Weer

Weer

Ja, gezellig, laten we het weer eens over het weer hebben… maar we kunnen het ook niet doen. Er helpt namelijk toch ‘geen lieve moeder aan’, zou mijn lieve moeder zeggen. Grappige uitdrukking eigenlijk, als je bedenkt dat deze zelfs in het Latijn bestaat (moest ik ook even opzoeken hoor). In het boek Proverbia Communia (Latijn voor ‘algemene spreekwoorden’) uit 1495 staat: 'Daer en es gheen liefmoederen aen', met als toelichting de Latijnse spreuk: ‘Non dic care pater quia non parcit neque mater’. Voor diegene die het graag wil weten, het betekent zoiets als: ‘Zeg niet lieve vader, want hij ontziet je niet, net zomin als je moeder’. In latere eeuwen kwamen overigens weleens varianten voor als: ‘Er was geen lieve vaderen of moederen aan.’ Inmiddels zijn echter de vaders uit de uitdrukking verdwenen. Waarschijnlijk omdat men dacht dat moeders eerder bezweken voor vleierij dan vaders... tja, wat zal ik zeggen. Ook is het mogelijk dat het belangrijker was om je moeder te vleien dan je vader, omdat kinderen vroeger meer met hun moeder dan met hun vader te maken hadden (bron: Taaladvies).

Bij ons thuis was het in ieder geval wel zo. Mijn moeder was er nagenoeg altijd. Mijn vader bij het avondeten, daarna slapend op de bank en uiteraard op zondag, want zaterdag was de voetbal... Vleierij was dan ook niet echt aan hem besteed… of echt niet. Werd later overigens wel omgedraaid, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Kantoor
Op mijn werkplek was het trouwens de afgelopen tijd nog best uit te houden. Hoewel ook daarover de meningen uiteenlopen en er op kantoor al jaar en dag steen en been geklaagd wordt over de klimaatbeheersing. En, ach ja, ook weer niet geheel (of geheel niet) onterecht. Zeker met betrekking tot de werkplekken aan de voorkant met ramen zonder zonwering en de hele dag die prachtige koperen ploert erop. Helaas, maar dan houden witte lamellen én het 'warmtewerend glas' waar de verhuurder zo fier op is, temperaturen zoals afgelopen week echt niet tegen. Tot midden vorige week ging het nog wel aardig. Daarna was het ook bij ons niet meer koel te krijgen. En hadden we vorig jaar nog voor een klein kapitaaltje elektrische staande waaiers aangeschaft (en netjes opgeborgen na de zomer), moesten we dit jaar toch echt nog even rap een aantal nieuwe aanschaffen; de dozen waren er nog wel... en zo blijf ik me iedere keer weer verbazen...

Thuis
Zelf was ik donderdag thuis aan het werk, met als fijne bijkomstigheid een relatief koele werkplek waar het redelijk toeven was. Het scheelt enorm als je alle ramen dicht houdt en verduistert tijdens dit soort warme dagen. En, eerlijk is eerlijk, aan het einde van de dag een duik in ons fijne zwembadje, was dan toch ook wel heel erg fijn. De nieuwe pomp liet eerst een paar dagen op zich wachten, ondanks een driedubbele check van de website door mijn lief, maar het was het wachten waard; 'Octopus (het buurzwembad) zou er jaloers op zijn...'. Mijn lief heeft het er zelfs over om een metertje of wat groter te gaan volgend jaar. Naja, aan de pomp zal het in ieder geval niet liggen. En ach, we hebben nog even om erover na te denken nietwaar. Ik zag overigens net alweer ergens code geel voorbijkomen met het bericht: 'Het gaat regenen, onweren en hagelen: Typisch Nederlands zomerweer...'. 

Daar zou ik het nu dus over kunnen gaan hebben, wat dat dan precies is... ik kan het ook niet doen. Behalve dan misschien nog even benoemen dat ik in ieder geval (heel stiekem) wel heel erg blij ben met deze dan schijnbaar 'typische Nederlandse zomertemperaturen'... dat dan weer wel!

Binnen of buiten

Plannen
Serieus? En ja hoor, daar gaan mijn geweldige plannen voor het weekend, denk ik, als ik naar buiten kijk. Naja, één ding lukt in ieder geval wel en dat is de 'hangers' voorzien van een goede slok water, zoals ik mijn lief heb beloofd vanochtend. Ik hoef ze alleen maar even onder het afdak vandaan te halen en midden in de tuin te zetten...

Ik was alleen echt oprecht van plan heel veel te gaan doen buitenshuis. Simpelweg omdat er af en toe zo'n weekend voorbijkomt. Zo eentje waarin de ramen weer eens een ouderwetse goede lapbeurt krijgen. Of de voortuin, onlangs met 'bloed, zweet en tranen' door ons opgepimpt, een onkruid-trek-ronde ondergaat. Gisteren speciaal nog de GFT-container laten legen, al zaten er maar twee zakjes -uiteraard biologisch afbreekbaar- in. En zo staan er nóg wel wat dingen op mijn -weekend-alleen-thuis- lijstje, terwijl mijn lief zich helemaal op zijn nieuwe hobby stort. Zo af en toe hebben we dat. En ik had me er dan ook zelfs op de een of andere manier misschien wel een klein beetje op verheugd; even lekker therapeutisch onkruid trekken of zo. Soms best lekker toch, na een paar intensieve, mooie en bijzondere weken.

Schakelen
Ach ja, het zij zo. Inmiddels regent het toch echt pijpenstelen, knettert het er flink op los en lijkt het net alsof de bomen in de straat wild zwaaien om te vertellen dat er echt weer 'code geel' is afgegeven voor alle provincies. Tja, daar zit ik dan... en ik zie ineens in mijn ooghoek een figuur op een fiets, voorovergebogen over het stuur, in korte broek met bergschoenen en glimmende regenjas door de straat fietsen. Ach gossie, denk ik. Best een leuke baan, postbode, lekker buiten ... maar niet met dit weer. Maar ja, zo zijn er nog wel meer en even dwalen mijn gedachtes af naar wegwerkers, tuinmannen en andersoortigen waar ik op dit moment niet mee zou willen ruilen. En misschien wel nooit...

Nu ben ik gelukkig niet zo heel snel voor één gat te vangen en dus ga ik er eens heel rustig voor zitten. Ik klik mijn zoutlamp aan, in de hoop dat deze misschien wel wat … Ach, ik weet het eigenlijk niet en staar dus maar een tijdje stilletjes voor me uit. Er is ook echt helemaal niets of niemand te bekennen buiten en ik schrik van een lichtflits en de daaropvolgende donder, net op het moment dat ik denk dat het onweer wegtrekt. Misschien even op buienradar kijken Heleen, dat ben je er zo achter hoe lang de buien blijven hangen boven midden-Nederland. Hoewel, voorlopig ga ik toch niet naar buiten en ben ik natuurlijk prima in staat mijn plannen om te gooien, zogezegd even te schakelen. Moet wel lukken, doe het tenslotte al mijn hele leven... 

Van buiten naar binnen
Ik besluit dan ook gewoon maar eens binnen aan de slag te gaan. Ik lach hardop in mezelf als ik de altijd aanwezige kronkels in mijn hoofd opmerk. Geweldig die inzichten, al zijn ze soms ook lekker dubbelzinnig. Moet namelijk opeens denken aan 'binnenwerk', maar dan in een hele andere context. Ook leuk, hoewel niets met interieur te maken. Dus niet in plaats van de buitenramen de binnenramen lappen, maar toch eindelijk besluiten dat bijzondere boek 'Het intentie effect, the power of 8' uit te lezen en kijken wat ik ermee moet... of niet.

En terwijl de zoutlamp met haar zachte, warme gloed prachtig afsteekt tegen de donkere luchten buiten, voel ik dat het vandaag binnen best goed komt.

11

Ze kon het altijd zo lekker stellig zeggen, als we het over carnaval hadden of zo. Ze had er -net als ik- niets mee, al kon ze zo nu en dan best (te) gek uit de hoek komen, want humor had ze. Bij tijd en wijle behoorlijk zwartgallig en altijd recht voor z'n raap, tot het laatste moment. En ik vroeg het dan ook nooit, waarom het zo was wat ze zei. Want ach, als je klein bent, is wat je moeder zegt gewoonweg waar. En misschien wist ze het best, in ieder geval dat het zo genoemd wordt omdat het alleen te delen is door zichzelf en omdat het tussen 10 (het volmaakte) en 12 (het heilige) staat. Dat het zowel een ongeluks- (het overtreedt de volmaakte 10) als een geluksgetal is; twee keer 1: het symbool van eendracht… al vraag ik me af of ze die laatste heeft geweten, ze zou er nu -net als ik- een beetje meesmuilend om lachen. 

En ook nu weer -terwijl ik denk aan al die gekke momenten toen, hoe het ging en hoe het is gegaan, en dat het ook best gek is haar alweer 11 jaar te missen- hoor ik haar stiekem fluisteren in mijn oor: 'Ach lieve kiend, maak je niet druk, 11 is nou eenmaal het gekkengetal...'

Meer herinneringen...

Voorbij
Het zit er weer op. En binnen 'een poep en een scheet', zou mijn moeder zeggen, zit je weer in het bekende ritme van de wekker om half 6, ontbijtje maken, je lief afzetten bij het station en doorrijden naar je eerste afspraak. Voor je het in de gaten hebt, word je opgeslokt door de drukte van alledag en weet je na je eerste werkdag nog vaag hoe fijn de vakantie was. Het zijn dan ook misschien wel de fijnste herinneringen, die vakantieherinneringen. Uit mijn kindertijd heb ik er trouwens niet zo heel veel. Mogelijk zijn de meesten ook wel vervaagd, al heb ik er gelukkig nog wel een paar: het 'klere-end' op de fiets naar strand Nulde (altijd wind tegen), een spannende Witte Wieven-tocht of als 12-jarige van de Veluwe naar Engeland, op familiebezoek, met als indrukwekkend hoogtepunt in zo'n originele rode Londense dubbeldekker stappen … en dan vooral niet te lang staren naar de man met de tulband, omdat je zoiets nog nooit gezien had in je leven.

Vakantie

Ook dit jaar maakten we weer nieuwe herinneringen. En op een leeg momentje van de dag verschijnt er spontaan een glimlach als ik daaraan terugdenk. De voorbije weken hadden dan ook alles wat een vakantie nodig heeft: qualitytime, zonneschijn, plezier, avonturen, lekker eten en drinken, rust, niets hoeven. We genoten en hadden het goed, met als bonus drie weken prachtig weer. Ook de dagen thuis, in en om het huis, samen de tuin onder handen nemen, fietsen, zwerven en ontdekken in eigen land… in één woord heerlijk. Herinneringen om te koesteren, om à la minute happy van te worden.

'Weet jij nog wat we als eerste deden toen we van de boot stapte?', vroeg mijn lief gisteren toevallig. Hij lacht als ik antwoord. Daar ik nogal van de details ben zeg maar, gaf ik net niet het antwoord dat hij bedoelde, maar uiteraard wel het juiste. Voordat we namelijk vanaf de boot doorliepen naar 'Zeelen' om onze elektrische fietsen te huren - een luxe die we onszelf graag permiteren in vakantietijd - hadden we als eerste de bagage in een kluisje van rederij Doeksen gedaan. We hadden immers de eerste boot vanuit Harlingen genomen, aangezien je wat ons betreft nooit te vroeg op het eiland kunt zijn.

Vlieland

Een aantal jaren geleden waren we er voor het eerst, in januari, in een huisje inde duinen. En tja, waar iedereen al voor waarschuwde, gebeurde ook met ons. We raakten ‘besmet’ met het ‘Vlierus’; ‘het verlangen om, nog voordat je weg bent, alweer terug te willen zijn op het eiland.’ 

Dit keer kozen we voor een huisje in een 'glop' en wisten we dat we pas rond de klok van 16.00 uur de sleutel konden halen bij het VVV. Uiteraard geen probleem, want geloof mij, vanaf het moment dat je voet aan wal zet, kun je je prima vermaken op het eiland. Het lijkt ook wel alsof er iets met je gebeurt. De geur en geluiden van het Wad, de zeewind, je voelt gewoon dat stress, zorgen en alles waar je je op dat moment druk over maakt, verdwijnen. Als ik heel eerlijk ben, dat gebeurt bij mij eigenlijk al op het moment dat ik op de boot stap in Harlingen. De auto laat je achter en met een beetje geluk heb je -net als wij- -prachtig weer en kun je 1,5 uur (letterlijk) uitwaaien op het dek. 

Wat was het weer geweldig! Een heerlijke week met stuk voor stuk geweldige momenten. Van de tocht met de Vliehors naar het drenkelingenhuisje, de huisgemaakte en sublieme cranberry cheesecake bij Leut, een dagje fietsen en lunchen met vrienden op Terschelling, verjaardag van mijn Lief tot aan struinen langs de branding, heerlijk uit eten, geocaching in de duinen en de mooiste zonsondergang ooit; van begin tot het einde onvergetelijke belevenissen. En hoe leuk is het dan om er af en toe aan herinnerd te worden, terug te kunnen kijken en herbeleven en zo "een brug te slaan tussen het eroderende vakantiegevoel en de harde realiteit", zoals ik gisteren las. En dan 'harde' met een knipoog...

'Gelukkig hebben we de foto's nog!' Want ook deze vakantieherinnering is weer één van de mooiste...

Herinneringen...

Het geven om

het missen van

het weten dat

iets nooit meer kan

die stilte daar

waar ze niet hoort

geluid verstomt

toch is 't waar

De tijd die heelt

zoals men zegt

wat later blijkt

toch net niet echt

't ontbreken van

nou juist die één

te moeten missen

wat doe je dan

je laat een traan

en gaat weer door

want, hé

je gaat er gewoon voor

't verdriet verstilt

zo ook de pijn

omdat je weet

tijd stemt ook mild

dus ga je verder

denkt weer eens aan

degenen die

zijn voorgegaan

al die momenten

die mooie tijden

een zachte glimlach
een nieuwe lente

't gemis blijft groot

't is altijd daar

en toch, ik zeg je

ook dat is waar

de tijd verstrijkt

komt tijd, komt raad

en dus maar net
hoe je 't bekijkt 

herinneringen 

in soms een beeld 

in soms een woord

het is aan jou 

zo zegt ze voort...

Wat is het er toch mooi...Vlieland; een eiland vol cadeautjes. Oer Hollandse blauwe wolkenluchten, glinterend wad met de grutto's. Het zacht klotsende water tegen de dijk. Wuivend helmgras en het fluitenkruid in de duinen. 

Het voelde ook dit keer weer als thuiskomen. De eerste boot vanuit Harlingen, om 1,5 uur later de boot af te lopen, diep adem te halen en de zilte zeelucht op mijn huid en in mijn longen voelen. De zeemeeuwen die me welkom heten met hun gekrijs, althans, in mijn beleving. Ik houd ervan, en mijn lief misschien nog wel meer.

Maar wat is dat dan hè, waar ik ook nu weer door geraakt werd op het moment dat ik voet aan wal zette. Of misschien gebeurde het al wel eerder. Dat gevoel letterlijk en figuurlijk losgekoppeld te worden op het moment dat de boot het vaste land verlaat. De wind om je hoofd, die met al je zorgen aan de haal gaat waardoor je de spanningen als vanzelf voelt wegebben...

En ik bedacht me net dat het me eigenlijk niet zo goed lukt de juiste woorden aan dit gevoel te geven, tot ik dit gedicht tegenkwam; dit zegt alles!

En de foto's zijn uiteraard wel van mijn hand... dat dan weer wel *knipoog*.
En we hebben ook nog even, gaan dus nog meer cadeautjes uitpakken...

Verhalen

'Welke dag is het?' Vroeg Poeh.
'Het is vandaag' piepte Knorretje.
...'Mijn lievelingsdag' zei Poeh.

Favoriet
Toch wel één van mijn favoriete quotes. Ik heb er zelfs een boekje van. Gekregen ooit van een lieve vriendin, in een toen behoorlijk lastig jaar, nu bijna tien jaar geleden. 'De positieve Poeh...', het opgewekte boekje. Och, ik heb er wat in gebladerd in die dagen. En ook nu laat ik de bladzijden door mijn vingers glijden en toveren mooie teksten weer een glimlach op mijn gezicht als ik lees: 'Maak tijd vrij om je lievelingsdingen te doen.' Of: 'Denk aan de dingen die er echt toe doen..' Het lijkt zo simpel hè. En misschien is het dat ook wel. Want hoe donker, saai, verdrietig de dag ook is, er gebeurt altijd wel iets moois, valt altijd wel iets te lachen, is altijd wel een lichtpuntje, al is het nóg zo klein. Toch vergeet ik het regelmatig hoor, de dag mijn favoriet te maken. Tja, ik ben niet heel veel anders dan iedereen. Ook ik jakker zo nu en dan lekker door. Al dan niet op de automatische piloot. Neem vervolgens amper de tijd om een moment stil te staan en te genieten van de dag, van vandaag. En als ik dat wél doe -heel gek- krijg ik vaak de mooiste cadeautjes. Echt waar. 

Zo besloot ik dan ook eind maart om de hele maand april eens in de vertraging te gaan. Alles wat voelde als ballast overboord kiepen, zoals de 111 nieuwsbrieven waar ik me de afgelopen tijd voor had ingeschreven (je zal namelijk maar eens iets missen) en die iedere week mijn toch al niet lege mailbox vulden over 'in 1 week zakelijk leren tekenen', 'hoe je 2 x beter mediteert, '3 koolydraatarme snacks per dag', ' 4 tips voor dienend leiderschap', '5 redenen voor een carriéreswitch', 'In 6 stappen je dromen verwezenlijken', 'De 7 manieren om...', 'Op dag 8 ga je...' en 'De 9 tekens van ...' 

Nee, even niets meer van dat alles! Gewoon eens kijken wat dat oplevert. Gewoon doen met hetgeen er is, de alledaagse kleine dingen. En geloof mij, dat zijn er best veel! Trouwens best mindful, 111 keer op 'unsubscripe' klikken...

Verhalen
Ach ja, en zo heeft alles en iedereen een/zijn/haar eigen verhaal. De kleine dingen, de blijmakers op een heel gewone dag. Ik heb ze zelfs ooit een tijdje bijgehouden. Verhalen, groot, klein, uniek, die ik trouwens de afgelopen weken ook weer volop heb gezien en gehoord:

* tijdens mijn werk
* in mooie gesprekken met mensen die ik stapje voor stapje zie groeien, mooie keuzes zie maken
* tijdens bijzondere bijeenkomsten en trainingen van Samen Dementievriendelijk
* bij een speeddate tussen vrijwilligersorganisaties in de gemeente
* op een feestje bij vrienden (ze werd 50) onder het genot van huisgemaakte Spaanse tapas
* bij het concert van Frank Boeijen en Tedeschi Truckband met mijn lief
* in de kennismakingsgesprekken met mensen met beginnende dementie

* tijdens wandelend werkoverleggen

* op de nevenennichtendag, waar er altijd wel wat te vertellen, te luisteren, te eten, te drinken en
   te lachen valt

* terwijl ik lunchte met iemand die heel dicht bij mijn vriendin heeft gestaan; alweer 6 maanden
   geleden dat ze besloot dat het genoeg was...

Tja, hoeveel verhalen heeft zij wel niet verteld en gedeeld in de laatste paar jaar van haar leven? Ik heb ze niet geteld, maar het waren er vast meer dan 111... Zonder opsmuk, zonder 'mooimaak', authentiek, haar hart en gevoel volgend, zoals ze altijd zei, tot aan het laatst. En als ik soms dus twijfel, of het even kwijt ben, dan denk ik vaak aan haar en aan onze verhalen...

Positief

Geloof me, het is echt veel makkelijker om het negatieve te benoemen dan het mooie te zoeken en te focussen op de positieve dingen. Overigens zonder daarbij voorbij te gaan aan de minder leuke dingen. Uiteraard doe ik niet net alsof die er niet zijn. Natuurlijk niet, al deden we dat trouwens vroeger wel. Was zo'n beetje het stokpaardje bij ons thuis. 'Als je het er niet over hebt, is het er ook niet. ' En ook daar zit natuurlijk weer een heel verhaal achter...

Maar goed, ik laaf me dus op dit moment -naast al mijn andere leuke bezigheden- aan een beetje lezen, meer de natuur in, me laten verrassen door wat er op mijn pad komt, af en toe wat tekenen e.d. omdat, 'Flow-quote': 'Van een rustiger tempo krijg je een positiever gevoel, en van dat positieve gevoel krijg je op de lange termijn meer energie...'. Joh, laat dat nou ook net de bedoeling zijn. En, de maand is nog maar net begonnen, dus ik ga nog even door. 'Volg ik mijn hart, want dat klopt' - zoals mijn lieve vriendin altijd zei. En dan weet ik dat ik over een tijdje best wel wéér een mooi verhaal te delen heb!