot om nu mee te nemen.' Tja... 

Om 07.30 uur ging het echt los. Werden appelbomen, stronken en planten luidruchtig geveld en ontworteld en vervolgens door een enorme grijparm met 'donder en geweld', zou mijn lieve moeder zeggen, in de enorme laadbak gesmeten. Ik kon het dan ook niet laten en heel stiekempjes gluurde ik toch even door het slaapkamerraam. Nieuwsgierig als ik ben, was ik door al dat ronkende kabaal toch een tikkeltje benieuwd geworden naar het maatje zaag van de tuinman...

Groene gezelligheid
Persoonlijk overigens houden wij erg van groen. We zijn dan ook blij dat de druif achter het huis van de nieuwe buren is gebleven. Ze wilde hem wel graag 'doortrekken' over schutting, was één van haar eerste opmkeringen, tijdens een kort tête-à-tête tussen de nieuwe buurvrouw en mij, staand bij ons tussenmuurtje, waar wij net van die gezellige (nieuwe) rieten manden met verse paars/witte Spaanse margrieten hadden neergezet... Inmiddels tiert hij welig, de druif!

En toch hè, mis ik af en toe ook die rommelige en groene gezelligheid van onze 'oude' buurtjes; dat heerlijke schaterlachje en die mooie volzinnen van onze kleine buurman, die dan zo vrolijk riep: 'Hoi buurvrouw...' en dan probeerde te zien of Mies er was (die hij best leuk vond, maar toch ook een beetje eng). Dat alles vanaf dat ene tussenmuurtje, waar meestal wel wat gekleurde potten met kleurrijke bloeiende (of uitgebloeide) bloemen op stonden, die je, mocht het nodig zijn, zo gemakkelijk even aan de kant schoof, als je elkaar iets te vertellen had...

Ach ja, nieuwe buren, nieuwe voortuin en zonder enige twijfel binnenkort nog meer nieuws. Maar weet je, mijn Lief en ik zijn er ook nog niet helemaal uit, maar het er wel over eens. Ons rommelige, gezellige groen steekt nu nog mooier af. En binnenkort vinden we ook vast wel iemand die met liefde en passie de snoeischaar ter hand neemt. Nog een bijkomend voordeel: bij ons kan het hemelwater in ieder geval nog alle kanten op!

zondag 9 juli 2017

Vergankelijkheid versus het moment

Er is een woord dat de laatste paar weken nogal irritant in mijn hoofd zit. Wellicht heeft het met de periode van het jaar te maken, dan kan. Maar ik lijk er maar niet vanaf te komen. In bijna alles zie, hoor en voel ik: vergankelijkheid. Of, zoals synoniemennet aangeeft: 'sterfelijk, broos, onbestendig, eindig, voorbijgaand, wat voorbij gaat...'.

En uiteraard weet ik het, dat niets permanent is, niets voor altijd is, alles per definitie tijdelijk is. Toch zijn er van die momenten dat je net iets harder dan anders met je neus op juist die feiten wordt gedrukt. Dat je je ineens realiseert, of al een hele tijd, dat je alles eigenlijk ordinair kunt zien als een soort product met beperkte houdbaarheid. Pfff, je zou er bijna depressief van kunnen worden.

Gelukkig ben ik dat niet, al gebeurt het me wel zo nu en dan (gisteren) dat ik in de auto rijd, een nummer hoor op de radio en dan ineens de tranen over mijn wangen lopen. Blijft iets vreemd, al heeft het vaak wel te maken met die tijdelijkheid van alles, dat dan weer wel. Maar goed, het is wat het is én het hoort er nu eenmaal bij. 

En zo verstrijkt de tijd, waarin mensen en dingen anders worden, verdwijnen, zonder dat we er ook maar iets aan kunnen veranderen. Dat besefte ik me weer eens heel duidelijk toen ik vorige week de handdoeken van mijn lieve moeder door mijn handen liet gaan; oud, bijna versleten... bijna verdwenen. Nog steeds, negen jaar na ook dat onontkoombare afscheid, 'doen' ze het nog best goed, bedacht ik me, terwijl ik voorzichtig de losgeraakte draadjes verwijderde, en de tijd even stil leek te staan...
 
Toch wil ik ook daar niet te lang bij stilstaan. Ook ik wil juist 'open blijven staan voor het onvoorspelbare ogenblik, genieten van het moment', zoals ik net (herkenbaar) in een mooi stuk tekst las over 'tijd en vergankelijkheid'.

Het sluit af met een prachtige alinea die ik dan ook graag deel: 'Voor degenen die niet in de eeuwigheid geloven, valt er misschien een ander soort eeuwigheid te ontdekken: niet de oneindig durende tijd, maar de eeuwigheid van een ogenblik. In het ogenblik, op het scharnierpunt tussen verleden en toekomst, concentreert zich immers alle tijd. Wie dat beseft, ervaart de tijd zelf soms zo intens dat zij stil lijkt te staan, al is het maar voor even...' Bron: Bas Nabers, filosoof

In het moment leven, ieder moment ervaren, ervan genieten, want net als zonnestralen -je kunt ze niet opslaan in een potje- zijn momenten niet te vangen. 

Hoewel? Als ik dan weleens kijk naar de foto's, vind ik eigenlijk heel stiekem -ondanks niet te vangen zonnestralen- dat dat me af en toe niettemin best lukt. Is een moment, een uitzicht of gezichtsuitdrukking dusdanig mooi, dat het zich als vanzelf laat vangen, in ieder geval laat vastleggen voor ... misschien wel toch de eeuwigheid; s
taat in ieder geval de tijd even stil en doe ik net of we alle tijd hebben!

maandag 26 juni 2017

9

Hé ma, was jij dat vanavond, dansend om onze hoofden, tussendoor een pauze nemend op de grond, om daarna tot 2 keer toe stiekem neer te strijken op mijn sjaal, pal onder mijn kin... waar ik natuurlijk net geen foto van kon maken?

Zelfs Trudie viel het op en werd vrolijk van je gedartel, terwijl we nog even lekker buiten zaten. Beaamde overigens volmondig mijn theorie, dat jij het vast en zeker was die ons even gedag kwam zeggen... op je sterfdag. Daarbij wel gelijktijdig in een mooie volzin bevestigde: 'maar ik blijf nog even hoor...'

'Een universeel proces', het verlies van een moeder. Zo noemde een collega het vandaag, toen ik haar condoleerde met het verlies van de hare vorige week. Tja, het maakt inderdaad niet uit hè of je haar nu 9 dagen, 9 weken, 9 maanden of al 9 jaren moet missen.

En toeval bestaat niet, toch? Als je ervan uitgaat dat ik gisteren deze foto uitkoos voor vandaag. Ach ja...


Laat mij maar in die waan, zou ik zeggen. Want weet je, om een lang verhaal iets in de te korten, het gemis wordt nu eenmaal niet minder.

Ieder jaar vind ik wel weer, een keer of, misschien wel 9, dat ze 'erbij had moeten zijn', ze 'het had moeten horen, zien, voelen...' En begrijp me goed hoor, want het is meer dan leefbaar. Ik heb er inmiddels, al 9 jaar, vrede mee dat zij, aan wie ik iedere dag wel even, misschien wel een keer of 9, denk, er niet meer is...

Met een grote glimlach en een hele vette knipoog, die ook zij als één van de beste kon geven, zeg ik dan ook: 'Gelukkig hebben we de foto's nog!'

*...en ze zou bij het zien van deze geschaterd hebben...*

woensdag 24 mei 2017

Heen en weer

Ik blader wat door de foto's op mijn onedrive. Glimlach als ik deze tegenkom. Ze hebben het best goed gedaan, die schoenen van mij. Eén heel klein blaartje, in San Sebastian. Mijn eigen schuld ook nog. Heen en weer en regelmatig behoorlijk op en neer. Gemiddeld 10- tot 12.000 stappen op een dag, met uitschieters naar 16.000. Gemiddeld toch een kleine 12,5 kilometer, zo laat ik me vertellen. En ik kan je verzekeren, met mijn 'gestel' ben ik daar best trots op! 

Maar ja, als ik het zeg, denk ik ook gelijk, lekker belangrijk Heleen... en word heen en weer geslingerd tussen het wel kunnen uitschreeuwen wat een enorme klootzakken er op onze mooie aarde rondlopen en het kunnen blijven praten over diezelfde mooie aarde. En wat we daarvan allemaal mochten zien de afgelopen tijd. Onze geweldige vakantie. Sinds lang...

Toch past het op de een of andere manier niet zo goed naast elkaar, voor mijn gevoel. Kom ik in een soort spagaat terecht. Wil ik dat heerlijke vakantiegevoel nog zo heel graag even behouden. Het was nu eenmaal in alle opzichten zo ontzettend gaaf. Maar als ik de berichtgeving over Manchester zie en hoor, ben ik ook gewoon verdrietig. Gaat mijn hart uit naar de slachtoffers en hun naasten en heb ik eigenlijk geen zinnig woord meer te zeggen.

En toch hè, denk ik dan ook weer, laat ook ik me niet weerhouden om te genieten of gewoon blij te zijn, plezier te hebben. Een familielid omschreef het als volgt: 'De wereld is prachtig. Kijk maar vanuit de ruimte. Mensen deugen over het algemeen. Een aantal is verrot. Maar dat is niet nieuw... Maar ik laat mijn plezier in het leven door niemand afnemen. Ik heb een mooie kleindochter en over een paar maanden de mooiste kleinzoon. En die twee gaan mede deze wereld verbeteren. Komt uiteindelijk alles goed.' Dank je wel neef G. voor de reminder! Want ondanks alle ellende en rottigheid in onze mooie wereld blijf ook ik me richten op het mooie ervan. Want mooi is het! Dat hebben mijn Lief en ik opnieuw met eigen ogen mogen aanschouwen, de afgelopen weken.

Heen en weer gingen we. Van een unieke plek in Frankrijk, richting Baskenland-Asturië-Cantabrië, Galicië, terug naar Baskenland. Een onvergetelijke rondreis. En dat Spanje prachtig is, dat we er 'iets' mee hebben, dat wisten we natuurlijk al. Maar dat Noord Spanje in deze tijd zó mooi is, eigenlijk niet. Zoveel indrukken, zoveel gezien, gelopen, gedaan, gegeten, gedronken, gelachen. Met andere woorden, gewoonweg genoten, zowel van de tijd met en voor elkaar, als van hetgeen we tegenkwamen. En neem van mij aan dat dat aardig veel was... met soms best hele grote verschillen.

Zie hier bijvoorbeeld het mooiste versus het lelijkste uitzicht vanuit onze logeerplekken. Die laatste deed ons in ieder geval sterk denken aan een aflevering uit de serie 'Breaking bed'. Onze overnachting overigens ook! Klein detail: die nacht waren de enige gasten in het hotel wij én de nachtportier; een bijzondere ervaring...


Maar ook hebben we onder andere in Pamplona de meest grote en lekkerste oesters ooit gegeten, tegenover het misschien wel meest bijzondere voorgerecht ooit.. inderdaad, in datzelfde 'Breaking bed'-hotel...


Wandelen deden we dus ook. Best veel. Altijd weer op zoek naar de meest mooie plekken. En tja, daar mijn Lief het avontuur en geinige binnenweggetjes niet schuwt, waren ook daar de verschillen...


Als klap op de vuurpijl een indruk waar ik wellicht toch wel het meeste blij van word... de zee. Dit keer dus die buitengewoon gave, ruwe Atlantische oceaan, in al haar glorie. En die luchten. Constant in beweging. Witte, grijze en prachtige blauwe tinten. Wolken die voor mij hoop omlijsten. Hoop om over te mijmeren, te zoeken en vast te houden. En ik hoef niet eens heel erg mijn best te doen om het koele water over mijn blote voeten weer te voelen... 


En zo blader ik nog even glimlachend door. Kijkend naar al dat bijzondere wat we in twee weken beleefden. Mijn Lief en ik. Ons avontuur. En dat neemt niemand ons meer af!


zondag 30 april 2017

...op deze dag (29 april)


vond ik gisteren een paardenbloem... en een liedje. En als je hem goed bestudeert, die bloem, is het toch een prachtig exemplaar... en dat liedje trouwens ook.

En zo liepen we verder, mijn vriendin en ik, een andere route dan anders. Mede omdat haar nieuwe rolstoel lichter loopt dan de oude, maar ook gewoon omdat ze alles eens van een andere kant wilde bekijken, zoals ze zei. Mijn lieve vriendin, met Alzheimer; gisteren weer zo gelachen. Wat blijft het toch bijzonder om te zien en te horen dat -ondanks het verlies van te veel- haar humor blijft.

Tja, en wat wil je er nu feitelijk mee zeggen, denk je misschien op dit moment. Of misschien wel helemaal niet. Wacht je gewoon af op wat komen gaat, dat kan natuurlijk ook. 

Afwachten is zo af en toe best lekker; comfortabel op de achterbank van je levensbus blijven zitten, las ik deze week. De metafoor is op de een of andere manier blijven hangen. Misschien wel omdat ik het regelmatig om me heen ervaar. Maar, eerlijk is eerlijk, vanzelfsprekend ook omdat ik zelf intussen heel goed weet hoe het werkt, zowel het ene als het andere...

Op de achterbank; een ander rijdt en jij rijdt mee. Dat betekent dus dat die ander voor jou bepaalt waar je reis naar toe gaat! Op die achterbank heb je daar namelijk geen of weinig invloed op. En soms is dat best prettig, laten we wel wezen. Hoef je verder niet na te denken over wat je wilt of waar je naar toe wilt. Maar ja, wat als die ander nu ergens heen gaat waar jij echt niet wilt zijn? Geef je die ander dan de schuld? Of kom je van die achterbank af en pak je zelf weer het stuur; neem je verantwoordelijkheid voor je eigen reis, voor wat jij in jouw leven creëert?

Inmiddels spreek ik gelukkig uit ervaring als ik zeg dat dat een goed gevoel oplevert, weer zelf aan dat stuur staan. Ik ben namelijk niet verantwoordelijk voor alles wat er in mijn leven gebeurt, zeker niet voor alles! Sommige dingen gebeuren gewoon, met of zonder reden, hoe verdrietig en pijnlijk soms ook. Ik geloof daarentegen ook dat je altijd een keuze hebt en dat je daarom wel verantwoordelijk bent voor hoe je omgaat met wat er gebeurt in je leven, dat dan weer wel!


En misschien voelt het best een beetje griezelig, dat van die achterbank af te komen. Tenslotte weet je niet wat je tegenkomt, als je zelf chauffeurt. Aan de andere kant, wat heb je te verliezen? Jij bepaalt immers dan wel welke kant je op gaat. Daarbij, wie weet, vind je wel dat waar je naar op zoek was, het geluk dat je nodig hebt om je weer te laten lachen, genieten...*vul maar in*...

Op deze dag, 29 april 2012, vond ik dus dat ene liedje...
Vijf jaar en een dag later nog steeds toepasselijk, ook omdat ik intussen weet dat er zo ongelofelijk veel mogelijk is als je in plaats van denken, zo nu en dan gewoon doet!




zondag 16 april 2017

Anders dan anders...

Het is Pasen. Misschien vreemd, maar het voelt niet zo. Het is anders. Of misschien ook wel niet hoor, was het vorig jaar ook al zo. Toen keek ik echter wel naar de Passion; het spektakel was tenslotte bij ons om de hoek. Dit jaar keek ik niet, deed ik wel een poging, maar viel als een blok in slaap. Tja...Ik mis ook de klanken van Jesus Christ Superstar en Bach's Matthäus-Passion in huis, waarvan deze uitvoering van Erbarme dich de mooiste is, althans volgens radio4-luisteraars; oordeel vooral zelf!

Ik weet ook niet zo goed waar het aan ligt. Of mogelijk toch, maar wil ik er gewoon niet zo bij stilstaan. In ieder geval denk ik dat in vergelijking met vorig jaar het leven en de wereld niet sneller of anders dan anders veranderde. Dat dan net weer niet.

Aldus geen echt paasgevoel hier, als dat al bestaat. Naja, natuurlijk bestaat dat wel, helemaal als je kleine kinderen hebt; eieren schilderen, verstoppen, zoeken... zou dat het zijn haha? Het bonuskind is immers intussen 19, vermaakt zich op dit ogenblik uitstekend in Marokko; studiereis. Appte trots dat hij 'in een gat moet poepen' en 'ja ja, ik kan het al goed hoor...'. Dingen doen die je nog nooit hebt gedaan; hoe te gek is dat.

Ik deed het vrijdag ook, de dingen net even anders dan anders, samen met mijn lieve collega's van het allereerste uur. Door een mooie teamontwikkeldag met als thema: 'Door de ogen van het paard ontmoet je de kracht van je team', zag ik dat bevestigd wat ik al wist; klaar voor de toekomst, met vertrouwen in de kracht en de talenten van een ieder. Trots op wie we zijn en wat we doen, keken we onszelf en ons team in de ogen en gingen we van een 'eindpunt naar een prachtig gezamenlijk startpunt'! Ik nodig overigens alle sceptici onder ons van harte uit om het zelf eens te ervaren; het was/is uniek en bijzonder. Met dank aan Kim van 2B Unique was het meer dan geweldig te zien en te ervaren dat je door kwetsbaarheid juist zichtbaar en krachtig bent! 

Eigenlijk dus wel een heel mooi begin van het paasweekend, bedenk ik me nu. En dan toch ook maar een van mijn lievelingsnummers aanhalen, wellicht heel toepasselijk voor dit moment én dit keer 'toevallig' ook uitgevoerd in 'De Passion', zag ik later... 


Heb het leven lief als de stormwind gromt en als de lente komt
en verberg je niet als de regen valt en als de donder knalt
Zing het hoogste lied, vlieg in vogelvlucht door de blauwe lucht
Heb het leven lief en wees niet bang...

En weet je, ik durf te wedden, dat als mij lief zo wakker is, ik de Paasbrunch sta te bereiden in de keuken, de klanken van zowel Andrew Lloyd Webber's Jesus Christ Superstar als Bach onze woonkamer vullen. Misschien dan dus toch niet zo heel anders dan anders, hoewel ik net ook hoor dat deze Pasen misschien wel kouder is dan de laatste Kerst; Ach ja, het verschil moet ergens in zitten...



'Zeg het me, en ik zal het vergeten.
Toon het me, en ik zal het onthouden,
maar laat het me ervaren 
en ik zal het blijvend meedragen.'
Confusius over ervaringsgericht leren




zondag 2 april 2017

Stilte...

Ik weet niet hoe vaak ik de afgelopen weken mijn blog opende... en toch niets schreef. Vorige maand maar eentje; gebeurde me nog niet zo heel vaak. Er is namelijk altijd genoeg te vertellen, ik zou er een fotocollage mee kunnen vullen; de avonturen met mijn vriendin, concert in A'dam, samen met mijn Lief, etentje met Lief en bonuskind... En toch, op de een of andere manier, blijven de volzinnen binnen. Rollen ze over elkaar in mijn hoofd, soms tot vervelends toe. Naja, er komt er dus even weinig naar buiten, zogezegd... en ondertussen is het gewoon april.

De energie is dus blijkbaar even ergens anders nodig. Ook prima. Al mis ik het niet-schrijven ook, dat dan weer wel. En toch laat ik het gebeuren, zo zijn, wetende dat ik er op dit moment weinig aan verander. Misschien ook wel niet wil veranderen...

Vandaag dan toch maar weer eens een paar zinnen, zo maar voor me uittikkend op deze stille, mistige ochtend; het zat hier behoorlijk dicht vanochtend toen ik mijn bed uit stapte. Ik blijf dat toch altijd een bijzonder sfeertje vinden, die mist, kleine wereld, stilte. En misschien is dat het ook wel wat ik soms een beetje mis, bedenk ik me nu; stilte. Was het de afgelopen tijd soms letterlijk net even te rumoerig om me heen. Op zich helemaal niets mis mee overigens. Ik houd wel van een beetje reuring op z'n tijd, kan het ook prima hebben, zolang het maar in balans is.

Ach ja, die eeuwige balans hè... Zo maar ineens een tikkeltje uit balans. Het kan de beste overkomen. Gelukkig heb ik intussen de 'waardige' leeftijd (door schade en schande wijs...) dat ook ik weet hoe ik goed voor mezelf moet zorgen. Luister ik naar de seintjes die ik krijg, subtiel en soms net iets minder (als ik mijn tennisarm met slijmbeursontstekingen moet geloven). Afijn, een duidelijk teken dat het net iets te lawaaierig was de afgelopen periode. Geen nood, komt goed.  

En ondertussen gaat het gewone leven door. Zoek ik tussen de bedrijven door dus wat rust, het evenwicht en houd ik me bezig met die dingen waar ik in ieder geval blij van word... en anderen meestal ook; dé ultieme wisselwerking, draai hem maar eens om!

Zo ook vandaag, op deze mooie zondagochtend...


zondag 12 maart 2017

meerdere gezichten

Met een 'koffie verkeerd' in mijn hand staar ik stilletjes vanuit de keuken naar buiten. Het is nog vroeg. Aan de overkant, tussen de huizen door, zie ik de lucht voorzichtig roze/rood kleuren. De neiging snel een broek en trui aan te schieten en naar buiten te gaan, onderdruk ik; net even té vroeg, bedenk ik me. Zoals meestal wordt het dan ook de krant en daarna de pc. Al word ik daar deze ochtend ook niet echt vrolijk van. Wat ik toch al niet was, maar dat terzijde. 

Ik maak mezelf een tweede kop koffie en staar weer even, op dezelfde plek als een uurtje daarvoor, naar buiten. Het zacht roze is intussen overgegaan in egaal licht blauw; alles wijst op weer een mooie zondag... 

Een gewone zondagochtend, de elfde dit jaar, maar dat doet eigenlijk niet ter zake. Voor een rustig achtergrondmuziekje heb ik de tv aangezet. Eigenlijk meer een dingetje van mijn Lief dan van mij, muziek. Maar, soms kan ik het best hebben, al vind ik stilte ook heerlijk, op de zondag. Dit keer echter hoor en zie ik mensen muziek maken en voel dat ik er kriegelig van word. Ergens in de verte hoor ik mijn moeder: 'kattengejank'. Maar ach, ook dat doet niet ter zake, het schiet alleen zo ineens door mijn hoofd, zoals zoveel dingen 'zo maar' door mijn hoofd schieten de laatste tijd. Voornamelijk dingen over 'afscheid', en zo. Alhoewel, bedacht ik me zojuist, ook dingen die te maken hebben met het hebben van 'twee gezichten' of misschien zelfs wel meerdere... waar ik dan 'zo maar' weer tegenaan loop en eigenlijk helemaal niets mee kan. Ach, het maakt in ieder geval dat ik me blijf verbazen en verwonderen, over mensen, het leven, alleen helaas niet altijd in de meeste positieve zin van het woord.

Afijn, daar ga ik het vandaag niet over hebben, want hé, de zon schijnt! En daar word je blij van!

Waar ik in ieder geval heel blij van word, is mijn lieve vriendin. Door de Alzheimer soms veel méér gezichten dan ze ooit had willen hebben misschien wel. Gezichten ook waarvan ik er haar met alle liefde een paar had willen besparen... als ik angst in haar ogen zie verschijnen wanneer ze afdwaalt van waar ze mee bezig is en voor zich uitstaart, zoals gisteren tijdens het ontbijt. Haar serieuze gezicht als ze me weer aankijkt en vraagt: 'maar is het beschadigd, Heleen? (soms lukt mijn naam nog wonderwel). En als ik vraag wat er dan beschadigd is volgens haar, antwoord ze: 'Mijn hersenen...toch...?'

Zo maar een momentopname en gelukkig duurt het nooit lang of haar gezicht klaart weer op. Zeker als ik een foto van haar kleinzoon laat zien, babbelt ze honderd uit over zijn laatste bezoek, hoe heerlijk ze het vindt als hij er is. Ook de wandeling even later in de rolstoel, op zoek naar de zwanen en schapen, genietend van de buitenlucht en het samen liedjes (meezingen) ... in het stiltegebied, levert even later weer hilarische momenten op... waar we alle twee heel blij van worden.

Haar gezichten leg ik dan ook vast, om niet te vergeten en wetende dat wát ik zie meer dan echt is... en daar kan ik altijd iets mee! 







donderdag 23 februari 2017

mijmeren...


Soms kan ik uren mijmeren
op zoek naar juiste woorden
zet ik mijn zinnen op een antwoord

maar zie alleen het beeld
dat velen steeds weer hoorden

wil ik met wat ik weet
of niet weet toch omschrijven

op zoek naar steeds weer anders
hoor ik alleen maar hoop
terwijl niet iedereen kan blijven


het komen en weer gaan
het leven uniek en zo bijzonder
pas als je omgaat met de dood
denk je het open einde

blijf je geloven in dat wonder

zo vallen en opstaan samen
doen we net of het zo hoort
geloof de hoop, misschien nog meer de liefde
voel je dan het diepste  
en beweeg je dapper voort

als dan het einde daar is
we zeker weten wat er leeft
klamp je vast aan al dat mooie
omdat simpelweg niemand
het juiste antwoord weet


zondag 5 februari 2017

Licht...


Tulpentijd, ik houd ervan. Gisteren heb ik mezelf dan ook maar weer eens ouderwets twee bosjes cadeau gedaan. Doet me namelijk erg aan de lente denken, of misschien nog wel meer aan 'licht'. Op de een of andere manier heb ik daar ook wel een beetje behoefte aan, aan licht. Vooral dat dus, kan ik eigenlijk best goed gebruiken. In feite altijd wel.  

En toch heb ik ook best wel iets met de winter, die waardeer ik evenzeer. Trek graag in alle vroegte mijn wandelschoenen uit de kast om een uurtje te wandelen met mijn lief. Op z'n mooist, 's ochtends vroeg, die uitgestrekte witte met rijp bedekte weilanden. Heerlijk gewoon, dat knerpen van de vorst onder je zolen, ergens ver van of dicht bij huis. 


Maar ja, dan dat licht hè, daar heb ik dan toch wel weer het meeste mee, denk ik, als ik heel eerlijk ben. Ik weet het eigenlijk wel zeker. Te lang in het donker... ik ben zo'n mens die daar last van heeft. 


Ach, en zo heb ik 'best wel iets' met heel veel dingen. Vind misschien ook wel gewoon té veel dingen mooi, leuk, lief, geweldig, fantastisch en gezellig; mooie teksten, lieve foto's, geweldige liedjes. Ik houd ervan. En zo eentje vond ik er dus vanochtend weer. Je kent het misschien wel, tijdens zo'n echte zondagochtend; geen haast, lekker lang douchen, ontbijten met rosbief en een goed gelukt zacht gekookt eitje, wachtend op het bonuskind, terwijl mijn lief muziek draait op de achtergrond. Tja, ik houd er nu eenmaal erg van, van mooie liedjes, en dus ook van al die andere dingen... 


mooi liedje *klik hier* ; het kan je dag net even lichter kleuren...



zondag 29 januari 2017

Zo kan het ook...

Eigenlijk weet ik het niet zo goed, waar ik moet beginnen en zo. Terwijl ik wel het gevoel heb dat ik wil schrijven, over eigenlijk alles. Maar ja, soms lukt het, en zo nu en dan ook niet.

Het is een beetje een vreemde tijd, vind ik. Er gebeurt weer veel, op alle fronten. Zaken kruisen en raken elkaar, maar af en toe ook helemaal niet. En toch lijkt de cirkel waarin alles gebeurt niet zo heel groot. Dat maakt het lastig, merk ik. Al kan ik niet echt goed aangeven wat het dan precies is wat het zo lastig maakt. En mogelijk maak ik het daarmee alleen nog maar lastiger. In ieder geval speelt de dood er een rol in. Maar ook gedrag, hoe vreemd dat misschien ook klinkt, of misschien wel helemaal niet. 

'De dood laat zien wat belangrijk is in het leven', hoorde ik van de week Ali B zeggen. En hij heeft een punt, vond ik. Al heb ik ook het vermoeden dat hij die uitspraak niet zelf verzonnen heeft. Ach, doet ook eigenlijk niet ter zake. Voor mij zit er meer dan een kern van waarheid in, zo bleek ook deze week maar weer eens...

De dood geeft je besef van leven. Althans, in mijn beleving. Hoe je het ook went of keert, de dood laat zich in ieder geval niet negeren. Uiteindelijk komen we er allemaal vroeg of laat mee in aanraking. Voor mijn gevoel altijd te vroeg, op het verkeerde moment en bovenal veel te snel. 
De afgelopen tijd word ik op verschillende manieren weer met de dood geconfronteerd; een confrontatie die veel laat zien, en (me) blijft intrigeren, alsof het leven even onder een loep ligt. Ik heb dan ook respect voor mensen die in deze laatste fase van het leven hun kwetsbaarheid (durven te) tonen, hun humor behouden en een liefde ten toon spreiden waar menigeen nog iets van kan leren...

Bij tijd en wijlen schieten de afgelopen dagen ineens tranen in mijn ogen. Denk ik aan naderend afscheid, of iets verder in de tijd. Het er nog uithalen wat er in zit, mooie momenten, herinneringen maken, voor degenen die achterblijven, en nog zoveel meer. Ik lees over leven, na de dood, het leven vieren, glimlach als ik verneem dat ik een klein onderdeeltje was voor het 'bewijs' en stuur mijn wensen richting de sterren, dat andere wensen uitkomen, ongeacht hoeveel tijd nog rest...

Intussen richt ik me -zoals altijd- ook vol overgave op 't leven, met mooie momenten, nieuwe ervaringen, herinneringen maken... en nog zoveel meer. Kijk ik een enkele keer met ver- maar meestal toch vooral met bewondering naar hoe anderen omgaan met dat leven, en alles wat daarbij hoort. Knuffel ik mijn vriendin nog een keertje extra als ze zegt 'dat ze even moet huilen van ontroering, omdat ze zo blij is dat we nu weer lekker lang kunnen wandelen buiten'... zich heel goed realiserend dat ze weer een stukje heeft ingeleverd, maar gewoon heel dapper, zonder morren, plaatsnam in de rolstoel die ik voor haar neerzette...


zaterdag 14 januari 2017

Even helemaal niets...


Heel langzaam kleurt de ochtendlucht prachtig zacht roze, blauw en oranje. En wat had ik nu toch graag op die dijk achter ons huis willen lopen, met camera...

Ongemerkt bijt ik op mijn lip, slik nog een keer en doe een verwoede poging iets meer lucht via mijn neus naar binnen te laten stormen. Staar gebiologeerd naar buiten, zucht nog eens en neem een besluit. Het zit er vandaag gewoonweg even niet in.

Na een mooie maar drukke week en een aantal nachten heel slecht slapen, blijven alle wilde plannen voor vandaag helaas liggen op de plank. Dus, even niet naar de markt met mijn Lief, geen bezoekje aan de brillenman met mijn vriendin, niks harken in de de tuin misschien wel, stukje fietsen, beetje opruimen of blokje om... maar simpelweg even pas op de plaats, misschien zelfs wel een paar uur terug naar bed.

En dus bericht ik in alle vroegte de zorg van mijn vriendin dat het 'm even niet wordt vandaag en dus niet kom. Tegelijkertijd schiet er van alles door m'n hoofd, terwijl ik echt heel goed weet dat het niet nodig is om te denken dat ik 't eigenlijk niet kan maken, me niet schuldig hoef te voelen, etc. Maar ja, toch een beetje aard van het beestje hè en tja, die bril van haar moet toch eigenlijk wel bijgesteld worden, zakt behoorlijk van haar neus en het plekje op haar neus was wel een beetje rood woensdag. En nu is het mooi weer..

Naja, in het vertrouwen dat voor alles een (tijdelijke) oplossing is, laat ik het los. Een heel klein pleistertje op haar neus biedt wellicht ook even uitkomst en misschien is er wel iemand anders die naar de brillenman kan...

Ik schrik op van de harde klik van de waterkoker. Maak een citrosannetje, neem 2 paracetamol en zoek de neusspray. Staar gebiologeerd naar buiten, zucht een keertje diep en neem weer een besluit... wie weet, is mijn bed misschien nog wel een heel klein beetje warm...


dinsdag 3 januari 2017

Onomkeerbaar

Al meer dan een jaar wordt ze liefdevol verzorgd en gesteund, woont ze beschermd. Toch blijft het vaak nog zoeken naar het beste voor haar. De onomkeerbare achteruitgang laat zich sneller zien dan te bevatten, al meer dan een jaar, iedere dag. Onveranderd zie en hoor ik haar gevecht, haar worsteling met het monster dat Alzheimer heet.

'Onderuit geslagen door het leven', ik weet niet meer zo snel waar ik het las vandaag. Zo'n zinnetje dat resoneert, blijft hangen ook en me aan haar doet denken. Zou het zo voor haar voelen? In de steek gelaten en onderuit gehaald door het leven zelf misschien wel? 

Onomkeerbaar, wat ik hoor en zie, en soms voelt het als verliezen. Ook vandaag weer, de derde dag op rij dat ze belt in het nieuwe jaar. Op nieuwjaarsdag zelfs twee keer, om een gelukkig nieuw jaar te wensen, want dat had ze nog niet gedaan...

Onomkeerbaar
dwarrelende woorden, zinnen die niet meer vlotten
terwijl je zucht en even je ogen sluit
als ik vraag waar het op lijkt
hoor ik je opgelucht ademhalen
zie ik de lach in je ogen
wachtend op wat lukt
tot het nieuwe je te binnen schiet
en je vertelt hoe blij je bent

Onomkeerbaar
hoor ik je verdriet en angst
wanneer je belt en zegt dat je 'in de stront zit'
het Engels even vervlogen
je het koud hebt
en je afvraagt waar je geld is en je kleren zijn gebleven
'nog één nachtje slapen en dan ben ik er'
maakt een lachend: 
'owh, maar dat hou ik nog wel even vol hoor...'

Onomkeerbaar
als ik je zie zitten
gebogen aan de huiskamertafel  
smoezend met je lieve zorgzuster
wat later bleek
één van die bijzondere momenten
waarop woorden rolden
en zinnen bijna foutloos zweefden
alsof het zo moest zijn die dag

Onomkeerbaar
op oudejaarsdag een oliebol en appelflap mee 
om samen iets van uit te luiden
zwierde even later uit jouw mond:
'pak gerust hoor, speciaal voor jou gehaald' 
en genoot ik van je pretogen
terwijl je grijzend nog een hap nam en 
toostte met de koffie op alvast een 
'hoe heet het ook alweer...'

'Jouw jaar draait om de basis van je bestaan. Dat houdt alles in dat te maken heeft met je geborgen voelen: je wortels, je afkomst en hoe je woont.'
Zo maar een eerste zinnetje, letterlijk, dat ik lees als ik de krant opsla en op de pagina kom met de jaarhoroscopen, die van haar. Tja... die wens gaat in ieder geval het universum in!

Zo onomkeerbaar voor haar, zo onuitwisbaar voor mij en al die anderen.



zondag 1 januari 2017

Nieuwjaar


Januari 2017 
bijna een halve dag oud...

Ik ruim de keuken op, laat de resten van oudejaarsavond verdwijnen 
en mopper wat omdat ik de nieuwe container voor gescheiden afval 
toch niet zo handig vind. 

Ik maak een zondagochtendontbijtje, zet twee eitjes op, 
schenk de jus d'orange uit een pak in... 
en vergeet dat we gisteren op de markt 
twee kilo perssinaasappelen hebben gehaald. 

We tutten nog wat aan, bladeren door de krant van zaterdag, 
zappen wat door 3000 tv-kanalen en spreken af 
dat we vandaag toch ook echt even gaan fietsen of wandelen, 
in ieder geval 'iets' gaan doen... 

Januari 2017
bijna een halve dag oud... 
en dus gewoon even tijd voor onze wens