Gelukkig nieuw jaar

 

maar drie woordjes

gezegd

gemeend
gewenst
met liefde
op veel manieren

glimlach

gezien
 gegeven

met hoop
met grote kracht
gezondheid

geruisloos
gedragen

weer gevonden
in iedere dag
goud
gevoeld
geraakt
net genoeg
niet om gevraagd
gekregen
gehouden
geloven
elke dag
meer dan klein
groot
geluk
mijn wens
voor jou
en voor mij

IJskoffie

Het was ergens in augustus dat ik met haar in gesprek raakte. Een trouwe bezoekster van ons mantelzorgcafé, iedere 2^e vrijdag van de maand. 
In de pauze boog ze zich iets naar me toe en fluisterde dat ze eigenlijk vond dat ze er niet echt thuis hoorde. Ze was immers geen mantelzorger meer, vond ze. Zo had ze zichzelf ook nooit genoemd. Misschien ook wel nooit zo gezien zelfs. Ook vertelde ze dat ze vond dat er soms best wel een beetje geklaagd werd in de groep. Dat vond ze lastig. En juist daarom liet ze zich af en toe toch horen, zei ze, om anderen te laten zien dat er ook nog dingen wél konden. Dat er altijd iets mogelijk bleef, hoe klein ook. 

Tja, iets in haar doen en laten, haar kleine verschijning, guitige ogen en licht Indisch accent, raakte me.

Haar man woonde inmiddels niet meer thuis. Maar, hij had het goed waar hij nu woonde, verzekerde ze me. Al miste ze hem wel hoor. Ze ging nog steeds een paar keer per week naar hem toe en dan aten ze samen. En, tot voor kort nam ze hem nog mee naar het dorp, in de rolstoel. Dan zaten ze samen op het terras bij Job’s koffiekamer; alle twee met een eigen ijskoffie. Maar dat ging niet meer vertelde ze. Ze had de kracht niet meer om zijn rolstoel te duwen. En nee, vrijwilligers waren er ook niet. Ze keek even weg, haalde adem en zei toen zacht: "En ik gun het hem zo hè… en mezelf ook hoor… misschien nog een keertje zo’n heerlijke ijskoffie in het najaarszonnetje. Daar geniet hij zó van…"

Mijn hoofd draaide intussen op volle toeren en ik vroeg haar of ik met haar vraag aan de slag mocht. Ze glimlachte en bijna verlegen antwoordde ze: ‘Weet je het zeker? Ik zeg het niet om zielig te doen hè.”

Een kleine maand later, tijdens onze mantelzorgconferentie, maakte ze kennis met een lieve vriendin van me. Toen ze haar wens uitsprak, wist ik al dat juist zij degene was die dit kon en zou willen doen. Sportief, lief, gewend aan lange(ere) wandelingen én ervaring met Parkinson en dementie. Het klopte gewoon. En zo gebeurde het. Iets kleins. Iets simpels. Een match made in heaven...

Vandaag vierden we zijn leven en namen we afscheid van hem.
Toen we de kapel binnenkwamen, kregen we een hele dikke en liefdevolle knuffel van haar. En het eerste wat ze zei toen ze me vastpakte: "Toch nog één keer gelukt hè… en wat is het een mooie herinnering. Dank je wel en zo fijn dat jullie er zijn."

Ach ja, en zo is soms zoiets kleins precies groot genoeg!

De donkere dagen...

Een paar keer per week denk ik, 'Jaaa, daar schrijf ik een verhaaltje over...' en dan gewoon niet doen. Maf toch (of toch niet). Er valt namelijk zo veel te vertellen. Ik kan een boek schrijven, of drie. Maar ja, ook dat roeptoeter ik al een paar jaar haha. Naja, wie weet hè. Is het me ooit gegund - of gun ik het mezelf - om dat te doen.

En zo, tegen het einde van het jaar, ga ik ook niet al die verhalen ineens wél vertellen. Althans, niet hier. Zou ik dat wel doen, wordt dit blog simpelweg te lang. Maar goed, gisteren 40, vandaag nog 39 dagen tot en met 31 december en dus Advent. Heerlijk hoor, ik houd van rituelen en tradities.

Dus, ach ja, vandaag gewoon een klein verhaaltje over iets dat afgelopen week op mijn pad kwam. Het principe kende ik, alleen nu had het ineens ook een naam én gezicht. Een traditie die overwaaide uit het hoge Noorden (Scandinavië): Wichtelen met Bjarne het wichelmannetje. In het kort komt het erop neer dat je voor een beetje licht en warmte zorgt in je omgeving door bijv. een kleine attentie, in welke vorm dan ook, zonder dat de ander weet dat jij het gedaan hebt. Nou, volgens mij kunnen we daar in deze rare tijden allemaal wel iets van gebruiken.

Wichtelen dus, een tijdloze traditie van vriendelijkheid. Daar zeg ik in ieder geval volmondig 'Ja' tegen. En laat nu die donkere dagen voor Kerst maar komen!

Als hebben komt...

 

"Als hadden komt, is hebben weg... "

Eén van haar vele gevleugelde uitspraken.

En hoe waar is toch deze. 

17 jaar is 'hebben' weg, is zij weg.

Het besef van 'nooit meer'
zeilt regelmatig zo maar de hoek om.
Vaak juist op die momenten...

17 jaar zonder haar
mijn eigenwijze, lieve, stoere moeder

Nooit meer is voor altijd zonder haar glimlach

Nooit meer is voor altijd zonder haar guitige blik

Nooit meer is voor altijd zonder haar scherpe tong

Nooit meer is voor altijd
zonder haar soms ongepaste grappen
(waar ze zelf het hardst om lachte)

Nooit meer is voor altijd zonder kopje thee met melk

Nooit meer is voor altijd zonder antwoord op mijn vragen
Nooit meer is voor altijd zonder zoveel nooit meer
Nooit meer is voor altijd verleden tijd

Nooit meer is eigenlijk veelstelang.

Hart & Hoop

De foto en tekst staan los van elkaar, maar misschien ook wel niet. Ik maakte hem afgelopen vrijdag, terwijl ik wachtte op mijn lief.
Toen ik hem maakte, dacht ik aan een tekst die ik een tijdje geleden las van Sinan Can, journalist en filmaker. Een tekst geschreven
naar aanleiding van een hele andere foto, eentje met Elon M., waar nogal veel om te doen was in de media.

Een tekst die voor mijn gevoel geschreven is vanuit het hart,  alles te maken heeft mét het hart en hoe belangrijk het is ook jouw hart gezond te houden, in álle opzichten...

Sinan Can: Ik geef toe: het zijn sombere tijden. En ja, ook ik somber zo nu en dan. Ik maak me zorgen. Waar gaan we heen? Wat staat ons te wachten? Maar ik denk dat dat menselijk is. Velen die voor ons leefden, maakten zich dezelfde zorgen. Ook zij keken naar de toekomst met een mengeling van angst en hoop. En ja, we staan voor enorme uitdagingen. Maar misschien is niet wanhopen op zichzelf wel de grootste uitdaging van allemaal.

Het is makkelijk gezegd, dat weet ik. Maar wat als we het niet voor onszelf doen? Wat als we het doen voor elkaar, voor onze omgeving? Het leven is een cyclus. Dingen herhalen zich, telkens weer, in andere tijden, op andere plekken, met andere mensen en onder andere omstandigheden. Maar het patroon blijft. Het is de rode draad die niet breekt. Dat is het leven. En voor je het doorhebt, is het voorbij. Daarom is tijd zo kostbaar. Tijd kun je niet stilzetten, niet vasthouden, niet stoppen. Het glipt door je vingers.

Misschien is dat waarom ik van tijd tot tijd de woorden van Virginia Woolf erbij pak. Ze schreef ooit:

“Wat er ook gebeurt, blijf leven. Sterf niet voordat je dood bent. Verlies jezelf niet, verlies je hoop niet, verlies je richting niet.
Blijf leven, in jezelf, met elke cel van je lichaam, met elke vezel van je huid.
Blijf leven: leer, studeer, denk, lees, bouw, ontdek, creëer, spreek, schrijf, droom, ontwerp.
Blijf leven, blijf leven in jezelf, blijf leven buiten jezelf. Vul jezelf met de kleuren van de wereld, vul jezelf met vrede, vul jezelf met hoop.
Blijf leven met vreugde.
Er is maar één ding dat je niet mag verspillen in het leven, en dat is het leven zelf.”

Misschien is dat de les. Niet de zorgen laten overwinnen, maar kiezen voor leven. Voor hoop. Voor elkaar. Want uiteindelijk is dat waar het leven om draait.

Woorden die mij hoop geven, die ik in mijn hoofd wil prenten, aan de muur wil hangen, zodat ik ze iedere dag kan lezen én simpelweg te mooi om voor mezelf te houden. Deze deel ik dan ook dus graag met jullie, gewoon op deze mooie zondag, die weer prachtig begon en nog veel meer moois in petto heeft...

Tussen Kerst en Oud & Nieuw

 

Tussen Kerst en Oud & Nieuw

Tussen het vallen van licht en het rijzen van tijd,

zweeft een stille adem, een pauze vol belofte.

Het oude jaar, een fluistering, vervliegt,

terwijl het nieuwe zich hult in sluier van mysterie.

Hoop ontkiemt in de winterkou,

zoals sneeuwklokjes dromen van de lente.

Een dans begint, teder en traag,

tussen wat was en wat worden zal.

Liefde weeft haar onzichtbare draad,

langs scheuren in het hart,

langs dromen die nog wachten,

langs de stilte die verbinding ademt.

Beweging roept, als een zachte storm,

en nodigt ons uit om te breken en te bouwen,

om los te laten wat zwaar is,

en te omarmen wat licht maakt.

De wereld danst in het ritme van hoop,

onder de sterren, in het eeuwige spel.

Wij, reizigers van het moment,

vinden onszelf in het midden van alles.

Dus dans met mij,

tussen gisteren en morgen,

waar nu de enige waarheid is.

Laat onze stappen sporen achterlaten

van liefde, van licht, van leven.

Bron: Dansklooster PS ik vond hem te mooi om voor mezelf te houden...

 

"Geen mens is zo aanwezig als de persoon die wordt gemist." 

Best bijzonder dat ik deze tekst nu weer tegenkwam. Juist op het moment dat ik gemis als een zachte streling langs mijn wang voelde. 

Ik was bezig met het avondeten. Deed de koelkast-koude stoofpeertjes over in een ander schaaltje. Pakte het op om... Tja, waarom eigenlijk? In een flits zag ik mijn moeder in onze oude keuken zo'n zelfde schaaltje op het zwarte kacheltje naast het fornuis zetten en hoorde: 'Dan kan de kou er alvast uittrekken...' Ach ja, heel even weer dat bekende golfje gemis.

Glimlachend zette ik het schaaltje weer neer, naast onze zwarte keramische kookplaat. Nog tijd genoeg om de kou eruit te krijgen. 

Nog tijd genoeg om herinneringen de revue te laten passeren terwijl ik verder ging met de voorbereiding van het avondeten, de dag voor haar geboortedag, vandaag 29 oktober, exact 95 jaar geleden.