zaterdag 12 oktober 2019

Gek hè, of toch normaal...

Weet je, soms weet ik simpelweg niet wat ik moet schrijven, of waar ik moet beginnen. Hoe ik, alles wat ik zoal meemaak - en dat is best nog wel een beetje - moet ordenen tot een enigszins logisch verhaal. Dat het ook nog een beetje te lezen is en zo. En zo vliegt er dus gewoon bijna een maand voorbij. Ach, misschien was ik wel gewoon te druk van alles en nog wat, zoals zo vaak. Want, eerlijk is eerlijk, er waren zo hier en daar nogal wat energieslurpers de afgelopen weken. Maar, gelukkig ook heel veel mooie dingen gezien en meegemaakt. Maakt wel, alles bij elkaar optellende, dat ik het heerlijk vind dit weekend even in de niets-doen-stand te staan. Ook wel even een soort van verstandig, want helemaal fit ben ik niet, maar dat terzijde.

Op tafel flikkert zachtjes een kaarsje en door kamer klinkt de geweldige blues van Beth Hart en Joe Bonamassa. Ik neem een slokje rode port en bedenk me dat er van die dagen zijn, zoals vandaag, en beelden die bij die dagen horen, die ik waarschijnlijk nooit meer vergeet. Maar, op het moment dat die gedachte mijn denken doorkruist, bedenk ik me dan ook weer dat je daar natuurlijk nooit zekerheid over hebt. Ik niet, niemand niet. En gelukkig maar, toch? Gelukkig weten we nu niet wat we over een jaar nog weten. Gek eigenlijk, of misschien toch wel heel normaal...

En dus schrijf ik vandaag, als deze dag bijna ten einde is, gewoon wat mijn vingers tikken. Zonder enig doel, zonder thema, zonder onderliggende boodschap, zonder voorbedachte rade, zonder iets... Terwijl ik eigenlijk best een mooi gedicht had willen schrijven. Je weet wel, zo eentje die beweegt als op de golven. Meegaat met de flow, een ritme niet te missen, met mooie woorden, die een ieder raakt, juist omdat een iedere ze herkent, op zo'n dag als vandaag... 

En een andere keer zal ik weer schrijven over hoe mooi en fijn het was in Denemarken. Over de stilte, het meertje, de zonsopkomst en over die ene picknicktafel en het te kneuterige huisje. Ook zal ik dan waarschijnlijk weer schrijven over die mooie mensen die ik de afgelopen periode heb ontmoet en de gave dingen die ik leer van mensen die misschien wel een beetje gek zijn. Ach ja, wat is gek, wat is normaal? Best boeiend hoor als je je daarin gaat verdiepen en over na gaat denken. Bezig zijn met de dingen in het leven waar het echt om gaat. Gewoon je camerastandpunt een beetje verder uitzoomen dan je gewend bent (bron: Danielle Braun) dan kijk je met nieuwe ogen naar jezelf en je omgeving. Als je dat steeds opnieuw doet en jezelf leert je oordeel uit te stellen, wordt gek opeens normaal en normaal gek... En weet je, dan hoef je ook niet meer alles zo nodig te begrijpen, zoals ik altijd zo graag wil. Terwijl ik weet dat ik het toch niet kan, gek hè, of misschien toch ook wel heel normaal.


Net zo gek als normaal dat juist vandaag als ik de straat uit rijd, er voor het eerst een eekhoorntje voor mijn auto schiet, het nummer With a little help from my friends van Joe Cocker op de radio speelt en ik een roodborstje in de heg zie zitten als ik thuiskom...


Gewoon dan maar even toch dat liedje; wat hebben er op staan te swingen in 2007, het laatste concert waar we samen zijn geweest. Ik zie nog zo haar mager geworden handen het ritme mee tikken vorig jaar als ik dit nummer (klik hier) opzette omdat de dag haar even zwaar viel, ze verdrietig was, of me boos aankeek als ik moest bekennen dat ik haar echt niet verstond, en dat ook ik daarvan baalde en zo goed snapte dat het voor haar nog zoveel moeilijker was... om daarna het refrein feilloos mee te bleren, op haar manier, met die onmiskenbare twinkel in haar ogen, alsof ze zeggen wilde: 'Ja maar die ken ik nog wel'...

Gek hè, of misschien gewoon wel heel normaal, hoe je ineens iemand zo kunt missen en dat ook een jaar zo ongelooflijk snel voorbij kan gaat...

woensdag 18 september 2019

Pech- of Geluksvogel...

Eigenlijk had ik dit blog al een soort van geschreven, een week of wat geleden. Ik beschreef hoe ik mijn stoel voor het zwembad zette, mijn benen tegelijk over de rand zwierde, ze voorzichtig in het inmiddels redelijk afgekoelde water liet bungelen, mijn stoel naar standje 'lig' verplaatste en daarna alleen nog maar naar de lucht staarde. Wat een pech, dacht ik, waarschijnlijk voor het laatst, de zomer weer gevlogen... Even later bedacht ik me wat voor onzin die gedachte eigenlijk was, ik genoot nota bene met volle teugen. Want, wat is er nou mooier dan liggend in een stoel (of op je rug in een grasveld) alleen maar kijken naar wat de wolken doen? Ondertussen zijn we een paar weken verder en kan ik daar trouwens best nog wel wat dingen aan toevoegen. Wat overigens niet wil zeggen dat ik de afgelopen tijd geen baal- en/of pechmomenten heb beleefd. Integendeel zelfs. De laatste paar weken echter kom ik op de een of ander manier steeds in aanraking met het thema 'geluk', of 'pech'. Tja, 't is ook maar net hoe je het bekijkt of naar de dingen kijkt hè. Althans, is mijn bescheiden mening. En, ik ben gelukkig niet de enige. Richard Wiseman van de Hertfordshire University concludeerde na een uitgebreid wetenschappelijk onderzoek onder 400 mensen dat geluk uiteindelijk draait om je eigen gedachte en houding. Hij stelt dat het voor iedereen mogelijk is om gelukkiger te worden en pech te vermijden. Tien jaar lang volgde hij mensen met vragenlijsten, dagboeken en intelligentietests. Als je nieuwsgierig bent naar de conclusies zou ik zeker even googelen...

'Gelukkig is hij die gelooft het te zijn', de Romeinen zeiden het al 2000 jaar geleden. Mensen die geluk ervaren, dénken ook op een manier die ze gelukkig maakt. Ik geloof daar in, en ook in het feit dat delen in/van je geluk bijdraagt aan dat geluk. In ieder geval kan ik nog wel een paar andere dingen benoemen die deze theorie voor mij laat werken.

Zo had ik namelijk heel makkelijk kunnen denken dat een paar dagen vrij eigenlijk nogal een beetje weinig is. Zeker als je ook nog eens 800 km moet gaan rijden. En, dat dan een onwijs gaaf 25-jarig trouwfeest vieren met een paar lieve neven en nichten, en nog 'een paar' andere lieve mensen, inclusief verrassingsbusreis, watertaxi, een coole dj en subliem eten en drinken op een te gekke locatie, met te gekke lieve mensen, of had ik dat al gezegd, eigenlijk net niet helemaal lekker uitkomt ... als je dus de volgende dag die 800 km gaat rijden. Dat 's ochtends wakker worden op de plek van bestemming met regen die tegen de ramen klettert en windkracht storm, terwijl je zit te wachten op die prachtige zonsopkomst, zoals beschreven in alle reviews, best een beetje pech hebben is, toch? Maar ja, ik kan het ook niet denken hè...

Het was namelijk meer dan te gek dit trouwfeest te kunnen en mogen vieren met elkaar. Buiten het al eerder genoemde, hebben we ontzettend gelachen, lekker gedanst, hadden we een hotelletje in de buurt, werkte de Uber perfect, dus een mooiere manier om onze korte vakantie te beginnen, was er eigenlijk niet. En, met m'n benen bungelend in een zwembad in onze eigen tuin, is echt lekker. Alleen bestaat nog zoveel meer waardoor ik me regelmatig een echte geluksvogel voel, ondanks dat een dag soms echt niet zo begint, zoals gisteren. Echter, zittend aan het picknickbankje, die hoort bij het te kneuterige huisje, met naast me het kabbelende water van een meer, zwaluwen vliegend om me heen, gevolgd door af en toe een prachtige blauwe libelle, zo groot heb ik ze in geen tijden meer gezien, achter me de wind in de kastanjebomen, waar ik overigens aan diezelfde picknicktafel helemaal niets van merk, de zon in mijn gezicht en een GT in mijn hand, gemaakt net door mijn lief, tikte ik ondertussen dit verhaaltje... 


Dus tja, zeg het maar. Als je er anders over denkt, is dat natuurlijk ook helemaal oké. Voor mij wordt het alleen even niet beter dan dit... of misschien toch wel? Een mooie zonsondergang had het plaatje beslist compleet gemaakt, toch? Geloof mij, foto's volgen later, terwijl ik me voor nu nog even onderdompel in het voor mij ultieme 'geluksvogel-gevoel' ergens in de middle of Denemarken...




zaterdag 10 augustus 2019

Indian Summer of Herfst van je leven?

Stormachtig
Toevallig staan we vanochtend samen onze lief uit te zwaaien, de buurvrouw en ik. Zij buiten, in haar opstartoutfit. Ik binnen, eveneens in comfortabel ochtendkloffie. Het waait flink en ineens zie ik haar druk gebaren richting straat. Op mijn nog blote voeten schiet ik naar buiten en jawel hoor. Rakelings achter de auto valt de zoveelste dode tak uit één van de enorme bomen die onze straatkant rijk is. Prachtig hoor, die bomen. En ik houd ervan. Alleen is er helaas aan deze in ruim 36 jaar helemaal geen onderhoud gepleegd, met als voorspelbaar gevolg: overlast. Zo breken spontaan takken af, zo groot dat ze straat, stoep en inrit versperren, om nog maar te zwijgen over dat straat en stoep inmiddels meer weg hebben van een golfslagbad en de losliggende stoeptegels door de inmiddels immense onder- en bovengrondse wortelstelsels.

Tijd voor actie dus, bedacht ik me en klom in de pen (nadat ook onze buren al menig telefoontje hadden gepleegd, met helaas nog niet het gewenste resultaat). En, hoe ingewikkeld kan het zijn hè, zou je denken, een boomkeuring, een (wettelijk verplichte) onderhoud-/snoeibeurt en het in orde maken van de groenstrook en stoep? Toch ziet het er naar uit dat het net allemaal iets gecompliceerder is dan wij vermoeden. Zelfs het antwoord, dat eigenlijk geen antwoord is, kwam namelijk deze week via een wel heel verrassende en rare route bij mij terecht; dat belooft nog wat, al wordt het hopelijk niet al te stormachtig.

Seizoenen
En dan te bedenken dat we onderhand bijna de herfst weer ingaan. Het was vanochtend zelfs op het nieuws en ik geloof het wis en waarachtig, als ik zo naar buiten kijk. Tja, waar een mens al niet druk mee kan zijn. Zo vroeg laatst een goede 'oude' vriend aan me wanneer je eigenlijk in de herfst van je leven zit? En, als ik hem dat dan ging vertellen, of ik het dan wel zo voorzichtig mogelijk wilde doen. Ik moest lachen om zijn berichtje. We gaan al zo’n 36 jaar terug in de tijd en 'spreken' elkaar af en toe via facebook. Toch ook best een heleboel seizoenen, als je even snel rekent. 

Ook daar houd ik van, de seizoenen. Heeft denk ik ook iets te maken met het feit dat ‘het gevolg van de tijd en verandering de enige constante is’ zoals men in de volksmond zegt. Een garantie die er altijd is, dat alles altijd verandert. Veranderingen die overigens door het hersenverstand niet altijd worden opgemerkt, zo heb ik mij ook laten vertellen. Best logisch dus dat terwijl je echt in de herfst van je leven zit, je zelf het gevoel hebt nog in de bloei van je leven te zijn…

Herfst van het leven
Ach ja, oud worden willen we allemaal, maar oud zijn kan nog wel eens tegenvallen in de praktijk; een realiteit waar echter niet aan te ontkomen is. Het ouder worden brengt nu eenmaal zowel op lichamelijk als mentaal vlak vaak grote veranderingen teweeg. En hoe je daarmee omgaat, je op voorbereidt, bepaalt in grote mate je fysieke en psychische welzijn. Adviezen om je op dat moment voor te bereiden kunnen dan ook een wereld van verschil maken en voor een aangename oude dag zorgen in die welbekende herfst van je leven.

En dus klim ik vandaag weer in de pen richting gemeente. Hetzelfde geldt immers ook voor ons ouder wordend groen, stoepen en wegen in de buurt. Ook die hebben toch af en toe een onderhoudsbeurtje nodig, in het kader van 'een goede en gezonde oude dag'? Eén geluk hebben we. Zowel de buren als wij zijn optimistisch ingesteld, staan positief in het leven en hebben humor. Dat scheelt een ‘slok op een borrel’ zeker als je met gemeentes in de slag gaat.

En, o ja, mijn goede 'oude' vriend? Die heb ik inmiddels voorzichtig laten weten dat hij zich bevindt in een prachtige nazomer, overigens net als wij en onze buren. En nu dus maar duimen dat er bij onze gemeente ook ambtenaren zijn met een beetje humor en positieve inslag; we gokken namelijk allemaal op een gezonde en bovenal hele lange Indian Summer...

woensdag 7 augustus 2019

Leven lief



Tijd
'Hoe doet die tijd dat toch?'
vroeg iemand me lang geleden.

En ik moest het antwoord schuldig blijven...

N
og steeds heb ik geen idee.
Tijd, die onvermijdelijke opeenvolging
van tijdstippen, van momenten. 

Het waren er velen, de afgelopen 10 jaar.
Tijdstippen, momenten,
als de dag van gisteren, 

het leven even stil
op z'n kop...

Vandaag, 10 jaar geleden...

En sindsdien
zoveel gebeurd
zoveel gezien
zoveel gevoeld
zoveel gehoord
zoveel gedaan
zoveel van alles

met iedere dag weer 
nieuwe hoop en vertrouwen
dat er nog velen volgen❤





woensdag 31 juli 2019

Weer


Weer
Ja, gezellig, laten we het weer eens over het weer hebben… maar we kunnen het ook niet doen. Er helpt namelijk toch ‘geen lieve moeder aan’, zou mijn lieve moeder zeggen. Grappige uitdrukking eigenlijk, als je bedenkt dat deze zelfs in het Latijn bestaat (moest ik ook even opzoeken hoor). In het boek Proverbia Communia (Latijn voor ‘algemene spreekwoorden’) uit 1495 staat: 'Daer en es gheen liefmoederen aen', met als toelichting de Latijnse spreuk: ‘Non dic care pater quia non parcit neque mater’. Voor diegene die het graag wil weten, het betekent zoiets als: ‘Zeg niet lieve vader, want hij ontziet je niet, net zomin als je moeder’. In latere eeuwen kwamen overigens weleens varianten voor als: ‘Er was geen lieve vaderen of moederen aan.’ Inmiddels zijn echter de vaders uit de uitdrukking verdwenen. Waarschijnlijk omdat men dacht dat moeders eerder bezweken voor vleierij dan vaders... tja, wat zal ik zeggen. Ook is het mogelijk dat het belangrijker was om je moeder te vleien dan je vader, omdat kinderen vroeger meer met hun moeder dan met hun vader te maken hadden (bron: Taaladvies).

Bij ons thuis was het in ieder geval wel zo. Mijn moeder was er nagenoeg altijd. Mijn vader bij het avondeten, daarna slapend op de bank en uiteraard op zondag, want zaterdag was de voetbal... Vleierij was dan ook niet echt aan hem besteed… of echt niet. Werd later overigens wel omgedraaid, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Kantoor
Op mijn werkplek was het trouwens de afgelopen tijd nog best uit te houden. Hoewel ook daarover de meningen uiteenlopen en er op kantoor al jaar en dag steen en been geklaagd wordt over de klimaatbeheersing. En, ach ja, ook weer niet geheel (of geheel niet) onterecht. Zeker met betrekking tot de werkplekken aan de voorkant met ramen zonder zonwering en de hele dag die prachtige koperen ploert erop. Helaas, maar dan houden witte lamellen én het 'warmtewerend glas' waar de verhuurder zo fier op is, temperaturen zoals afgelopen week echt niet tegen. Tot midden vorige week ging het nog wel aardig. Daarna was het ook bij ons niet meer koel te krijgen. En hadden we vorig jaar nog voor een klein kapitaaltje elektrische staande waaiers aangeschaft (en netjes opgeborgen na de zomer), moesten we dit jaar toch echt nog even rap een aantal nieuwe aanschaffen; de dozen waren er nog wel... en zo blijf ik me iedere keer weer verbazen...

Thuis
Zelf was ik donderdag thuis aan het werk, met als fijne bijkomstigheid een relatief koele werkplek waar het redelijk toeven was. Het scheelt enorm als je alle ramen dicht houdt en verduistert tijdens dit soort warme dagen. En, eerlijk is eerlijk, aan het einde van de dag een duik in ons fijne zwembadje, was dan toch ook wel heel erg fijn. De nieuwe pomp liet eerst een paar dagen op zich wachten, ondanks een driedubbele check van de website door mijn lief, maar het was het wachten waard; 'Octopus (het buurzwembad) zou er jaloers op zijn...'. Mijn lief heeft het er zelfs over om een metertje of wat groter te gaan volgend jaar. Naja, aan de pomp zal het in ieder geval niet liggen. En ach, we hebben nog even om erover na te denken nietwaar. Ik zag overigens net alweer ergens code geel voorbijkomen met het bericht: 'Het gaat regenen, onweren en hagelen: Typisch Nederlands zomerweer...'. 


Daar zou ik het nu dus over kunnen gaan hebben, wat dat dan precies is... ik kan het ook niet doen. Behalve dan misschien nog even benoemen dat ik in ieder geval (heel stiekem) wel heel erg blij ben met deze dan schijnbaar 'typische Nederlandse zomertemperaturen'... dat dan weer wel!

zaterdag 20 juli 2019

Binnen of buiten

Plannen
Serieus? En ja hoor, daar gaan mijn geweldige plannen voor het weekend, denk ik, als ik naar buiten kijk. Naja, één ding lukt in ieder geval wel en dat is de 'hangers' voorzien van een goede slok water, zoals ik mijn lief heb beloofd vanochtend. Ik hoef ze alleen maar even onder het afdak vandaan te halen en midden in de tuin te zetten...


Ik was alleen echt oprecht van plan heel veel te gaan doen buitenshuis. Simpelweg omdat er af en toe zo'n weekend voorbijkomt. Zo eentje waarin de ramen weer eens een ouderwetse goede lapbeurt krijgen. Of de voortuin, onlangs met 'bloed, zweet en tranen' door ons opgepimpt, een onkruid-trek-ronde ondergaat. Gisteren speciaal nog de GFT-container laten legen, al zaten er maar twee zakjes -uiteraard biologisch afbreekbaar- in. En zo staan er nóg wel wat dingen op mijn -weekend-alleen-thuis- lijstje, terwijl mijn lief zich helemaal op zijn nieuwe hobby stort. Zo af en toe hebben we dat. En ik had me er dan ook zelfs op de een of andere manier misschien wel een klein beetje op verheugd; even lekker therapeutisch onkruid trekken of zo. Soms best lekker toch, na een paar intensieve, mooie en bijzondere weken.

Schakelen
Ach ja, het zij zo. Inmiddels regent het toch echt pijpenstelen, knettert het er flink op los en lijkt het net alsof de bomen in de straat wild zwaaien om te vertellen dat er echt weer 'code geel' is afgegeven voor alle provincies. Tja, daar zit ik dan... en ik zie ineens in mijn ooghoek een figuur op een fiets, voorovergebogen over het stuur, in korte broek met bergschoenen en glimmende regenjas door de straat fietsen. Ach gossie, denk ik. Best een leuke baan, postbode, lekker buiten ... maar niet met dit weer. Maar ja, zo zijn er nog wel meer en even dwalen mijn gedachtes af naar wegwerkers, tuinmannen en andersoortigen waar ik op dit moment niet mee zou willen ruilen. En misschien wel nooit...

Nu ben ik gelukkig niet zo heel snel voor één gat te vangen en dus ga ik er eens heel rustig voor zitten. Ik klik mijn zoutlamp aan, in de hoop dat deze misschien wel wat … Ach, ik weet het eigenlijk niet en staar dus maar een tijdje stilletjes voor me uit. Er is ook echt helemaal niets of niemand te bekennen buiten en ik schrik van een lichtflits en de daaropvolgende donder, net op het moment dat ik denk dat het onweer wegtrekt. Misschien even op buienradar kijken Heleen, dat ben je er zo achter hoe lang de buien blijven hangen boven midden-Nederland. Hoewel, voorlopig ga ik toch niet naar buiten en ben ik natuurlijk prima in staat mijn plannen om te gooien, zogezegd even te schakelen. Moet wel lukken, doe het tenslotte al mijn hele leven... 

Van buiten naar binnen
Ik besluit dan ook gewoon maar eens binnen aan de slag te gaan. Ik lach hardop in mezelf als ik de altijd aanwezige kronkels in mijn hoofd opmerk. Geweldig die inzichten, al zijn ze soms ook lekker dubbelzinnig. Moet namelijk opeens denken aan 'binnenwerk', maar dan in een hele andere context. Ook leuk, hoewel niets met interieur te maken.
Dus niet in plaats van de buitenramen de binnenramen lappen, maar toch eindelijk besluiten dat bijzondere boek 'Het intentie effect, the power of 8' uit te lezen en kijken wat ik ermee moet... of niet.

En terwijl de zoutlamp met haar zachte, warme gloed prachtig afsteekt tegen de donkere luchten buiten, voel ik dat het vandaag binnen best goed komt.

woensdag 26 juni 2019

11

Ze kon het altijd zo lekker stellig zeggen, als we het over carnaval hadden of zo. Ze had er -net als ik- niets mee, al kon ze zo nu en dan best (te) gek uit de hoek komen, want humor had ze. Bij tijd en wijle behoorlijk zwartgallig en altijd recht voor z'n raap, tot het laatste moment. En ik vroeg het dan ook nooit, waarom het zo was wat ze zei. Want ach, als je klein bent, is wat je moeder zegt gewoonweg waar. En misschien wist ze het best, in ieder geval dat het zo genoemd wordt omdat het alleen te delen is door zichzelf en omdat het tussen 10 (het volmaakte) en 12 (het heilige) staat. Dat het zowel een ongeluks- (het overtreedt de volmaakte 10) als een geluksgetal is; twee keer 1: het symbool van eendracht… al vraag ik me af of ze die laatste heeft geweten, ze zou er nu -net als ik- een beetje meesmuilend om lachen. 

En ook nu weer -terwijl ik denk aan al die gekke momenten toen, hoe het ging en hoe het is gegaan, en dat het ook best gek is haar alweer 11 jaar te missen- hoor ik haar stiekem fluisteren in mijn oor: 'Ach lieve kiend, maak je niet druk, 11 is nou eenmaal het gekkengetal...'



zondag 9 juni 2019

Meer herinneringen...

Voorbij
Het zit er weer op. En binnen 'een poep en een scheet', zou mijn moeder zeggen, zit je weer in het bekende ritme van de wekker om half 6, ontbijtje maken, je lief afzetten bij het station en doorrijden naar je eerste afspraak. Voor je het in de gaten hebt, word je opgeslokt door de drukte van alledag en weet je na je eerste werkdag nog vaag hoe fijn de vakantie was. Het zijn dan ook misschien wel de fijnste herinneringen, die vakantieherinneringen. Uit mijn kindertijd heb ik er trouwens niet zo heel veel. Mogelijk zijn de meesten ook wel vervaagd, al heb ik er gelukkig nog wel een paar: het 'klere-end' op de fiets naar strand Nulde (altijd wind tegen), een spannende Witte Wieven-tocht of als 12-jarige van de Veluwe naar Engeland, op familiebezoek, met als indrukwekkend hoogtepunt in zo'n originele rode Londense dubbeldekker stappen … en dan vooral niet te lang staren naar de man met de tulband, omdat je zoiets nog nooit gezien had in je leven.

Vakantie
Ook dit jaar maakten we weer nieuwe herinneringen. En op een leeg momentje van de dag verschijnt er spontaan een glimlach als ik daaraan terugdenk. De voorbije weken hadden dan ook alles wat een vakantie nodig heeft: qualitytime, zonneschijn, plezier, avonturen, lekker eten en drinken, rust, niets hoeven. We genoten en hadden het goed, met als bonus drie weken prachtig weer. Ook de dagen thuis, in en om het huis, samen de tuin onder handen nemen, fietsen, zwerven en ontdekken in eigen land… in één woord heerlijk. Herinneringen om te koesteren, om à la minute happy van te worden.

'Weet jij nog wat we als eerste deden toen we van de boot stapte?', vroeg mijn lief gisteren toevallig. Hij lacht als ik antwoord. Daar ik nogal van de details ben zeg maar, gaf ik net niet het antwoord dat hij bedoelde, maar uiteraard wel het juiste. Voordat we namelijk vanaf de boot doorliepen naar 'Zeelen' om onze elektrische fietsen te huren - een luxe die we onszelf graag permiteren in vakantietijd - hadden we als eerste de bagage in een kluisje van rederij Doeksen gedaan. We hadden immers de eerste boot vanuit Harlingen genomen, aangezien je wat ons betreft nooit te vroeg op het eiland kunt zijn.

Vlieland
Een aantal jaren geleden waren we er voor het eerst, in januari, in een huisje inde duinen. En tja, waar iedereen al voor waarschuwde, gebeurde ook met ons. We raakten ‘besmet’ met het ‘Vlierus’; ‘het verlangen om, nog voordat je weg bent, alweer terug te willen zijn op het eiland.’ 

Dit keer kozen we voor een huisje in een 'glop' en wisten we dat we pas rond de klok van 16.00 uur de sleutel konden halen bij het VVV. Uiteraard geen probleem, want geloof mij, vanaf het moment dat je voet aan wal zet, kun je je prima vermaken op het eiland. Het lijkt ook wel alsof er iets met je gebeurt. De geur en geluiden van het Wad, de zeewind, je voelt gewoon dat stress, zorgen en alles waar je je op dat moment druk over maakt, verdwijnen. Als ik heel eerlijk ben, dat gebeurt bij mij eigenlijk al op het moment dat ik op de boot stap in Harlingen. De auto laat je achter en met een beetje geluk heb je -net als wij- -prachtig weer en kun je 1,5 uur (letterlijk) uitwaaien op het dek. 

Wat was het weer geweldig! Een heerlijke week met stuk voor stuk geweldige momenten. Van de tocht met de Vliehors naar het drenkelingenhuisje, de huisgemaakte en sublieme cranberry cheesecake bij Leut, een dagje fietsen en lunchen met vrienden op Terschelling, verjaardag van mijn Lief tot aan struinen langs de branding, heerlijk uit eten, geocaching in de duinen en de mooiste zonsondergang ooit; van begin tot het einde onvergetelijke belevenissen. En hoe leuk is het dan om er af en toe aan herinnerd te worden, terug te kunnen kijken en herbeleven en zo "een brug te slaan tussen het eroderende vakantiegevoel en de harde realiteit", zoals ik gisteren las. En dan 'harde' met een knipoog...

'Gelukkig hebben we de foto's nog!' Want ook deze vakantieherinnering is weer één van de mooiste...


zaterdag 1 juni 2019

Herinneringen...



Het geven om
het missen van
het weten dat
iets nooit meer kan

die stilte daar
waar ze niet hoort
geluid verstomt
toch is 't waar

De tijd die heelt
zoals men zegt
wat later blijkt
toch net niet echt

't ontbreken van
nou juist die één
te moeten missen
wat doe je dan

je laat een traan
en gaat weer door
want, hé
je gaat er gewoon voor

't verdriet verstilt
zo ook de pijn
omdat je weet
tijd stemt ook mild

dus ga je verder
denkt weer eens aan
degenen die
zijn voorgegaan

al die momenten
die mooie tijden
een zachte glimlach
een nieuwe lente

't gemis blijft groot
't is altijd daar
en toch, ik zeg je
ook dat is waar

de tijd verstrijkt
komt tijd, komt raad
en dus maar net
hoe je 't bekijkt 

herinneringen 
in soms een beeld 
in soms een woord
het is aan jou 
zo zegt ze voort...

donderdag 16 mei 2019

Wat is het er toch mooi...Vlieland; een eiland vol cadeautjes. Oer Hollandse blauwe wolkenluchten, glinterend wad met de grutto's. Het zacht klotsende water tegen de dijk. Wuivend helmgras en het fluitenkruid in de duinen. 

Het voelde ook dit keer weer als thuiskomen. De eerste boot vanuit Harlingen, om 1,5 uur later de boot af te lopen, diep adem te halen en de zilte zeelucht op mijn huid en in mijn longen voelen. De zeemeeuwen die me welkom heten met hun gekrijs, althans, in mijn beleving. Ik houd ervan, en mijn lief misschien nog wel meer.

Maar wat is dat dan hè, waar ik ook nu weer door geraakt werd op het moment dat ik voet aan wal zette. Of misschien gebeurde het al wel eerder. Dat gevoel letterlijk en figuurlijk losgekoppeld te worden op het moment dat de boot het vaste land verlaat. De wind om je hoofd, die met al je zorgen aan de haal gaat waardoor je de spanningen als vanzelf voelt wegebben...

En ik bedacht me net dat het me eigenlijk niet zo goed lukt de juiste woorden aan dit gevoel te geven, tot ik dit gedicht tegenkwam; dit zegt alles!



En de foto's zijn uiteraard wel van mijn hand... dat dan weer wel *knipoog*.
En we hebben ook nog even, gaan dus nog meer cadeautjes uitpakken...


zondag 14 april 2019

Verhalen


'Welke dag is het?' Vroeg Poeh.
'Het is vandaag' piepte Knorretje.
...'Mijn lievelingsdag' zei Poeh.


Favoriet
Toch wel één van mijn favoriete quotes. Ik heb er zelfs een boekje van. Gekregen ooit van een lieve vriendin, in een toen behoorlijk lastig jaar, nu bijna tien jaar geleden. 'De positieve Poeh...', het opgewekte boekje. Och, ik heb er wat in gebladerd in die dagen. En ook nu laat ik de bladzijden door mijn vingers glijden en toveren mooie teksten weer een glimlach op mijn gezicht als ik lees: 'Maak tijd vrij om je lievelingsdingen te doen.' Of: 'Denk aan de dingen die er echt toe doen
..' Het lijkt zo simpel hè. En misschien is het dat ook wel. Want hoe donker, saai, verdrietig de dag ook is, er gebeurt altijd wel iets moois, valt altijd wel iets te lachen, is altijd wel een lichtpuntje, al is het nóg zo klein. Toch vergeet ik het regelmatig hoor, de dag mijn favoriet te maken. Tja, ik ben niet heel veel anders dan iedereen. Ook ik jakker zo nu en dan lekker door. Al dan niet op de automatische piloot. Neem vervolgens amper de tijd om een moment stil te staan en te genieten van de dag, van vandaag. En als ik dat wél doe -heel gek- krijg ik vaak de mooiste cadeautjes. Echt waar. 

Zo besloot ik dan ook eind maart om de hele maand april eens in de vertraging te gaan. Alles wat voelde als ballast overboord kiepen, zoals de 111 nieuwsbrieven waar ik me de afgelopen tijd voor had ingeschreven (je zal namelijk maar eens iets missen) en die iedere week mijn toch al niet lege mailbox vulden over 'in 1 week zakelijk leren tekenen', 'hoe je 2 x beter mediteert, '3 koolydraatarme snacks per dag', ' 4 tips voor dienend leiderschap', '5 redenen voor een carriéreswitch', 'In 6 stappen je dromen verwezenlijken', 'De 7 manieren om...', 'Op dag 8 ga je...' en 'De 9 tekens van ...' 

Nee, even niets meer van dat alles! Gewoon eens kijken wat dat oplevert. Gewoon doen met hetgeen er is, de alledaagse kleine dingen. En geloof mij, dat zijn er best veel! Trouwens best mindful, 111 keer op 'unsubscripe' klikken...

Verhalen
Ach ja, en zo heeft alles en iedereen een/zijn/haar eigen verhaal. De kleine dingen, de blijmakers op een heel gewone dag. Ik heb ze zelfs ooit een tijdje bijgehouden. Verhalen, groot, klein, uniek, die ik trouwens de afgelopen weken ook weer volop heb gezien en gehoord:
* tijdens mijn werk
* in mooie gesprekken met mensen die ik stapje voor stapje zie groeien, mooie keuzes zie maken
* tijdens bijzondere bijeenkomsten en trainingen van Samen Dementievriendelijk
* bij een speeddate tussen vrijwilligersorganisaties in de gemeente
* op een feestje bij vrienden (ze werd 50) onder het genot van huisgemaakte Spaanse tapas
* bij het concert van Frank Boeijen en Tedeschi Truckband met mijn lief
* in de kennismakingsgesprekken met mensen met beginnende dementie

* tijdens wandelend werkoverleggen
* op de nevenennichtendag, waar er altijd wel wat te vertellen, te luisteren, te eten, te drinken en
   te lachen valt
* terwijl ik lunchte met iemand die heel dicht bij mijn vriendin heeft gestaan; alweer 6 maanden
   geleden dat ze besloot dat het genoeg was...


Tja, hoeveel verhalen heeft zij wel niet verteld en gedeeld in de laatste paar jaar van haar leven? Ik heb ze niet geteld, maar het waren er vast meer dan 111... Zonder opsmuk, zonder 'mooimaak', authentiek, haar hart en gevoel volgend, zoals ze altijd zei, tot aan het laatst. En als ik soms dus twijfel, of het even kwijt ben, dan denk ik vaak aan haar en aan onze verhalen...

Positief
Geloof me, het is echt veel makkelijker om het negatieve te benoemen dan het mooie te zoeken en te focussen op de positieve dingen. Overigens zonder daarbij voorbij te gaan aan de minder leuke dingen. Uiteraard doe ik niet net alsof die er niet zijn. Natuurlijk niet, al deden we dat trouwens vroeger wel. Was zo'n beetje het stokpaardje bij ons thuis. 'Als je het er niet over hebt, is het er ook niet. ' En ook daar zit natuurlijk weer een heel verhaal achter...

Maar goed, i
k laaf me dus op dit moment -naast al mijn andere leuke bezigheden- aan een beetje lezen, meer de natuur in, me laten verrassen door wat er op mijn pad komt, af en toe wat tekenen e.d. omdat, 'Flow-quote': 'Van een rustiger tempo krijg je een positiever gevoel, en van dat positieve gevoel krijg je op de lange termijn meer energie...'. Joh, laat dat nou ook net de bedoeling zijn. En, de maand is nog maar net begonnen, dus ik ga nog even door. 'Volg ik mijn hart, want dat klopt' - zoals mijn lieve vriendin altijd zei. En dan weet ik dat ik over een tijdje best wel wéér een mooi verhaal te delen heb! 


zaterdag 9 maart 2019

Net even anders...

Net even anders... Wees nou eerlijk. Kijk maar naar het weer de afgelopen tijd. Toch verre van wat we gewend zijn? Als ik nu naar buiten kijk, zie ik de bomen met hun prachtige roze bloesemknoppen gebukt gaan onder de zware windstoten. De hagel en de regen klettert tegen de ramen. Niet normaal toch, er zou er een pak sneeuw moeten liggen. Althans, in mijn beleving. Het lijkt wel herfst in plaats van winter.

Net even anders... Hoe kwam ik daar nu ook alweer op? Ik schreef deze titel namelijk al een paar dagen geleden. Dat kan niet alleen maar met het weer te maken hebben gehad. Ach ja, ook ik ben zo af en toe wat vergeetachtig. Iets waar de hulpvragers die ik de afgelopen weken bezocht helaas meer dan wenselijk last van hebben.

Vorige week nog, bezocht ik een dame van 85 voor de tweede keer. Ongebruikelijk, net even anders. Ik had nu eenmaal het gevoel dat ik dat moest doen. Nu nog overigens, heb ik het gevoel dat ik haar niet moet loslaten. Vraag me maar niet om het uit te leggen, dat kan ik toch niet. Soms echter kan ik het ook heel goed hoor. Het loslaten. Al zeg ik ook eerlijk dat het loslaten van materiële zaken me makkelijker afgaat dan het loslaten van mensen. Want soms hè, zo af en toe, komt er iemand op je pad waarvan je weet dat het net even anders is. Misschien wel geheel tegen alle protocollen en spelregels in. Misschien wel juist omdat niets en niemand perfect is, alles vergankelijk is, zoals de Wabi-sabi filosofie (*klik hier*) zo mooi omschrijft. 

Vorige week las ik de column van David & Arjan in de zaterdagkrant. Ik lees ze niet altijd, die alleen 'toevallig' wel. Degenen die mij al iets langer kennen, weten dat ik geloof dat de dingen op je pad komen als het zo moet zijn :-). Ik geloof dus niet in toeval. En je kunt van alles vinden van die jongens, maar wat ik van ze lees, word ik vaak wel vrolijk van. Zo ook dus van dit stukje over 'Alles is imperfect en dat is juist zo mooi'. Ook staat er dat Wabi-sabi-ontwerpers weleens iets expres kapot gooien en de scherven met gouden lijm aan elkaar plakken, uit eerbied voor die barsten. En, dat als je maar lang genoeg ergens naar kijkt, je schoonheid ontdekt in alles! 

Tja, wees eerlijk, we lopen allemaal zo hier en daar wat barstjes op in ons leven. De een wellicht iets meer en groter dan de ander. Maar ontkomen doen we er niet aan. En misschien is dát het ook wel, bedenk ik me nu, wat zo goed bij me past en waar ik blij van word. Net even anders, de schoonheid van de imperfectie. Ik zie het mooie in al die barstjes bij anderen, wel of niet geplakt met gouden lijm... Misschien zijn sommige barsten ook wel gewoon niet (meer) te lijmen, wie zal het zeggen. En de vraag is of het erg is. Want hé, zoals Leonard Cohen ooit zong (en ook in de column wordt geciteerd): There's a crack in everything, that's where the light comes in... (*klik hier*)


zondag 24 februari 2019

Het 'joepie-joepie-gevoel'

Deze week hoorde ik een uitdrukking en dacht gelijk, die móét ik opschrijven, anders vergeet ik hem geheid. Ik moest er ook echt om lachen en werd er spontaan nog vrolijker van dan ik al was. Ik kende hem overigens niet, maar ja, dat zegt ook niet zoveel. Het was een collega's die het tegen me zei na een werkoverleg. Eerlijk is eerlijk, het was dan ook best wel een goed overleg, dat dan weer wel. Helemaal als je je bedenkt waar we gestart zijn, zo'n twee jaar geleden. Toen zag de (haar) wereld er tamelijk anders uit. Best gaaf dus om te horen wat ze zei: 'Het is er weer Heleen. Zo fijn. Lange tijd echt niet gevoeld, maar ik heb weer een onvervalst 'joepie-joepie-gevoel'... '

Voor mij een mooie afsluiting van de week, al was het dan nog geen vrijdag. Het was namelijk best een week met hier en daar een behoorlijke uitdaging. Nu ga ik die van nature niet zo heel snel uit de weg. Alleen kosten ze vaak behoorlijk wat meer energie en zo. Energie die ik gelukkig (terug)haal uit onder andere dit soort 'joepie-joepie-momenten'. En, bedacht ik me later, er bestaan natuurlijk legio van deze momenten. Misschien heb jij ze ook wel. Vandaag had ik er in ieder geval ook weer eentje. Zo'n ongekend en uniek 'joepie-joepie-gevoel'. Alleen misschien net een beetje anders dan anders.

Met dagen zoals deze bekruipt mij namelijk altijd een bepaald gevoel. Áls het al mooi weer is in het weekend, voel ik dan ook best een bepaalde druk. Ja, klopt, ik weet het. Het zal zich ergens in mijn vroege jeugd gemanifesteerd hebben, want mijn lieve moeder 'schopte' ons bij wijze van spreken bij de eerste zonnestraal naar buiten. Binnenblijven was geen optie.

Vandaag en gisteren dus ook volop de zon. Het is nagenoeg windstil en dus begint al bij het ontwaken dat stemmetje in mijn hoofd te schreeuwen dat ik naar buiten MOET. Hoppa, douchen, haren drogen, wandelschoenen aan en erop uit! En, owhwee als ik dat niet doe. Dan vind ik dus oprecht van alles van mezelf, want... lalalalala. Redenen om binnen te blijven, zijn er simpelweg niet. Nu vind ik dit fantastische weer natuurlijk ook geweldig hè, begrijp me goed. Alleen, ja sorry hoor, de gedachte dat ik me vandaag met al die andere, duizenden buitenluchtliefhebbers tegelijkertijd op onze fietspaden moet begeven, voorbij gesjeesd wordt op mijn niet-elektrische fiets door supersonische elektrieke tweewielliers, in de bossen loop te struinen waar ik om de haverklap bijna omver word gerend door al die enthousiaste viervoeters die door hun vriendelijke bosstruinende baasjes zijn losgelaten onder het mom van 'ach, moet een keertje kunnen, want zo vaak is het geen 13 graden in februari... of wil genieten van dat ene, unieke, stille klompenpad, inmiddels allang niet meer uniek en zeker op een dag als vandaag niet meer stil... Tja, daar krijg ik heel eerlijk nu eenmaal niet direct het 'joepie-joepie-gevoel' van.

Maar waarvan dan wel? Nou, ik gooi op een dag als vandaag tamelijk eenvoudig inmiddels mijn 'je-moet-je-schamen-dat-je-niet-bent-gaan-fietsen-of-wandelen-vandaag-gevoel, over de schutting. Een prachtige schutting overigens, tussen mij en de buren, die -net als ik- gewoon in alle rust genieten van hun eigen tuin. Want dat doe ik dus wel hè. Ik voel me op dit soort dagen nu eenmaal compleet gelukkig in mijn eigen achtertuin, waar mijn lief, tussen de voetbalwedstrijden door, relaxt een tafeltje in de lak zet. Ik eindelijk eens in alle rust de weekendkranten doorspit en geniet van een mooi verhaal. De poes verbaasd miauwt als ze haar eigen schaduw ontdekt. Een roodbosje even komt buurten en mij eigenwijs aankijkt op een takje van de net gesnoeide klimhortensia. Ik samen -als het tafeltje klaar is en de voetbal voorbij is- met mijn lief én een lekker drankje proost op het leven, onderwijl de week en alles daarin nog even de revue laat passeren, met als conclusie dat het al met al toch wel een mooie week was. Dat geeft mij misschien wel het ultieme 'joepie-joepie-gevoel'. 

En jullie? Waar werden jullie deze week echt blij van?

zaterdag 16 februari 2019

Alles zat erin



Ik kijk de groep rond en voel me enigszins verlegen. Zitten we echt met acht volwassenen in een kringetje op de grond? Ja. En ze lijken het nog leuk te vinden ook. Gespannen gezichten kijken mijn kant op. Ook ik zit in kleermakerszit, wat overigens nog best soepel ging ook. 

Ik ben de laatste vandaag, op eigen verzoek overigens. Best een beetje raar, want meestal wil ik graag als eerste, want 'dan ben je er maar vanaf hè.' Deze keer niet. Ik had juist heel erg het gevoel dat ik wilde afsluiten met ‘een verhaaltje’. Geen staande presentatie van mij dit keer, maar zittend, voorlezend, voor de groep, op de grond (mede mogelijk gemaakt door een geweldige trainster die haarfijn aanvoelde dat het precies paste).

Na mijn laatste zin blijft het even stil. Ik voel een balletje ergens mijn maagstreek inschieten en ik merk dat mijn blik naar de grond gaat… ‘O jee, zie je wel, niet goed…' Als ik echter weer opkijk, zie ik ontroering, hoor ik complimenten en voel ik een rode blos mijn wangen warm kleuren. Ik bedank de groep en zeg eerlijk dat ik tijdens hun presentaties eigenlijk best een beetje ging twijfelen. Moest ik toch de mijne dan ook niet op de 'reguliere' manier doen? Staand, uit het hoofd, omdat dat nu eenmaal zo hoort...? De trainster schiet in de lach -geweldig mens, zoals ik al zei- en haar reactie maakt dat ik die gedachte definitief overboord gooi. 'Nooit meer twijfelen Heleen. Je hebt iets te vertellen, een goed verhaal, vertrouw daarop. Dicht bij jezelf blijven, dan komt het altijd goed! 

Het waren twee mooie dagen, de training 'Train de trainer' van Samendementievriendelijk. Uit mijn comfortzone, in het diepe, met theater, samen spelen, presentaties geven. Alles kwam voorbij. Betrokkenheid, verwondering, onzekerheid, zorgzaamheid, boosheid, blijheid, bevlogenheid, verbazing, verdriet, passie, dromen, durven, doen; alles zat erin. Trouwens, net als in de rest van de afgelopen weken…

Alles mag er natuurlijk gewoon zijn. En niet alleen bij mij. Al leveren al die verschillende emoties en gevoelens soms ook hele andere spektakels op, waar ik zo nu en dan iets minder blij van word. Ach ja, zelfs dat hoort er bij. Gelukkig word ik dan op een zeker moment toch wel weer geïnspireerd door iets moois, zoals een weekendje 'ademen' bij de zee of een of andere mooie quote die ik dan ergens lees. Deze bleef wel hangen: ‘Het is belangrijk om problemen op te lossen in je leven, omdat je dan plezieriger kunt leven. Soms is een probleem (nog) niet op te lossen, omdat andere mensen goede oplossingen weigeren. In dat geval kan loslaten van het probleem voor jou persoonlijk de best mogelijke oplossing zijn. Vertel dan (zo mogelijk) aan de betrokkenen dat je het probleem los gaat laten en wie weet… Misschien wordt het probleem dan opnieuw overdacht en komen er nieuwe ideeën en mogelijkheden (bron: www.engelenkaartje).

Wat trouwens ook inspireerde, was door mijn lief worden meegenomen naar een leuke onewomanshow met de naam ‘Lef’. Want hoe stoer is het als je (vrouw van een hockeymaatje van mijn lief) ervan droomt een keer alleen op het podium te staan en voor 200 anderen jouw passies te delen, en die droom komt uit! 

Het was er allemaal, in de afgelopen weken. Het hoort er allemaal bij! En ik? Ik heb ervan geleerd en van genoten!