zondag 10 december 2017

Iets met december en anders dan anders

December, laatste maand, donkere dagen voor Kerst, sneeuw, prutweer, koud, vies, nat, somber, gezelligheid, lampjes, kaarsjes aan, witte wereld, sneeuwpret, kachel hoog, chocolademelk met slagroom, snert, stamppot... laat alle clichés er maar op los; het klopt.

Niettemin bekruipt me -als ik naar buiten kijk- een beetje het gevoel van ‘ieder jaar weer hetzelfde liedje’ ...
Ach, misschien komt het ook door wat er in korte tijd zo de revue passeerde. Er veel toch net weer anders ging dan ik droomde. Incidenten op het werk, want hé, 'de doelgroep wordt nu eenmaal zwaarder Heleen', zo hoor ik al geruime tijd. Feit is alleen dat die groep intussen zwaarder is, complexer ook, en ook groter. Helemaal in deze tijd van ‘t jaar als blijkt dat je een pandverbod krijgt, want er zijn nu eenmaal regels waar iedereen zich aan moet houden, ondanks de verslaving waar je mee kampt, de dubbele diagnose die je met je mee sjouwt en het feit dat je nergens anders terecht kunt. Tja, en wat doe je dan? Dan ga je bij het dichtstbijzijnde kantoor verhaal halen. Maakt niet uit wie je dan tegenover je hebt, je hebt namelijk niets (meer) te verliezen, je bent jezelf en de rest toch al kwijt...
En dus waren er veel en intensieve gesprekken. Werd nazorg verleend waar nodig en pasten we protocollen en afspraken aan om zo in ieder geval als eerste het gevoel van veiligheid te borgen. Opmerkelijk dan te ervaren hoe een ieder op geheel eigen wijze met de kwestie veiligheid omgaat; in mijn beleving nooit een punt van discussie. Bijzonder ook te zien hoe de één snel in actie komt richting oplossing en een ander juist zoekt naar de welbekende excuses...
Ach, zo leerde ik weer menig lesje en blijf ik het buitengewoon lastig vinden te zien wat (werk)druk en -stress kan doen bij anderen, zoekend naar wat mijn rol daarin kan of moet zijn… of juist niet.
Wat maakt nou dat we doen wat we doen? De werking van ons brein is uniek, dat is geen nieuws. Google op ‘Erik Scherder’, inmiddels de bekendste Nederlandse neuropsycholoog, en laat je verrassen!
Ons brein, net een computer; geef het een commando en hij doet het. Doe je dat niet, dan volgt hij het programma waarmee hij geprogrammeerd is. Als ik mijn brein dus geen opdracht geef, verandert er ook niets, doet het wat het ‘t beste kan; overleven en zorgen dat alles mij zo weinig mogelijk energie kost. Daar komt blijkbaar ook die natuurlijke weerstand voor verandering vandaan, heb ik me laten vertellen. Verandering betekent namelijk dat je aan de bak moet, het je energie kost en je misschien wel een risico loopt, omdat het anders gaat dan je gewend bent.

Er bestaat zelfs een mooie metafoor, over een bospad, en hoe veilig het soms is om op dat pad te blijven. Wil je echter naar die andere mooie plek, die met dat prachtige uitzicht, dan moet je een nieuw paadje maken. Moet je misschien wel bomen kappen, onkruid en takken opruimen. Best moeilijk soms, die eerste keer, als je je letterlijk een nieuwe weg baant door dat bos. De tweede keer dat je over dat pad loopt, gaat het daarentegen al een stuk makkelijker. Het nieuwe is eraf, het pad is schoon, krijgt zijn vorm en is al een stuk eenvoudiger te belopen, en de volgende keer en de keren erna, gaat het nog makkelijker, is het nieuwe pad mooi uitgesleten en loopt het zelfs lekkerder dan dat andere pad.

En zo werkt het dus ook in ons brein; in het begin kost het nieuwe je moeite, maar als je het maar vaak herhaalt, ontstaat er vanzelf een nieuw paadje, dat alsmaar sterker en sterker wordt en op het laatst zelfs makkelijker te volgen is dan het oude…

zondag 19 november 2017

De week van...

'Toeval kun je niet beïnvloeden, maar wat je toevalt wel.' 

Ach ja, soms hebben de heren van 365dagensuccesvol.nl best mooie uitspraken vind ik. Helemaal als je het afzet tegen een week die -in mijn beleving- bol stond van de toevalligheden. Of misschien dus wel eenvoudigweg allemaal dingen die me toevielen. Het gaat er ook feitelijk niet om of het toeval is of niet, maar of je er achteraf betekenis aan geeft, zoals zij zeggen: 'Als er iets onverwachts, toevalligs gebeurt, geef er dan een reden aan, volg het spoor'...

Best grappig als ik me bedenk dat ik ook juist dat gedaan heb deze week, nog voordat ik hun column had gelezen. Eigenlijk best toevallig, vind je niet?

Maandag, 11.00
Ook bij mij op het werk hebben we de opdracht om jaargesprekken te voeren; één keer per jaar een gesprek over 'hoe het (met je) gaat, wat er niet of goed gaat en misschien nog wel veel beter kan'. Nu doen wij niet aan de zgn. functioneringsgesprekken, er hangt ook niets aan vast of vanaf en dus voeren wij vanaf dit jaar ontwikkelgesprekken, voorzien van een POP-formulier. Voor degenen die het niet (meer) weten, het PersoonlijkOntwikkelingsPlan. Tja, wat zal ik ervan zeggen hè. Ik heb daar niet zoveel mee, zeker niet met dat laatste. Ik beken ook eerlijk dat ik het zo'n negen jaar geleden één keer op de voorgeschreven wijze heb gedaan, volgens het toen net geïmplementeerde 360-gradenfeedbackformulier. Daarna struinde ik al snel het internet af op zoek naar andere inspirerende manieren om dat verplichte gesprek net even anders te doen. Neemt niet weg dat ook ik vind dat het best goed is zo af en toe stil te staan bij wat je dromen en wensen zijn. Gelukkig spreek ik iedereen regelmatig tussendoor en hangt dat bij ons niet af van dat ene jaarlijkse gesprek. Ook maandag deed ik het dus net even anders. Was het toevallig een prachtig dag en hadden we al wandelend in het stukje bos vlakbij ons kantoor onverwacht weer een mooi en waardevol gesprek...

Dinsdag 08.00
Een agenda vol met afspraken, voelde bijna als 'gegoten in beton'. Echter door een onverwachte gebeurtenis verliep de dag net even anders en resoneert hij bij velen nog wel even na...

Woensdag 09.00
Soms heb je van die dag dagen, zo eentje waar ik van 'aanga', mijn bed voor uitkom. Zo gaaf weer een nieuwe vrijwilliger voor ons maatjesproject dementie te verwelkomen. En hoe vaak komt het voor, toevallig een oud-directeur van een zorginstelling voor mensen met dementie...

Donderdag 09.30
'Mag ik bij jullie aan tafel komen zitten om mijn koffie op te drinken?' Onverwacht was ze toch aanwezig op het uitverkochte praktijkgerichte congres 'Zelfsturende teams, dé praktijk', in Ede. Ze had eerst niet willen komen, maar was toch nieuwsgierig. Misschien hoorde ze toch weer nieuwe dingen, én 'soms is het ook goed voor je netwerk, nietwaar'? De verrasssing was dan ook groot, toevallig bleken we dezelfde inspirerende mensen te kennen, tegen dezelfde dingen aan te lopen en breng ik binnenkort een werkbezoek aan haar met een aantal collega's...

Vrijdag 12.30
Een dag zonder afspraken, in principe. Je kent ze wel, zo'n dag waarin je alle klussen wilt afwerken die zijn blijven liggen door al die onverwachte toevalligheden die je tegenkwam in de voorgaande dagen. Maar dus ook even de tijd om toch onverwacht dat werkoverleg te hebben, lastige thema's te bespreken door het simpel te houden, goed te luisteren, geen advies te geven maar wel aan te geven dat je er verschillend over mag denken, we elkaars fouten opvangen, afspreekt wat we gaan doen en wie daarvoor verantwoordelijk is en iedereen met een goed gevoel zijn/haar weg vervolgt...

Zaterdag 13.30
'Maar wat nou als jij dat toverstokje had?' vroeg ik gisterenmiddag aan mijn vriendin, nadat ze verrassend wakker was na haar 'afterlunchnap'. Toevalligerwijs kregen we het over toveren toen ze vertelde dat ze het toch wel jammer vond: 'dat jullie er allemaal eentje hebben... zo eentje, een man... die wil ik ook wel'. Toen ik even doorvroeg wie dan bijvoorbeeld zijn vieze onderbroeken en sokken ging wassen, keek ze me met een grote glimlach en een paar ondeugende ogen aan en zei: 'ikke niet, kan ik niet...'. 'Dus, wat zou jij dan als eerste willen toveren als jij dat stokje had?' Haar antwoord weer zo typerend voor wie ze is: 'ik zou toveren dat iedereen goed in z'n velletje zit...'. Op mijn: 'Dat is lief, dus je tovert niet eens iets voor jezelf?' volgde: 'nee, dom hè (en een schaterlach).
En zo was ook gisteren -ondanks dat ik me best zorgen maak om haar lichamelijke gesteldheid- weer onverwacht een gezellig en vrolijk samenzijn.

Zondag 07.00
Het is nog vroeg. De koffie smaakt en Mies ligt stilletje te soezen naast me op de bank. Ik bedenk me dat ik me ook vandaag simpelweg laat verrassen door alle toevalligheden die vandaag onverwacht op mijn pad komen en zo de 'niet-voorbestemde dingen alsnog een bestemming kan geven*'... 


*bron: 365dagensuccesvol.nl


zondag 12 november 2017

Als het beestje...




'Gewoon zitten en aan de gang gaan.' Een uitspraak van Aaf Brandt Corstius. Ik weet niet eens meer waar ik hem las. Maar waar is hij wel, althans voor mij. Als ik moet wachten op inspiratie, komt er vaak niets. Als ik gewoon ga zitten, beginnen mijn vingers automatisch te bewegen en verschijnen de letters als vanzelf op mijn beeldscherm.

Ook vandaag mis ik de inspiratie. Hoor ik wel de hele week al flarden van woorden in mijn hoofd. Komen snippers van zinnen steeds voorbij en denk ik, goh, misschien is het wel tijd dat ik dat eens opschrijf. Gewoon wat ik erbij voel, wat het met mij doet en zo... het woord 'mantelzorger'; ik kan er namelijk nog steeds niet echt aan wennen.

Als ik zoek naar een passend synoniem, kom ik ook niet verder. Kun je nagaan, denk ik dan, dat is dus niet te vinden. En ook ik weet geen betere benaming hoor, die in mijn beleving beter aansluit bij de definitie. De vraag is dus misschien wel, is het wel te benoemen?

Het SCP(Sociaal Cultureel Planbureau)
definieert het in ieder geval als volgt: Mantelzorg is alle hulp aan een hulpbehoevende door iemand uit diens directe sociale omgeving. Mantelzorgers zijn dus mensen die langdurig en onbetaald zorgen voor een chronisch zieke, gehandicapte of hulpbehoevende persoon uit hun omgeving. Dit kan een partner, ouder of kind zijn, maar ook een ander familielid, vriend of kennis.

En dus voel ik me geen echte mantelzorger, sorry. Wat overigens niet wegneemt dat het geweldig voelt als hetgeen je doet, gewaardeerd wordt. Hoe blij verrast ik dan ook was vrijdagmiddag toen ik bij thuiskomst een schitterend boeket bloemen vond van de familie van mijn vriendin, in het kader van 'mantelzorgdag'. Maar ook dat ik iedere keer weer geraakt ben als ik van mijn vriendin een cadeautje en een lieve kaart krijg, wetende dat dat met alle liefde en zorg gedaan is.

Maar ja, en ik benoem het maar gewoon, ik voel me er dan ook altijd een beetje ongemakkelijk bij. Ik vind namelijk zelf niet dat ik mantelzorg. Ik verkeer namelijk in de luxe positie dat ik dit kan doen, omdat ik bijvoorbeeld geen gezin met kinderen heb te verzorgen; een beslissing die ik overigens lang geleden door omstandigheden toen nam, waar ik trouwens nooit een seconde spijt van heb gehad, mocht iemand daar nog aan twijfelen. Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat ik 'iets anders' te doen heb in het leven, al wist toen natuurlijk nog niet wat...

Mantelzorg overkomt je, daar kies je niet voor, zoals een moeder laatst vertelde toen ze sprak over de zorg en constante begeleiding die haar zoon nodig heeft: 'Alles wat ik doe en regel dat doe ik automatisch, omdat ik zijn moeder ben. Dat doe je gewoon als moeder!'


Wat ik echter doe voor mijn lieve vriendin, doe ik vrijwillig, heb ik zelf voor gekozen. En ja, natuurlijk, ook alles wat ik doe en regel, doe ik automatisch, is voor mij gewoon, omdat we al 35 jaar vriendinnen zijn. Maar toch, het voelt voor mij niet als 'mantelzorg'. We zijn vriendinnen en vanuit die band doe ik wat ik doe en hoop ik eveneens op een positieve manier een verschil te kunnen maken. Allereerst natuurlijk voor haar, maar daarnaast ook voor haar omgeving en misschien wel ver daarbuiten; anderen inspireren -waar mogelijk- dat ook te doen, op eigen wijze en naar eigen kunnen. Ik ken namelijk maar weinig dingen die mij zoveel voldoening geven als het helpen van iemand. Schijnt ook iets te maken te hebben met het stofje 'oxytocine' dat vrijkomt in je hersenen en zorgt voor het gevoel van vertrouwen, waardering en verbondenheid! 

Los van mijn werk, anderen inspireren het verschil te maken door bijv. de manier waarop we allemaal samenwerken, gebruik te maken van hun talenten, is mijn doel dus ook -het liefste iedere dag- iemand te helpen zonder daar iets voor terug te verwachten. Gewoon omdat het goed voelt en omdat ik daar blij van word; daar kom ik in ieder geval mijn bed voor uit!


En ach, aan de andere kant, wat maakt het uit hoe iemand het noemt. Mijn moeder zou nu dan ook beslist gezegd hebben: 'Als het beestje maar een naam heeft lieve schat, doe vooral maar gewoon je ding... .' En eigenlijk ben ik dat roerend met haar eens en tegelijkertijd eveneens benieuwd: Waar kom jij eigenlijk je bed voor uit en waarom?


... en zoals jullie weten, plaats ik niet zo heel vaak dit soort foto's
maar deze zegt voor mij alles...gemaakt tijdens een klein feestje *klik hier*

zondag 29 oktober 2017

Op een dag als vandaag...


Hé die ma,

Hoe is het nou? 

Ik zou het stiekem best aan je willen vragen. Kort om het hoekje gluren, effe checken hoe het met je is daar boven. Weer eventjes aanschuiven aan jouw eettafel. Puzzelboekje, agenda en pen links naast je op een stapeltje. Kop koffie verkeerd en iets lekkers erbij. Juist op een dag als vandaag, omdat we op deze dag altijd je geboortedag vierden...

Vanzelfsprekend zouden we een bloemetje voor je meenemen, zo'n prachtig goud, geel, oranjekleurig herfstboeket of een mooie bolchrysant voor buiten. En natuurlijk zou jij zeggen: 'Maar dat had toch helemaal niet gehoeven lieve kienders', terwijl je het stilletjes toch wel kon waarderen, zeker op een dag als vandaag.

Hebben ze eigenlijk eettafels boven ma? Het zal toch wel. Naja, ik kan ook gewoon even neerploffen op een wolkje naast je hoor en vertellen wat er de afgelopen tijd allemaal is gebeurd, wat me zoal bezighoudt. Want dat is feitelijk wat ik zo graag nog een keer zou willen doen; gewoon een tijdje met je kletsen. Helemaal op een dag als vandaag...

Ik zou je vertellen dat het bonuskind zijn rijbewijs heeft gehaald, in één keer. Gaaf hè! En, o ja, dat we bezig zijn de kamer te veranderen en dan zou ik toch vragen wat je daarvan vindt. Hoewel je nooit schroomde om frank en vrij je mening te verkondigen, er niet altijd de reactie kwam die ik misschien verwachtte, mis ik jouw mening zo af en toe best. Ik denk vaak aan hoe jij zou reageren als er weer eens iets vreemd, raars, liefs, geinigs, ergs, verdrietigs of belachelijks gebeurt. En geloof me lieve ma, daar was de laatste paar dagen en weken toch wel weer met enige regelmaat sprake van. 

Ook zou ik je verslag uitbrengen over die presentatie die ik moest geven, afgelopen woensdag. Dat die goed ging en zo, al was ik -net als mijn 14 medestudenten-best een beetje nerveus. En hoe ik me had voorgenomen te vragen of ik als eerste mocht aftrappen, wetende dat ik anders alleen maar nerveuzer zou worden. Ik had dat ook opgeschreven, 2 weken geleden, toen ik het een en ander aan het uitwerken was. Ik trok dan volgens mij ook wit weg toen ik één van de docenten hoorde zeggen: 'We hebben een lijst met namen en gaan dus in willekeurige volgorde het rijtje af.' De moed zonk me bijna in mijn schoenen toen ik echter hoorde: 'En dus Helena, wil jij beginnen....?' Ach ja, toeval bestaat niet hè. En owh ja, eerste module geslaagd, met een 7,5. Ik ben er blij mee.

A
llicht zou ik je in geuren en kleuren mijn avontuur met dat schaap beschrijven en wat een te gekke ervaring dat was. Stiekempjes hoop ik natuurlijk dat je het gezien hebt, hoe ik 's ochtends om een uurtje 8, nog niet helemaal licht, het zeiknatte weiland in banjerde en een schaap dat op z'n rug lag weer op z'n vier poten zette. En dat ik 'toevallig' een paar dagen eerder op Facebook had gelezen hoe dat moest. Tja, weer zo'n 'toevalligheidje' waar we beiden al nooit in geloofden, al heb je natuurlijk geen flauw idee wat Facebook is, bedenk ik me nu. Toch zou je ook dat best leuk hebben gevonden ma. Hadden we foto's van familie en vrienden kunnen kijken, samen, aan jouw eettafel...

Maar, lieve ma. Ik zou je eveneens vertellen hoe hard ik moest lachen vrijdagmiddag om iets dat ik hoorde op de radio in de auto op weg naar huis. Ik heb het nota bene zelfs ingesproken op mijn voicerecorder (uiteraard stilstaand voor het stoplicht), omdat ik het te grappig vond. Ik wilde deze absoluut niet vergeten en bedacht me tegelijkertijd wat jij hiervan gezegd zou hebben? Het ging erom dat iemand verkondigde dat kinderen op 4 jarige leeftijd filosofie zouden moeten krijgen, want -en nu komt ie- dan zouden ze kunnen meepraten over waarom een stoel vier stoelpoten heeft... Tja, wat zal ik ervan zeggen. Ik vraag me af wat dàt mijn generatie en die daarna zou hebben opgeleverd? Of dat daadwerkelijk verschil zou hebben gemaakt? Of iedereen dan wel de skills en het lef zou hebben om in lastige situaties zuiver te blijven acteren in plaats van te gaan liegen en te bedriegen...? Zo maar wat vragen ma, waarop ik uiteraard geen antwoord verwacht, ook niet op een dag als vandaag.

Ach, en ook op een dag als vandaag, lieve ma, hebben we dat hoekje en die wolk eigenlijk helemaal niet nodig hè. Er zou bovendien toch veel te weinig tijd zijn voor al die andere mooie verhalen die ik nog zo graag met je zou willen delen. Dat ik je oudste zus en nicht laatst nog heb gezien en hoe bijzonder dat was. Dat Serge en ik binnenkort alweer 8 jaar gelukkig getrouwd zijn en wat we dan gaan doen en zo kan ik nog wel even doorgaan...

Zeker op een dag als vandaag ma weet ik dat ons lijntje er toch wel is. Is het niet in de auto, op weg naar huis, dan is het wel 's avonds als ik net voor het slapen gaan jouw ring van mijn vinger schuif en op mijn nachtkastje leg. Maar ook ben je er steeds vaker in de ochtend, als ik in alle rust, stilletjes de dag begin... zo ook vandaag, op deze toch net iets bijzondere dag...



woensdag 18 oktober 2017

Momentopname...


De dag waarvan ik wist...
maar stiekem hoopte
dat hij er even
nog niet zou zijn

De dag waarvan ik wist...
maar stilletjes wenste
dat als hij kwam
ik voorbereid zou zijn

De dag waarvan ik hoopte
maar wist dat hij zou komen
die dag die was er
zo maar, plotseling

De dag waarop ik dacht
ik hoop dat ik zal weten
hoe het dan is
jij deed gewoon jouw ding

De dag die ik verwachtte
en waarvan ik zeker wist 
't is echt niet te voorkomen
en zachtjes 'wie ben jij ook weer?'
sluimerend bleef hangen
in de lucht

Die dag bleek ook gewoon
net als al die andere
te zijn
in dat moment
en bij 't noemen van mijn naam
je stevig door liet klinken

'ja, dát weet ik wel,
'k weet echt wel wie je bent..'


 En even later
een dag of drie
de mist weer weg
ander moment

lopen we samen
langs het water
laat jij weer stralend zien
wie je nog steeds bent...

zondag 8 oktober 2017

Tegen beter weten in

Zondag, twijfelend zit ik al een tijdje aan de eettafel. Staar naar mijn scherm en lees nog eens terug wat ik twee weken geleden schreef. Ik deed dat overigens om een uurtje of twee uur 's nachts; het hield me wakker.
Achteraf gezien absurd, dat ik juist daardoor niet kon slapen. Zeker als je het afzet tegen al die andere zaken die me wakker houden de laatste tijd.

Kippenvel kreeg ik vrijdag toen ik langs de leeggepompte vijver in Huis ter Heide reed en moest afremmen voor het stoplicht. Ik stond stil en bedacht me dat het net leek op een foute filmset; RTL4 camera's, mannen in zwart-gele overal, ME-busjes, sjofels, zwarte schermen.
Als het licht op groen springt, lijken de auto's voor me zich langzamer dan anders in beweging te zetten. Alsof we allemaal in gedachten heel eventjes bij haar zijn. Langzaam gaat mijn blik nog een keer naar links, een stille wens, misschien wel tegen beter weten in.

Zondag, ik kruid het stoofvlees voor vanavond met peper en zout, een kruidnageltje, beetje kaneel, rodewijnazijn, een aangebakken uitje en een knoflook en laat de boter bruin smelten. De piepers en de rode kool komen later wel...

En zo spelen er nog wel meer van 'die dingen', zorgen en vragen van en over mezelf, mensen dichtbij en iets verder weg. Het maakt me soms verdrietig, maakt dat ik het zo nu en dan ook domweg niet weet, al weet ik dat luisteren met mijn hoofd en hart genoeg is; mee hopen en bidden, mogelijk tegen beter weten in.

Zondag, ontbijt met een eitje, jus d'orange uit een pak en een met liefde gemaakte cappuccino. Het huis geurt naar herfst; verwarming aan en het vlees, uiteraard afgeblust met een scheutje rode wijn, hoor ik zachtjes pruttelen op het fornuis. Nog genoeg te doen, te lezen, te delen, maar dat komt later wel...

Mijn gedachten dwalen weer af. Verschillende scenario's komen voorbij, met daarin diegenen die me lief zijn als hoofdrolspelers. Ik lees nog een keer het mailtje dat zo'n indruk maakte en ik vraag me stilletjes af wat sommigen mensen drijft, bezielt of simpelweg op de been houdt, wellicht tegen beter weten in.

Zondag, en net als op de meeste zondagen vult ons huis zich langzaam met muziek die stilte niet zo zwaar laat wegen. Kranten worden uitgeplozen, de kat probeert stiekem de lekkerste schoot te vinden en ik bedenk me dat de wasmachine eigenlijk al een uur of wat had kunnen draaien, omdat ik toch al even wakker ben, maar ach, ook dat komt later wel...


Ik denk aan gisteren, aan mijn vriendin, hoe we genoten van haring en knakworst, voornamelijk in stilte, omdat je merkt dat ze steeds meer uit het leven groeit, zo moe is. Als ik haar strijkend gadesla, terwijl ik nieuwe kleren voorzie van haar naamlabel, dommelt ze in een diepe slaap om ruim een uur later verward uit te ontwaken; het duurt weer even voor ze me werkelijk ziet, weet dat ik er ben. En natuurlijk maak ik me zorgen, doe ik een zoveelste poging me zo min mogelijk te ergeren aan zorgprotocollen, -wetten en -regels en wens ik, hoop ik, voor haar... tegen beter weten in!



zondag 10 september 2017

Alles doet er toe...

Vorig jaar danste je nog...



"Mag ik je wat vragen?
Heleen hè...?"

Ik 'hmmhmm' bevestigend
een diepe zucht 
wat je wilde vragen
blijft stilletjes achterwege

Vragende ogen
angstige blik
Bang
dat je 't niet meer weet,
mijn naam misschien vergeet?

Jouw hand reikt naar de mijne
gezicht omhoog, je lacht
zoekt, voelt, verbindt
blij dat je me nog altijd vindt

"Mag ik je wat vragen?
Helena hè?
Wat nou als...?
kan 't zo moeilijk verwoorden
weet ook niet zo goed
of ze het wel hoorden"

"Maar, blijf je, echt?
Komen ook?
Straks nog?
Als je weggaat...?"

"Mag ik je wat vragen...?"


Zo komen er steeds meer
flinters en flarden
 
hier en daar een geweldig volzin
schieten we geregeld in de lach
hebben we door al jouw vragen
de meest
bijzondere gesprekken
beleven we keer op keer
de meest mooie momenten

en geef je niet op
samen te zoeken
naar waar je me bewaart

want